Profil autorki

Opinie: poczochrani;
Księga gości
Opowiadanie

Drzewa genealogiczne dwóch rodzin: Blacków (narysowane przez Rowling) i Hitchensów (dorysowane przez Raś, do rodziny Black).
Poza tym informacja dla tych, którzy być może natknęli się na opowiadanie pisane na mylogu - rozdział pierwszy jest niemal zupełnie nowy, gdyż poprzedni, niestety, przepadł.

Trzymała bukiet w dłoniach, zaciskała palce, kostki zbielały, nie puszczała, nie, zaciskała. Oczy podniosła, spojrzała, widziałem – zło, ale piękne zło, w najczystszej postaci, przeźroczyste, dotkliwe. Uformowane, w pięknie wyrażone, oszlifowany diament. Kobieta, silna, nieustępliwa, okrutna, uosobienie podłości, tancerka Lucyfera, kochanka Zła. Uwiodła mnie, kiwnęła palcem, uśmiechnęła się kpiąco, mrugnęła powieką, rzęsa opadła. Czerwony policzek, bordowa szminka, złota bransoletka. Czarodziejka, czarownica męskich serc. Pokochałem ją, opisałem ją, taką, jaką pamiętam.
Narrator

I Chatuna

{chatuna ~ z hebr. wesele}

W pamięci mam jedynie jej śmiech. Rubaszny, piskliwy, szydzący z całego świata, choć śmiała się ze zwykłego dowcipu. Wręcz pobłażliwie ironiczny. Niezapomniany, bo mrożący krew w żyłach, do mojej śmierci będzie obijał się o ściany umysłu przypominając, jak silne emocje targały ją tamtego dnia. Ja pamiętam niewiele. Ogród, skąpany w wieczornych promieniach słońca. Wysokie cisy, rzucające cień na twarze młodej pary. Cichą muzykę, sączące się wino. Kieliszki, wypełnione szampanem, stół zastawiony przysmakami, skrzaty plączące się pod nogami, czasem obrzucone wyzwiskiem niezadowolonego gościa. Wiatr, lekko potrząsający koronami drzew, zapach wanilii unoszący się w powietrzu niczym delikatna trucizna. Kilka krzeseł obitych w ciemnozieloną skórę ustawionych za pozłacanym, drewnianym podestem. Czerwone róże porozrzucane nonszalancko wokół młodej pary, poruszającej się w rytm muzyki. Wysoki, postawny mężczyzna. Kobieta dumnie wyprostowana, zarzuca głowę od czasu do czasu. Zataczają delikatne okręgi, dotykając się stopami, udami, poruszając ustami, szepcząc sobie do ucha słowa, których nie potrafię dosłyszeć.
Pamiętam wysokie, czarne szpilki z brylantami u zwieńczenia. Długą, ciemną suknię i jasny pas, zawiązany luźno wokół talii panny młodej. Włosy w nieładzie, jakby dopiero wstała z łóżka. Na szyi złoty medalion, na przegubie bransoletka. Kolczyki małe, wręcz nieprzyzwoicie skromne. Lekceważące podejście, Bello, w dzień Twojego ślubu?
Rudolf elegancki, szata ciemnoszara, ale wysoki kołnierz i mankiety sztywne. Uroczy, przystojny, szczęśliwy i dumny ze swojej żony. Ona sceptyczna, na Boga, jak zwykle. I tylko ten śmiech pozostał wciąż ten sam, jej charakter podły i zło wrodzone. Tak, coś w Belli pękło, małe szkiełko w jej oku. Była nieco inną osobą, o jotę lżejszą w sposobie bycia.


Bellatriks zabawiała gości z typową dla siebie gracją flirciary — starszych panów, przyjaciół ojca i wuja, kokietowała delikatnym uśmiechem, znajome matki — złośliwą plotką. Trzymała się na dystans do kolegów Rudolfa, którzy podpierali ściany posiadłości, wybuchając gromkim śmiechem co równe dwanaście sekund.
On promieniał. Nie wiedzieć czemu, myślała w duchu Bellatriks, lustrując go spojrzeniem — obchodził ciotki, zagadywał, dowcipkował. To mój mąż? Mój?
— Toast! Toast, mili państwo! — rozległ się okrzyk. Bellatriks odwróciła się w stronę podestu. Wśród gości elegancko ubranych, wyróżniał się młody chłopak z ciemną grzywą, odziany w jasną, lnianą szatę. Do twarzy przyklejony miał uśmiech, a oczy pękały z radości. Machał w stronę Bellatriks zapraszając ją w centrum wydarzeń. W ręce trzymał kieliszek wypełniony Ognistą, a głos miał nieco podpity.
— Regulusie! — zaśmiał się Rudolf, podchodząc do zbiorowiska równocześnie ze swoją żoną, którą natychmiast objął ramieniem. — Chyba na dziś już starczy!
Dyskretnie usiłował wyjąć mu kieliszek z dłoni, ale ten zaoponował:
— Tylko toast! Jeszcze tylko toast za mojego nowego brata w rodzinie i za uroczą kuzynkę!
Chyba… — czknął — nie odmówisz mi tej przyjemności?
Rudolf zacmokał z niezadowolenia, ale odpuścił i potulnie wzniósł szklankę za własne zdrowie. Regulus oczyścił swoją do dna. Bellatriks uśmiechała się pod nosem.
— On tak zawsze? — zapytał szeptem Rudolf, odchodząc z nią na bok.
— Na rodzinnych imprezach — przyznała. — Ciotka Walburga nie ma nic przeciwko.
Rudolf uniósł brwi, ale się nie odezwał — on, wychowany w środowisku konserwatywnym, dopóki nie ukończył siedemnastu lat popijał tylko po kryjomu, w pokoju, w Hogwarcie.
— Mili państwo!
Cygnus Black posłał rozweselonemu towarzystwu najsympatyczniejszy uśmiech, na jaki było go stać — omiótł spojrzeniem tłum, zrobił teatralną przerwę — aktor wyborowy.
— Chciałem powiedzieć kilka słów, aby ten wieczór uświetnić i… żeby tradycji stało się zadość. Musicie mi to, młodzi i chętni zabawy, wybaczyć.
Bellatriks wraz z Rudolfem zbliżyli się do ojca i, trzymając się za dłonie, słuchali jego słów — z kamienną twarzą, jak kazania, jak miłych słów, jak przepowiedni.
— W taki dzień jak ten, chciałbym sobie życzyć więcej dzieci — zaczął z uśmiechem Cygnus. — I syna przede wszystkim, abym mógł raczyć swoje oko nową, piękną kobietą w rodzinie. Abym mógł przekazać mu małe berełko władzy, przywództwo w rodzinnym gronie. Zawsze pragnąłem mieć takiego potomka. Jak każdy ojciec, przywódca. — Zamilkł na chwilę. — Otrzymałem go, moi drodzy. Dostałem go wraz z usłyszeniem pierwszego krzyku mojej pierworodnej córki, mojej ukochanej Bellatriks. Nigdy w życiu nie byłem szczęśliwszy — nigdy w życiu nie przeżyję tak wspaniałego dnia, jak ten. Mimo iż ból ściska moje serce, mimo iż muszę oddać moją perełkę w ręce tego wspaniałego mężczyzny… — Wskazał dłonią na Rudolfa. — To całym sercem chcę wierzyć, że wciąż posiadam córkę. I chcę w to nadal wierzyć. Czas jednak upływa, mój rozsądek zdaje się to akceptować, dlatego staram się zrozumieć kolej rzeczy. I w tym momencie nie pozostaje mi nic innego, jak życzenie najpiękniejszej parze szczęścia, szczęścia i szczęścia!
Jako ostatni podniósł kieliszek i wypił zdrowie młodych.
Bellatriks posłała najwspanialszy uśmiech na jaki było ją stać, a Rudolf skinął z wdzięcznością głową w stronę teścia. Zabawa trwała nadal.
Teatr marionetek ruszył na parkiet, muzyka rozbrzmiała, polał się alkohol, Regulus przysiadł pod rozłożystym dębem, z mętnym spojrzeniem wbitym w korzeń. Narcyza kokietowała mężczyzn, zarzucając włosami, perlisty śmiech ciotek niósł się jak ryk wściekłej burzy, Bellatriks obskakiwała wszystkich chętnych do tańca z panną młodą, a Rudolf — zarywał młode panie, upojone weselną zabawą.
— Zatańczymy? — zaproponował Bellatriks wuj Orion, niski staruszek w ciemnej szacie. Uśmiechał się lekko, a jego ostatnie strączki włosów falowały na wietrze.
— Wujku! — ucałowała mężczyznę w policzek Bella i porwała go na parkiet.
Orkiestra przyśpieszyła tempo, Orion próbował dotrzymać młodej kobiecie kroku. Wokół rozbrzmiewał śmiech setek osób, stukot obcasów, szczęk naczyń, szept wiatru.
Bellatriks zdołała namówić wuja i na drugi taniec — wolny walc, na odpoczynek, na wytchnienie.
— Nie jesteś dziś sobą — stwierdził, uśmiechając się. — Miła, uczynna Bellatriks. Małżeństwo cię odmieniło.
— Dziś jest wasz dzień — odparła. — Niech się wuj nie martwi, powróci…
— Orionie! — zagrzmiał głos. Staruszek zastygł, obejrzał się i ujrzał swojego brata, Cygnusa, machającego na niego zza parkietu. Bellatriks podążyła wzrokiem za wujem — ojciec jej miał minę poważną, a towarzyszyli mu dwaj mężczyźni ubrani w zwykłe, codzienne szaty.
Bellatriks była pewna — żaden z nich nie był zaproszony na wesele.
— Wybacz, kochana — wymamrotał Orion, puszczając jej dłonie i ruszył zygzakiem pomiędzy tańczącymi ludźmi. Bellatriks jednak ruszyła za nim szybkim krokiem, czując jak krew napływa jej powoli żyłami w górę, wyżej i wyżej. Kto śmie?
— Kim są ci ludzie? — zapytała oschle, stając przed ojcem. Cygnus zawahał się, po czym jednak w duchu stwierdził, że nie wypada i przedstawił mężczyzn pannie młodej:
— Kaspjan Selwyn i Amycus Carrow.
— Nie będą tak uprzejmi zdjąć kapturów? — Jej głos zionął chłodem. Nie uczynili tego.
— Wybacz, kochanie, ale mamy pewne sprawy do omówienia — powiedział Cygnus. — Orionie, chodźmy do…
— To moje wesele — upomniała się Bellatriks. — Mam prawo wiedzieć, co się na nim dzieje, szczególnie, gdy wdzierają się na nie niezapowiedziani goście.
Cygnus zawahał się. Obrzucił mężczyzn uważnym spojrzeniem, ale milczeli — ruszył więc w stronę parku, uznając, że lepiej ograniczyć czas jaki spędzą w piątkę do minimum. Kiedy usiedli w małym skwerku otoczonym wysokimi krzewami róż — Bellatriks z nogami skrzyżowanymi, z miną pełną wyniosłości — Carrow rzekł:
— Nie chcieliśmy przeszkadzać, Cygnusie, musisz nam wybaczyć to wtargnięcie, ale… — zawahał się. — Jednak nasza sprawa nie cierpi zwłoki.
— Co się stało? — zapytał spokojnie Cygnus.
— Nadszedł.
Milczenie. Długie, przeciągłe. Bellatriks nic nie rozumiała. Ale oczy wuja Oriona zrobiły się większe, Cygnus podparł głowę dłonią, a młody Kaspjan wbijał wzrok w zaciśnięte dłonie na padoku.
— Jakie działania zostały podjęte? — zapytał Cygnus ostrożnie.
— Zadajemy pytania.
— Jakie odpowiedzi?
— Wymijające.
Orion uśmiechnął się pod nosem.
— Oczekujecie ode mnie deklaracji? — Cygnus uniósł brwi.
— Nie — zaprzeczył Amycus. — Informujemy. Pora stanąć na równe nogi i unieść czoło.
— Amycusie... — ożywił się Orion. — My nigdy nie chylimy się przed odpowiedzialnością.
— Nie to miałem na myśli. Trzeba ruszyć, sir.
Bellatriks czuła się jak meczu tenisa — mała piłeczka przelatywała między braćmi Black, a Amycusem Carrowem, który czuł się w tym towarzystwie nader pewnie.
— Jesteśmy gotowi. Zawsze byliśmy.
Skinienie głową po krótkim wahaniu.
Na tyle go stać. Żałość.
Amycus wstał, za nim Kaspjan. Kiwnęli głowami, ukłonili lekko.
— Najlepszego, pani Lestrange — rzucił Carrow, posyłając Belli wątły uśmiech. Podziękowała chłodno, po czym pożegnała się z nimi i odprowadziła wzrokiem, zanim nie znikli w ciemnościach.
— Cygnusie? — zapytał Orion. Bellatriks spojrzała na ojca — głęboka bruzda odcisnęła mu się na czole, usta zwinęły się w dzióbek, powieki opadły.
— Myślę — powiedział. I dodał po chwili: — To chyba już, Orionie.


Wesele udane. Zabawa udana. Ale świat się zmienia. Obrót, ziemia, słońce. Miła Bellatriks, uczynny Rudolf, wesoły Cygnus.
Moi kochani marzyciele. Myśleliście, że to prawdziwy świat?

II Bdidut

{bdidut ~ z hebr. samotność}

Kwiecień przywitał ich z szeroko rozpostartymi ramionami; ponury wewnątrz, zwiastujący radość swoją aparycją — typowy wiosenny narcyz.
Mimo cudownych dni, ciepłych poranków i długich wieczorów, przepełnionych cichą rozmową — czułym pocałunkiem na zwieńczenie, wisienką u szczytu lodowego deseru — zachodziły zmiany. Kolokwialnie określane burzową chmurą, złym pomrukiem dochodzącym znikąd, obejmowały całe Ministerstwo Magii. Plotki i domysły podsycane kłamstwami, zdania podsumowane ciętym dowcipem, pogłoski rzucane na wiatr, ku pociesze tłumu, ku zgrozie przepełnionych miłością rodzin.
Rudolf omijał wszystkich szerokim łukiem. Uśmiechał się do przyjaciół, wykrzywiał wargi w stronę pań skupionych w ciasnym kręgu. Nie wyśmiewał ich. Były takie piękne. Pstryczek w nos, Bellatriks za twoimi plecami, Rudolfie.
Ona nie była entuzjastką przedwczesnych rokowań. Podchodziła do sytuacji spokojnym krokiem, spojrzeniem ironicznym, choć nieudolnym. Większość, przerażona część społeczności oczekiwała na informację, z pustym wzrokiem chwytając pisma, omawiając sytuację na setki sposobów, miliony możliwości, z każdym zeń bardziej nieprawdopodobnym. Ale nie ona. Nie, nie była indywidualnością. Jedynie kiepską kopią swoich rodziców.

— Nowe doniesienia! — krzyknął przysadzisty czarodziej wkraczając do biura Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów i rzucając najnowszy numer Proroka Wieczornego tuż przed nos Bellatriks. Zastygła, z piórem wpół drogi do pergaminu, zerkając na pierwszą stronę czasopisma. Pokaźnych rozmiarów magiczne zdjęcie poruszającego się o lasce czarodzieja niemal przysłaniało tytuł długiego artykułu. Dwie kolumny ściśniętego tekstu i pogrubione śródtytuły. Intrygujące.
Sięgnęła po gazetę, odrzucając pióro w stertę dokumentów czekających na jej parafkę.

Zamordowano Haywarda Sevenge’a, głosił tytuł. Podłe. Lakoniczne. Zaczyna się, mówi Cygnus Black cichym głosem, przepełnionym tajemniczą ironią, mówiłem wam, odzyskamy stracony szacunek, ukoronowanie naszej lojalności. Już niedługo, Bello, niedługo, dodaje, kiedy rzuca mu pełne nadziei spojrzenie.

Przeleciała wzrokiem tekst. Konkretne informacje, kiedy, gdzie, jak. Narzędzie zbrodni standardowe, bez wymysłów, bez polotu. Płytko. Dziennikarz z podobną pasją tworzenia, kreatywności nie zarejestrowano. Nic poruszającego, mógłby przybrać ciekawszą formę — i artykuł, i akt morderstwa.
Nie było szeptów. Ani podnieconych, ani przerażonych. Nikt się nie krył, nie chował ze swoją opinią, nikt nie pamiętał już o tym, co sam Sevenge kazał im wykonać dwie godziny temu, kiedy udawał się do domu, zostawiając podwładnych w zasysającym wirze obowiązków. Wokół Bellatriks krążyły słowa, urwane wpół zdania, jęki strachu…? Zdumiewające, że ludzie są tak otwarci, tak chętnie dyskutują… łudzą się, że morderstwo to odwet, osobista zemsta, że wszystko, o czym pisze się ostatnimi czasy to bzdury?
— Nie przejęłaś się śmiercią Sevenge’a, Bello — stwierdził Harold Hitchens, opierając się o jej biurko. Wysoki szatyn, nieokrzesane włosy, szata wiecznie luźna, jakby na złość dyktaturze porządku, nos prosty, szlachecki, ale oczy małe i szpakowate; tajemniczy człowiek.
— Ty najwyraźniej również.
Zerknąwszy na nią, wpatrzył się w punkt utkwiony gdzieś pomiędzy czarodziejami i czarownicami błądzącymi teraz wśród boksów. Milczał, jakby cisza mówiła za niego; a przecież nie wydarzyło się nic strasznego, dla niej było to całkiem naturalne. Upewnienie się w domysłach. Ujednolicenie systemu myślowego.
— Chyba się jednak trochę boją — stwierdził spokojnie Harold, obracając się w jej stronę. Wykrzywił twarz w wymuszonym uśmiechu i dodał: — Cóż, to chyba przewidywalna i uzasadniona reakcja.
— Jeśli o mnie chodzi, niezbyt. Nie powinni być zaskoczeni, na pierwszy front zawsze idą ci, którzy najbardziej się wychylali, nieprawdaż?
Hitchens kiwnął głową. Przysunął sobie krzesło do biurka Belli i kontynuował, usiadłszy:
— Zgodziłbym się, ale można i opacznie to rozumieć — rzucił. Bellatriks popatrzyła na niego z zaciekawieniem skrywanym pod miną obojętności, ale zapomniała całkiem o ludziach panoszących się wokół z pytaniem: „Kto za tym stoi?”; słowa Harolda były nader interesujące. — Każdy z nas jest na swój sposób wartościowy i mógłbym pokusić się o stwierdzenie, że potrzebny. Oczywiście istnieje hierarchia, którą osobiście wyznaję, ale moim zdaniem, w każdym ustroju powinna być klasa najniższa; a że i z niej wydostają się „na powierzchnię” ludzie o ogromnym potencjale, posiadający niesamowite umiejętności, dzięki którym dochodzą na szczyt, dochodzę do wniosku, że nie powinniśmy ich całkiem eliminować, a jedynie deklasować w pewnych dziedzinach i dawać im wolną rękę w innych, mniej przyszłościowych.
— Odnosisz to w stosunku do Sevenge’a? — zapytała, nie będąc pewną, czy poprawnie zrozumiała jego wywód.
— On był mugolakiem — stwierdził ze zniecierpliwieniem, jakby Bellatriks pytała o największą błahostkę. — Nie był wart złamanego sykla, a był twoim i moi szefem. Rządził nami, jakbyśmy byli gorsi. Nie widzisz tu jakieś paranoi?
— Absurd, owszem, widzę — przyznała Bellatriks z pewnym poirytowaniem, że Hitchens usiłował ją pouczyć w tej dziedzinie; że istotnie poczuł się na tyle na siłach, aby ją korygować. — Jednak moja wiara w to, że kiedyś zapanuje ustrój rządzący się podobnymi prawami jest nikła.
— Bellatriks, widzisz na własne oczy, że nadchodzi nowa era. Masz wysoką pozycję społeczną, dwa, szacowne nazwiska wpisane w metrykę i wystarczającą inteligencję, aby pojąć wszystko, co się wokół dzieje. To ludzie ślepi lub tchórze, którzy nie potrafią przyznać się przed samymi sobą, że wydarzenia z dnia na dzień przyjmują dla nich gorszy obrót, okłamują się, iż jest wspaniale, że te wszystkie morderstwa to zemsta, pojedyncze wypadki… a to dopiero cisza przed burzą! Ludzie plotkują i powstają coraz to bardziej nieprawdopodobne historie. Każdy boi się nieznanego, a postać, która jest przyczyną rewolucji, ogarnia każdego po kolei trwogą, jakiej my, sami, nigdy nie bylibyśmy w stanie zawładnąć.
— Tłumaczysz mi to jak dziecku — przerwała mu Bellatriks. — Jak niepoinformowanej osobie, jakbym doskonale nie zdawała sobie sprawy z powagi sytuacji… a wierz mi, nie jest tak. Na razie jednak wolę pozostać…
—W cieniu! — dokończył za nią z siłą i litością. — Żałosna w tym momencie jesteś, Bello — rzucił, nie zważając na to, że jej policzki pokryły się lekkim szkarłatem, a dłoń drgnęła odruchowo. — Nie irytuj się, jak to masz w zwyczaju, za szczere słowo prawdy. Chcesz wszystko mieć podane, na talerzu, na klaśnięcie dłonią. Chcesz sprawiedliwości, wyniesienia ponad pewien poziom, a nie kiwniesz nawet palcem, aby pomóc. Oburzasz się tylko, gdy ktoś cię urazi, wskaże dobitnie, w którym miejscu okłamujesz sama siebie.
— Pouczasz mnie w tym momencie, a nie masz do tego prawa — wycedziła. — Twierdzisz, że nie pomagam, że przyglądam się biernie, a tymczasem sam jesteś jedynie obserwatorem, nie lepszym ode mnie w niczym!
Harold Hitchens wstał. Nie był to jednak dryg wściekłości, nie było to teatralne ukazanie zdenerwowania, lecz oficjalne zakończenie rozmowy — chwycił Proroka pozostawionego przez Bellę na biurku i potrząsnął nim przed jej twarzą. Dorzucił już niemal wszystko, powiedział to, co chciał jej przekazać, choć inaczej sobie tę rozmowę wyobrażał; sądził, że będzie utrzymana w innym tonie, mniej wrogim, bardziej przychylnym, dobitniej ukoronowanym.
— Mam swoje reguły, Bellatriks, silne i trwałe, choć naginam je ostatnio: dla czegoś, na czym i tobie zależeć powinno. Ale jeśli chcesz jedynie przychodzić co dzień rano, tu, do tego pomieszczenia i podpisywać się pod stertą bzdur, usługiwać kolejnym potomkom szlam i mugoli, których wiedza na temat naszej arystokracji jest znikoma, to ja ci nie zabronię. Ale przyznaję, sądziłem, że śmierć Sevenge’a otworzy ci oczy na pewną istotną sprawę; przez dzisiejszy wieczór, do szóstej, jesteś wolna. Nie ma nikogo, kto zabroniłby ci wyjść teraz na środek tego pokoju i rozkazywać stażystom, czarodziejom, nawet mądrzejszym od siebie ludziom! Będziesz mogła się poczuć przez chwilę jak Sevenge, przez ułamek sekundy, choć powinnaś być sycona tym uczuciem co dzień. Jeśli wolisz jednak stanąć z boku, pokornie patrzeć, jak zwyciężają inni, a potem postawiona być na równej linii z narodem pełnym szlam, to wierz mi, jesteś ku temu na dobrej drodze.
Posłał jej uśmiech, taki najzwyklejszy, może nieco zachęcający, i odwrócił się na pięcie, aby odejść. Nie zatrzymała go; zniknął za ścianką działową, podczas gdy ona wbijała wzrok w miejsce, gdzie dłoń Harolda Hitchensa uderzyła o blat, aby głębiej wyrazić przekonanie mężczyzny w swoich racjach.
Trans. Magiczny prześwit, jasny promień?
Wstała z krzesła, omiotła pokój uważnym spojrzeniem, rejestrując w ścianach swojego umysłu obraz przerażenia i niepewności na twarzach czarodziei, natomiast rozbawienie przyjęła jako współistnienie i dążenie z nią samą do jednego celu, a obojętność… za dobry znak. Dwa kroki w przód, jeden w tył, nabrała powietrza w płuca i powiedziała donośnym głosem:
— Panowie i panie, pozostaliśmy sami…


Stwierdzenie Rudolfa, że jej wywód był przykładem żałosnej ignorancji i podatności na wpływy znajomych, doprowadziło ją do furii. Ciepła kolacja przeobraziła się niemal w momencie w kipiącą wściekłością awanturę, a radosne twarze „pary młodej” przybrały wyraz nie tylko skrajnej niechęci, ale też i pewnej nienawiści — czyż dwie dusze uniesione własną dumą, pokornie nie potrafiące spojrzeć na urazę, mogą pozostać obojętnymi na obelgi?
— To było niepotrzebne, zupełnie zbędne! — zakończył Rudolf, wznosząc teatralnie dłonie ku sufitowi, jakby nie mógł udźwignąć ciężaru głupoty Bellatriks. Nie, nie odpowiedziała na jego słowa, wolała odbić piłeczkę, urazić jego nieskalaną mądrość, niż pokusić się o równie żałosną odpowiedź. Powstała z sofy i stanęła przed nim, na środku pokoju, niemal gotowa do bitwy; na różdżki, na pięści, na słowa — nieistotne.
— Przynajmniej sprawiło mi taką satysfakcję, jakiej ty nie zaznasz, kierując się swoimi cholernymi regułami.
— Ja nie ośmieszam się podobnymi wypadami! — wykrzyknął, zerkając szybko na Cygnusa Blacka wciśniętego w fotel i pogrążonego w lekturze. Nie chciał przypadkiem obrazić i jego, ale nie potrafił opanować wściekłości; ostatnie poczynania Bellatriks urażały jego dumę, kalały świeżo przybrane przez nią nazwisko — i po co? Dla kogo, dla czego? Dla marnego potomka odłamu rodu Blacków, z przemieszaną krwią, brudnym sumieniem, czelnego władać podatnym umysłem jego żony, uderzającego w punkty, które są jej widoczną słabością. — Dałaś piękny pokaz głupoty, Bellatriks. Cudowny obraz zaślepienia rzeczami, których nie zgłębiłaś nawet do połowy…
— Twierdzisz, że nie rozumiem, jak istotna jest czysta krew? Że nie dostrzegam…
—To właśnie powiedział, Bellatriks. — przerwał jej spokojnie Cygnus Black, przewracając stronę książki. Nawet nie zerknął na parę młodych, którzy stali naprzeciw siebie, mierząc się równie wyniosłymi spojrzeniami, w gniewie nosząc się z minami wyrażającymi najwyższą pogardę do współmałżonka. — Stwierdził, że nie rozumiesz subtelnej różnicy pomiędzy koronowaniem swojego szczytnego pochodzenia, a manifestowaniem go przed innymi, za namową ludzi pokroju twoich słuchaczy. Ale to chyba w obecnej sytuacji nie jest istotne, nie uważasz, Rudolfie? — dodał, marszcząc czoło i zerkając ponad okularami na zięcia. Jego poorana głębokimi zmarszczkami twarz zastygła w pytającym wyrazie, jakby naprawdę interesowała go opinia Rudolfa.
— Nie rozumiem, o czym mówisz, ojcze… — mruknął po pełnej milczenia chwili, nieco zażenowany swoją niewiedzą. Przelotnie zerknął na twarz Belli, ale ujrzał tylko gest tryumfu przysłaniający ciemne oczy nieustępliwą kurtyną.
— O tym, że nieistotne jest w obecnej sytuacji… politycznej, w takie ramy bym ją ujął, jak ukazujesz swoją indywidualność, swoją wysoką pozycję społeczną, a jedynie to, że ją posiadasz i jest ona czystsza od innych. Dla mnie, wyobraź sobie, nie jest istotne, jakie słowa rzuciła dziś Bella, bowiem zdaję sobie sprawę, że jej miłość do rodziny nie pozwoli na pokaźniejsze wybryki, czego, z wielką przykrością przyznaję, nie mogę rzec o Andromedzie.
Z powrotem zatopił się w lekturze, jakby sobie nawet nie przerwał; wrócił starczym spojrzeniem w książkę i zacmokał w zamyśleniu. Rudolf patrzył chwilę, można powiedzieć, iż osłupiałym wzrokiem na teścia, dopóki nie zwrócił spojrzenia w stronę Bellatriks.
— Co zrobiła Andromeda? — zapytał, wyraźnie zaintrygowany. Nie sądził, że mogła się dopuścić czynu gorszego od wywyższania się publicznego Belli.
— Puściła się z mugolakiem — prychnęła Bellatriks takim tonem, jakby rzucała klątwę na siostrę. — Będziesz wujem bękarta szlamy. Wspaniałe czasy, nieprawdaż?


Krawat pod samą szyją, ściśnięty, profesjonalnie zawiązany. Na palcu niemal supełek, choć przypominajka lepsza; mniej mugolska, z magiczną szczyptą. Torba zawieszona przez ramię, uprana, rozszerzona zaklęciem powiększającym. Ponura mina przyklejona, czujne spojrzenie, ale różdżka wiecznie ukryta, czasem ku srogiej obeldze wyciągana zza pasa.
Bellatriks młoda, zmienić się wiele nie zmieniła do swojego ślubu; ponura była wiecznie, smutny wzrok, ale zacięta mina, zadzierać nie bardzo, jeśli nie chcesz oberwać.
Z Rudolfem włóczyła się do Lasu, bo ciekawie; do Hogsmeade, bo zwyczajnie, po Hogwarcie, bo duszę mu oddała, jak każdy z czarodziei: dom drugi, miłość pierwsza.
Serce jednak innemu oddała.

III Lecajet

{lecajet ~ z hebr. być posłusznym}

Cygnus był niezastąpionym elementem jej życia; wierną przypominajką, pokrywającą się głębokim szkarłatem, gdy zhańbiła się słowem, czynem, uśmiechem. Błędnym gestem, zlekceważeniem, młodzieńczą impertynencją. Irracjonalnym pomysłem, pociągającą ideą. Był pomocną dłonią, wiecznie wyciągniętą, ale nigdy bezwzględnym poparciem, oddaniem za życie, ukłonem w stronę śmierci, dla niej, głupiej, młodej.

Stoję przed ich domem. Znów. Mury wysokie, pokryte bluszczem pnącym się po południowej ścianie, ścigane przez wysokie irysy, rozkładające płatki w geście bezradności — nie, natura nie pozwala, nauczcie się pokory, biedaczki, zawsze będziecie niższe od swoich przyjaciół. Nie to pochodzenie, nie ta rodzina, nie ten gatunek.
Brama jest otwarta, podstępem zaprasza wędrownego. Nie powiadomienie jednak gospodarzy o swoim przybyciu jest błędem niewybaczalnym, równym wysokiej ignorancji.
Cygnus i Druella, skupieni nad swoimi talerzami, w ogrodzie, obsługiwani przez skrzaty i swoje córki; gdzieś tam, na drugim planie, majaczy szwagier Cygnusa ze swoją uszczuploną rodziną, ale nie nie, nie przejmuje się tym, uśmiecha się pod nosem, w jego umyśle błąka się obraz Narcyzy — jest zauroczony swoją chrześnicą, żałuje, że nie ma córek. Walburga zbywa go jednak lekceważącym śmiechem. Nie, kochany, za późno.
Bellatriks jest nieobecna. Zniknęła w domu, chowa się przed odpowiedzialnością. Nie są zachwyceni jej postępowaniem, ale Cygnus broni jej uparcie, ignoruje Rudolfa, nie zważa na jego subtelne docinki, krótkie zdania krytykujące poglądy teścia. Rodzinne upośledzenie.


— Och, dajże jej już spokój, widzisz, że się skryła… psujesz nastrój… wieczór był taki kontent… — mruknęła Druella, rozdrażniona aroganckim zachowaniem Rudolfa, niemal ciskając serwetkę pod stół. Nie schyliła się jednak po nią, tylko machnęła na skrzatkę, która rzuciła się w stronę swojej pani. — Nie po to się spotykaliśmy w tak doborowym towarzystwie, aby rozdrapywać krwawiące rany…
— Ona nas poniżyła…! — kontynuował Rudolf, niezrażony prośbą teściowej. — Ona…
— Ta ona, synu — podjął Orion spokojnym, acz lekko karcącym tonem głosu. — Jest twoją żoną. I prosiłbym, abyś zwracał się do niej z większym szacunkiem. Zresztą popieram Druellę, podejmijmy jakiś weselszy temat, atmosfera się nieco… — Szukał chwilę odpowiedniego słowa, po czym po krótkiej chwili uzupełnił: — zważyła…
Zamilkli wszyscy jak jeden mąż; kiedy waśń rodzinna zostaje przerwana, nikt nie chce podtrzymać dyskusji; brakuje tematu, jakby wszystko już zostało omówione; łącznie z tym, które nie zaznało nawet chwili uwagi przy tym stole.
Chwilę potem jednak każdy zeń znalazł zajęcie, skupiając się na własnym talerzu; Druella z prawdziwą elegancją kroiła mięso, zerkając spod rzęs na nieco nieudolne ruchy Walburgii, która, mimo swojej dobrej kondycji fizycznej, cierpiała na syndrom starszej pani i przekonywała świat wokół siebie — swoją, zresztą, nieudolną grą aktorską — o licznych chorobach, które rzekomo ją gnębiły. Mężczyźni podjęli tematy typowe dla podstarzałych czarodziei: rozwiązania, nowości naukowe i pojedynki wielkich magów na arenach światowych. Czasem przeplatały się jakieś wspomnienia z przeszłości, wstążki wydarzeń znane doskonale wszystkim, którzy zasiedli w kwietniowe, sobotnie popołudnie do wspólnego stołu.
Rudolf milczał. Zrugany przez teściową nie potrafił zmusić się do wtargnięcia w rozmowę staruszków, a nie sądził, że Walburga i Druella okażą jakąś szczególną chęć konwersacji. Starał się nie zerkać na wciśniętą gdzieś w kąt stołu Andromedę, która, bawiąc się widelcem, siedziała z miną wisielca, nie odzywając się do nikogo. Ani Cygnus, ani Druella nie wyrazili zgody na zaproszenie na cotygodniowy, rodzinny obiad Teda Tonksa, narzeczonego Dromy; dla nich był zbędnym balastem, którego ledwo przyjmowali do świadomości, nie mówiąc już o akceptacji.
Żałując, że swoimi słowami niemal wystraszył Bellatriks, Rudolf przeprosił gości, rzucając krótkie słowo wyjaśnienia bardziej do Andromedy — która niemal jęknęła, gdy podniósł się z krzesła — niż w przestrzeń, i ruszył marszowym krokiem w stronę kuchni. Stanąwszy w progu, dojrzał Bellę nachyloną nad zlewem. Podszedł tak cicho, że dopiero gdy objął ją w pasie podskoczyła, przestraszona. Kiedy ujrzała, kto ucałował ją w szyję, uderzyła otwartą dłonią w zaciśnięte na swojej talii pięści i odwróciła się w stronę męża.
— Co, już nie krytykujesz mnie przed moją własną rodziną? Wyczerpał ci się zapas docinek? — warknęła. Pokręcił głową, uśmiechając się pod nosem i ponownie oplótł ją w biodrach, zbliżając swoje usta do jej twarzy. — Puść mnie!
— Nie spełnisz swojego małżeńskiego obowiązku? — zapytał z goryczą, kiedy wysunęła się z jego ramion i odskoczyła za wysepkę kuchenną.
— Sądzisz, że mam ochotę cię przytulać i całować, kiedy przypominasz wszystkim chwilę, gdy okazałam się słaba?
— Nie złość się, kochanie — wymruczał, podchodząc do niej i unikając bezpośredniej odpowiedzi na zadane pytanie. Popatrzył na nią z czułością, a przynajmniej taki efekt chciał uzyskać, ale nie dała się nabrać — uśmiechnęła się drwiąco.
— Wracaj do Andromedy, bo chyba zginie pod spojrzeniem ciotki. Zdumiewające, że aż tak ją bronisz; może ożeniłeś się z niewłaściwą osobą?
— Coś znów wymyśliła! — wykrzyknął, choć coś w sercu mu się zagotowało — sam przyznawał się przed sobą, że w żaden sposób nie można porównać powabności Andromedy z szorstkością Bellatriks. — Wiesz przecież doskonale…
— …że mnie kochasz! — Zaśmiała się szczerze, odchylając głowę do tyłu. — Zapewne równie mocno jak ja ciebie!
Obrzucił ją karcącym spojrzeniem, ale się nie odezwał. Nie widział potrzeby zaprzeczenia, obydwoje przysięgali sobie wierność, a nie miłość; jedno z drugim, i dla niego, i dla niej, było odległe od siebie o tysiące mil, a nigdy nie miało się do siebie zbliżyć. Cichaczem jednak, gdy na kobiercu stawali, dodali, poruszając ledwo wargami: „Ale nigdy się z naszą słodką tajemnicą miłości nierozpoczętej nie ujawnimy” i danego jej słowa zamierzał dotrzymać, takie były warunki narzeczeństwa.
— Pamiętasz naszą przysięgę — rzucił — więc bądź dobrą żoną i udawaj, że czujesz do mnie coś więcej. Musimy być małżeństwem na dobre i niedobre, pamiętasz?
Jej spojrzenie było tak chłodne i przeszywające, że wzdrygnął się lekko, jakby dźgnięty lodowym soplem prosto w serce.
— Oczywiście — rzuciła po chwili, podchodząc do niego i poprawiając machinalnie kołnierz jego szaty. Zaciskając przy tym mocno usta i rozluźniając je tylko po to, aby złożyć pocałunek na jego ustach, toczyła cichą walkę w sercu, którą wygrała strona złośliwsza jej charakteru. Ponad ramieniem ujrzała wuja Oriona, który zatrzymał się zmieszany w drzwiach. Bellatriks odskoczyła teatralnie od męża, po czym posłała mu na odchodne kokieteryjny uśmiech i wróciła do ogrodu.

Zmrok zapadał wolno, z lubieżnym, niemal malarskim pociągnięciem pędzla rozświetlając niebo złotym brzaskiem. Siedzieli przy wspólnym stole dwie ostatnie godziny niczym prawdziwa rodzina, nie z przywiązania, nie dla dobrego spojrzenia innych rodów, nie dla smaku. Kiedy Bellatriks wyraźnie się rozchmurzyła, zdołała na tyle rozgadać ciotkę Walburgię, że zanudzała ona teraz wszystkich opowiadaniami o wspaniałym zamku, jaki zwiedziła w Rumunii podczas wycieczki. Jej opowieść była tak wyczerpująca w szczegółach, że brakło jej nawet sił na rzucanie pogardliwych spojrzeń w stronę skulonej Andromedy. Orion, podparty jedną dłonią, wydawał się odpłynąć daleko, a rodzice Bellatriks wraz z najmłodszymi potomkami rodu słuchali z udawaną uprzejmością.
— … naprawdę wam polecam, powinniście się wybrać tam na podróż poślubną, wspaniałe krajobrazy, wprost wyborne! — Zacmokała Walburgia, robiąc odpowiedni gest, a jej twarz wykrzywiła się nieznacznie z bólu.
— Pomyślimy o tym — mruknęła Bellatriks, mrugając lekko. Rudolf uszczypnął ją pod stołem, więc dodała pośpiesznie: — Ale zaplanowaliśmy już inną wycieczkę… Za dwa miesiące wyjeżdżamy prawdopodobnie do Ziemi Ognistej, Rudolf wybrał wspaniałą ofertę…
— Nie ma nic lepszego od legendarnej Rumunii! — zaperzył się ostro Orion, marszcząc czoło. Grube okulary zsunęły mu się na czubek nosa, a ręce powędrowały do góry w geście irytacji. — To stolica wszystkich ras czarodziejskich, piękne posiadłości… swoją drogą, Cygnusie, myślałem o zakupie…. — Odpłynął w świat marzeń, podczas gdy zaaferowana złością Walburgii Druella pośpiesznie zwróciła się do Andromedy, udając, że zależy jej na losie córki — co było tak wyczuwalną kpiną, ale nikt z domowników nie śmiał nawet uśmiechnąć się pod nosem:
— A ty, kochanie? Myślałaś, żeby gdzieś odpocząć w twoim stanie? Nie powinnaś cały czas spędzać w zaduszonym Londynie, tyle tam spalin mugolskich samochodów, zresztą ten chłopak…
— Chyba nie sądzisz, że ktoś ją wpuści na salony rumuńskich zamków? — zapytała z najwyższym zdumieniem Walburgia . — Wybacz, ale jestem przekonana, że mugolak i zaciążona zdrajczyni krwi nie będą mile widzia…
Szloch Andromedy przerwał jej wpół słowa. Poderwała się z krzesła i ruszyła biegiem w stronę wysokich drzew na skraju posiadłości. Jej zachowanie było tak burzliwym wybuchem bezradności, że Cygnus zamilkł, a Orion, zażenowany, mruknął coś pod nosem o buzujących hormonach. Natomiast Bellatriks patrzyła za siostrą z niezłomną pogardą, nie kryjąc się z nią w najmniejszym stopniu; tylko Rudolf zdołał upomnieć starszą kobietę:
— Nie powinna ciocia… — zaczął uprzejmie, ale Walburga wycedziła, przerywając mu bezceremonialne:
— Nie pouczaj mnie, głupi chłopcze. Ta mała powinna się cieszyć, że wciąż może siedzieć z nami przy jednym stole. Jeśli nie poprawi swojego zachowania, a przede wszystkim nie zerwie z tym pokrytym szlamem chłopakiem i nie wynagrodzi nam jakoś krzywd i upokorzenia, jakie doznaliśmy przez nią, niech nawet nie sądzi, że oszczędzę jej tych nieco, przyznaję, uszczypliwych uwag…
— Pewnych ułomności, ciociu, już nie zmienisz — podsumowała Bellatriks, zakładając dłonie na piersi i patrząc w oczy Rudolfowi. — Niektórych chwastów nie da się po dobroci wyplenić. Ale mogę cioci obiecać, że będę próbować, poczynając od własnego ogródka. Byłoby jednak łatwiej gdyby nie to, że…. jest już splamiony.


Stoję w ciemnym pokoju. Przeklinam pod nosem, gdy na twarzy wyczuwam cienką pajęczynkę. Macham różdżką i pająk wraz ze swoim domem znikają pod moim obcasem, zgniecione przez siłę potężniejszego, wedle reguły rządzącej tym światem. Ruszam powoli do przodu, ale nie mruczę: „Lumos”, idę tuż koło ściany, wbijając wzrok w ciemność, dłońmi macając przestrzeń przede mną. Księżyc osłaniał mnie skutecznie w drodze do dworu, ale teraz wypiął się na moją misję i znika właśnie za chmurami, żegnając się krótko i zwięźle, podobnie jak człowiek bez serca — cholera, przeklinam w myśli, jesteśmy do siebie tacy podobni.
Jestem na pierwszym piętrze. Poznaję tę ramkę, wyczuwam szkło pod stopami, tak, teraz w prawo, dziesięć kroków i drzwi na lewo. Zatrzymuję się niepewny, czy trafiłem dobrze. Unoszę dłoń, zbliżam ją do klamki i waham się przez ułamek sekundy, dopóki nie opuszczam jej wolno i równocześnie macham różdżką, zakreślając okrąg wokół swojej twarzy.
W komnacie jest równie ciemno, obskurnie i ponuro. Ale nie jestem sam. Widzę trzy postacie, stojące pod ścianą. Przypominają mi się obrazki z mugolskich gazet, z podpisem: Niemieccy jeńcy wojenni — nasi bracia, mugolskie odpowiedniki buntowników. Staję jako czwarty. Widzę tylko ich ślepia, białe gałki oczne skupione na drzwiach, które zatrzasnąłem. Uśmiecham się pod nosem. Czekamy wszyscy. Czas płynie powoli, ale nikt z nas się nie śpieszy. Uniesieni dziwną magią wspólnoty, oczekiwania i Sprawy, jesteśmy podekscytowani i niepewni, ale ucieszeni, że znaleźliśmy się w tym towarzystwie.
Mija pół godziny. Równe pół, odkąd przekroczyłem próg dworu i słyszę delikatne skrzypnięcie zewnętrznych drzwi. Poruszam się lekko, jako jedyny. Moi towarzysze reagują dopiero, gdy z klatki schodowej docierają ciche kroki. Liczę: jeden, dwa, trzy… nie, cztery osoby!
Drżę z podekscytowania, wiem, że ci, na których czekamy, zatrzymali się przed drzwiami, tak jak ja, zupełnie jak ja! Ale nie, oni są szybsi, drzwi się uchylają i dostrzegam różdżkę rosłego czarodzieja, która omiata pokój. Mężczyzna wkracza, a za nim trzech kompanów: wszyscy odziani w ciemne szaty, tak jak my, identyczni, z czarną maską na twarzy, tylko oczy, oczy, ludzkie oczy, te, co mówią więcej, te co nie są uzależnione od ciasnych umysłów widać pod kurtyną nocy.
Zaskoczenie.
Czwartym towarzyszem nie jest nasz przywódca, on wchodzi piąty. Cicho. Bezszelestnie. Przekonany, że jest ich tylko czterech, nie zdaję prywatnego egzaminu, gdybym poddawany był Jego próbie, pozostałbym marnością.
Czterech śmierciożerców, bo takim mianem się przedstawiają, dołącza do nas, ale stają pół kroku bliżej przywódcy niż my, ważniejsi, szychy.
— Nie przyszło was wielu… — słyszę cichy głos. Spodziewam się zawodu, przeliczam się. Jego głos jest czysty, bez emocji. Albo moje ucho znów płata mi figle, kociak mały, rozprawię się z tobą. — Ale i nie spodziewałem się tłumów… choć zmieni się to, zmieni… Moja dusza piszczy z uciechy, czuję się ważny. Och, czuję, czuję, jak moje opuszki palców ciągną całe dłonie, ręce do góry, w geście euforii, choć nie są te działania niczym umotywowane.
— Przyprowadziłem moich przyjaciół — mówi nasz przywódca, nasz pan. — Chcę, abyście ich poznali, odtąd są i waszymi przyjaciółmi, stanowicie jedność, dążąc do wspólnego celu… Czemu stanęliście bliżej? — pyta swoich przyjaciół „pierwszych”, bowiem nas określam w duchu „drugimi”. Ci wzdrygają się i cofają, teraz stoją trochę nawet za nami, ale pan ich nie upomina.
— Moi przyjaciele… — szepcze znów. Obrzuca nas uważnym spojrzeniem, nie spuszczamy wzroku, wykrzywia wargi, widzę pod kapturem błysk białych zębów. Jest zadowolony z nas, ze mnie. Czuję się ważny. — Powinienem się wam przedstawić, ale to zbędne, znacie mnie, to oczywiste…
Znamy, ale nie, szacunek zbyt wielki, nie wypowiem imienia, on to czuje, jeden z „pierwszych” mruczy:
— Czarny Pan, nasz Czarny Pan.
Ten znów, rozradowany, cieszą go małe sukcesy.
— Jesteśmy na dobrej drodze ku nowej przyszłości — mówi. — Jest was więcej niż tu, teraz, ale będziemy potężni dopiero, gdy obwołać się będziemy mogli niepokonanymi. A do tego czasu jesteśmy przyjaciółmi.
Jestem Jego przyjacielem. Jestem ważny. Czuję się ważny. Idź w cholerę, Bellatriks. Nie liczysz się teraz.

IV Meahewet

{meahewet ~ z hebr. kochanka}

Ciaśniej, ciaśniej, ciasno. Wieszak w tył, za siebie, w głąb szafy. Szata luźno zawieszona, za chwilę krawat Ministerstwa zawiązany pod samą szyją, równo, ze zwykłą dla siebie perfekcją. Szybkie pociągnięcie, bordowy cień na malinowych ustach — równo. Powieki ciężkie, rzęsa długa, pięknie się prezentuje. Obrót na pięcie, pełne samozadowolenia spojrzenie w lustro, ręka przeczesująca grzywkę, lecz — uwaga! Kok! Bo się zburzy, jak myśli w jej głowie, gdy zatrzasnęła za sobą drzwi.
Pstryk.
Krok równy, marszowy, dumny. Skinięcie głową, grymas na twarzy, „dzień dobry” na pożegnanie.
Jesteśmy w krainie absurdów.


Bellatriks nie była w szkole orłem. Ba, śmiała się z takich porównań, przekonana, że potęga czarodzieja, jego talent i potencjał nie biorą się z czasu poświęconego na wertowaniu ksiąg, z minut spędzonych na praktykach i słuchaniu mądrzejszych, większych, potężniejszych czarodziejów. Jej umysł, niezwykle ciasny — jak śmiał się profesor Slughorn, którego wspomina z pewną dozą irytacji przemieszanej ze szlacheckim poczuciem wyższości — dyktował jej, że pochodzenie i bogate urodzenie pomoże jej uzyskać wyniki, jakich pragnie, bez jakichkolwiek wyrzeczeń. Do szóstej klasy nie myliła się; była wyborną spadkobierczynią mądrości Blacków, z dumą obnoszącą swój majątek rodzinny. Kiedy jednak przestało to wystarczać, inne czynności przysłoniły oczy Bellatriks — skoro nie mogła kpić na lekcjach z innych, cóżby było — ona, maluczka protegowana Lucyfera, pozostałaby bez ukochanej profesji?
Teraz żałowała. Nie szyderstw, ale czasu, którego nie poświęciła na przygotowanie się do egzaminów — siedziała, przy blacie w Departamencie co dzień, okrutnie upokorzona, pracując, jak zwykły czarodziej, jak oni wszyscy. A powinna z gracją nimi dyrygować, przecież przedstawiała się magicznym słowem, brzmiącym dumniej niż każde zaświadczenie z Hogwartu!

Praca w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów jej nie satysfakcjonowała. Co dzień spotykała dawnych przyjaciół ze szkoły, znacznie gorszych, ale z wyższymi stanowiskami; drażniło ją to niemiłosiernie, nie raz łapała biurko i trzymała się go kurczowo, zanim nie przeszedł jakiś durny Puchon, aby przypadkiem nie trzasnąć go zaklęciem. Ach, jak bardzo żałowała.
Rudolf był wyżej. Pracował z, ku jej zgrozie, Haroldem Hitchensem. Nie, Rudolf go nie znosił. Obydwaj, "cholerni policjanci" jak kpiąco określała ich Bellatriks, z Brygad Uderzeniowych, byli tak tępi, że nie dostrzegali jej drwin, sądzili, że to naprawdę przejawy podziwu z jej strony, z jej strony!
— Idziesz na obiad? — zapytał Rudolf, podchodząc do jej biurka i opierając się o jego skraj. Ubrany w ciemnofioletową szatę, z włosami zaczesanymi do tyłu prezentował się tak wspaniale, że inne pracowniczki „Departamentu Bellatriks” oglądnęły się za nim, przechodząc obok. Ona nawet nie podniosła głowy.
— Zaraz. Skończę to przepisywać.
Nie, wcale nie musiała tego robić natychmiast. Ale poczekał kilka minut na nią, z jej czystej złośliwości, aby zejść piętro niżej, do małej kuchenki wciśniętej w róg korytarza i zasiąść przy kubku ciemnej kawy i zwykłym risotto.
— Znowu jesteś na mnie wściekła? — zapytał, kiedy milczała przez dłuższą chwilę. Zerknęła na niego i rzuciła:
— Kiedy jem, nie mówię.
Chwyciła buteleczkę z solą i potrząsnęła nią nad swoim talerzem. Rudolf obserwował ją chwilę, czekając na moment, kiedy przełknie kęs i rzucił:
— Mogłabyś mi…
— Nie — odparła.
Pokręcił głową.
— Jesteś nieznośna. I, naprawdę Bellatriks, czasem mam zupełnie dość twoich foch, robisz się równie zgryźliwa co Walburga… a o to, przyznaję, nie podejrze…
Uciszyła go uniesionym palcem do góry i wzrokiem utkwionym ponad jego ramieniem. Chciał się odwrócić odruchowo, ale kopnęła go pod stołem tak mocno, że chwycił się za stopę, a w jego oczach zaszkliły łzy.
—… chyba śnisz! Oczywiście, że nie powiem nikomu! — usłyszał, kiedy Bellatriks wzrokiem zagroziła mu, że jeśli choć jęknie, uderzy go jeszcze mocniej. Dwóch mężczyzn, którzy do tej pory rozmawiali przyciszonymi głosami, jeszcze bardziej zniżyło głos; Bellatriks przysunęła się bliżej stołu i założyła włosy za ucho, aby lepiej słyszeć. — Byłem wczoraj u Minny(1), mówiła, że Dumbledore jest zaniepokojony, że oczekiwał podobnych doniesień, choć nie sądził, że wydarzenia nastąpią tak szybko…
— Nikt nie sądził! — przerwał swojemu starszemu rozmówcy, odzianemu w szaty Wizengamotu i długiej, siwej brodzie, wysoki brunet, z włosami poprzetykanymi pasmami siwizny, którego Bellatriks rozpoznała natychmiast — stary Elfias, przyczyna kpin i żartów Oriona.
— To oczywiste — kontynuował czarodziej, jakby mu nie przerwano. — Najgorsze nie jest jednak to, że wszystko rozpoczęło się tak szybko, iż napięcie wzrosło w momencie i, przyznajmy, wybuchła niemała panika, ale to, że ich przybywa… Tych jego — prychnął pogardliwie — popleczników. Z dnia na dzień, tak przypuszcza Albus. Minny mówiła, że jest zatroskany, a to nikomu służyć dobrze nie będzie.
— Ja mu ufam — odezwał się znów Doge takim tonem, jakby był święcie przekonany, że to krótkie zdanie zdoła ukoić lęki całej społeczności czarodziejów. — Wierzę, że skoro na razie powinniśmy ograniczyć swoje działa do mobilizacji, to…
— Nie sądziłem, że jesteś taki naiwny — przerwał mu ostro czarodziej. — Dumbledore mówi tak wszystkim, ale to jest sygnał dla tych, którzy wiedzą, jakim zagrożeniem może być ten czarnoksiężnik. Wiesz, ilu jest chętnych, aby za nim kroczyć? Ile jest rozeźlonych rodów, które z zapałem skończyłoby z biednymi mugolakami? — Rudolf popatrzył w tym momencie wymownie na Bellatriks, a ona na niego. Uśmiechnęła się lekko. — To do nich kierowane jest ostrzeżenie, żeby się opamiętali, żeby mobilizowali siły, ale przeciwko prawdziwemu wrogowi…
— Jestem przekonany, że Dumbledore odwiedzie…
— Dumbledore jest hipokrytą — przerwał mu ponownie sędzia Wizengamotu. — I będzie nawoływał do utrzymania pokoju i stanięcia przeciwko temu, który określa siebie samego… chyba pora, żeby powiedzieć to nagłos… Lordem Voldemortem, dopóki ostatni nie odwróci się od niego. Nie twierdzę, że to źle, jestem jak najbardziej za, ale… na jego miejscu, z jego pozycją i posłuchem, uderzyłbym wprost to Blacków, Crouchów, Rosierów… nie wiadomo, co nawet najlepszym może się ubzdurać w głowach, gdy ujrzą przed sobą nieskończone możliwości…
Elfias Doge wzdrygnął się i oglądnął nerwowo za siebie. Dopiero wtedy ujrzał Bellatriks wbijającą w niego spojrzenie, które natychmiast odwróciła. Szepnął coś szybko do ucha Harfangowi Longbottomowi i obaj pośpiesznie opuścili kuchenkę, obrzucając małżeństwo Lestrenge’ów krótkim, uważnym spojrzeniem. Rudolf wybuchnął śmiechem, kiedy tylko drzwi za parą czarodziejów zamknęły się. Kilku innych ludzi, którzy w pośpiechu spożywali obiad, obejrzało się na niego ciekawie.
— I co cię tak cieszy? — warknęła Bellatriks, choć i jej mina była bardziej wesoła niż kiedykolwiek. Rudolf odrzucił widelec, nachylił się z chochlikowatym uśmiechem nad talerzem i przywoławszy Bellę krótkim kiwnięciem palca, rzucił:
— Dumbledore.
I znów wybuchnął śmiechem. Bellatriks przysięgała w duszy, że patrzy na wariata, który śmieje się z rzeczy jak najbardziej poważnej, ale odważyła się go oskarżyć o chorobę umysłową, kiedy trochę przycichł i nie musiała zdzierać gardła, aby go o tym prostym fakcie poinformować. Zirytowało ją to, że nawet się tą obrazą nie przejął, co było niespotykane; dokończył obiad przy akompaniamencie zaintrygowanych spojrzeń żony, po czym wstał i wrócił do pracy, pozostawiając ją nieco zbitą z tropu.

Na miejsce Haywarda Sevenge’a nie przyjęto nikogo, ale do Bellatriks dochodziły wyraźne słuchy, że przygotowuje się „konkurs” na to stanowisko. Przeszło jej przez myśl, czy nie wystartować w pościgu; jej sławetne nazwisko w niejednym mogłoby pomóc, a Cygnus Black wychodził z założenia, że wysokie złoża złota w ich skarbcu nie powinny się marnować. Postanowiła porozmawiać o tym z ojcem, ale do końca dnia nie potrafiła myśleć o niczym innym niż o zdumiewającym zachowaniu Rudolfa.
Kiedy o szóstej teleportowała się spod gmachu Ministerstwa wprost pod swój dom na przedmieściach Londynu, ze zirytowaniem stwierdziła, że nigdzie nie paliło się światło, a więc Rudolf poszedł na „małego” z przyjaciółmi; on kończył pracę o trzeciej, cóż za niesprawiedliwość. Zjadłszy krótką, samotną kolację, zatopiła się w lekturze księgi podsuniętej jej przez ojca, ale nie mogła się na niej skupić; zerkała na długie wskazówki zegara, które przesuwały się powoli z ósemki na dziewiątkę, a kiedy piła trzecią kawę, z dwunastki na jedynkę. Odrzuciła od siebie myśli złorzeczące Rudolfowi i z nietypowym dla siebie niepokojem ruszyła na dół. Wsypała trochę proszku Fiuu do kominka i przeniosła samą górną część siebie do „Ognistej”, ulubionego pubu Rudolfa. Zapytała zaprzyjaźnionego barmana, ale ten odpowiedział, że Rudolf, owszem, zawitał do nich dziś, ale wyszedł przed dziesiątą.
Wróciwszy do domu, bez pomysłu, gdzie Rudolf mógłby spędzać tyle czasu, położyła się na sofie w salonie i włączywszy radio na pełen regulator czekała, obserwując zegar z dziwną zaciętością. Nie, nie martwiła się o niego, po prostu nie lubiła być ignorowana, opuszczana bez słowa wyjaśnienia. Zresztą chciała podyskutować o rozmowie Elfiasa Doge’a i Harfanga Longobottoma na spokojnie… Ale Rudolfa nie było.
Sen zmorzył ją przed trzecią, kiedy w Czarodziejskiej Rozgłośni leciał melancholijny utwór podstarzałej czarownicy. Śnił się jej wysoki mężczyzna, trzymający zakrzywiony nóż, który zbliżał się powoli do nieokreślonego cienia. W oddali powiewały korony drzew, poznawała je, tak, to jej ulubione, ci…
— …zimno ci? — usłyszała cichy szept. Zerwała się, chwytając różdżkę i wbijając wzrok w ciemność. Ujrzała rozświetloną dziwnym blaskiem radości twarz Rudolfa, który nachylał się nad nią z kocem. Wybałuszyła oczy, zdawała sobie z tego doskonale sprawę, patrząc na niego jak na wariata; za oknem już świtało, a on, nawet nie pijany, stał przed nią z kocem.
— Gdzieżeś ty był?! — wykrzyknęła, odtrącając jego dłonie i podnosząc się gwałtownie. Zerwawszy się na równe nogi schowała różdżkę i patrzyła na nim morderczym wzrokiem.
— Z przyjaciółmi — odparł krótko i odwrócił się, aby odjeść. Złapała go za ramię i przyciągnęła z powrotem, zmuszając, aby patrzył na jej twarz, gdy wykrzywiła się w drwiącym uśmiechu.
— Przecież ty nie masz przyjaciół.
Nie mijało się to z prawdą, bo charakter Rudolfa był odpychający w stosunku do mężczyzn, choć, Bellatriks przyznawała to z pewną rezerwą, kobiety uwodził perfekcyjnie. I to właśnie przyszło jej do głowy.
— Którą? — zapytała szybko.
— Co? — odwarknął, podnosząc wzrok na nią.
— Którą przeleciałeś? — zapytała z takim uśmiechem, jakby śmiała się nie z niego, tylko z głupot, jakie wygadywał. A czy tak nie było?
— Chyba kpisz. Nie byłem z żadną kobietą — odparł. Wyrwał się z jej ucisku i ruszył w stronę schodów, aby potem wspiąć się na pierwsze piętro, odprowadzany natarczywymi pytaniami Bellatriks. Na żadne nie odpowiedział.
Ale nie musiał, domyśliła się. Nie była głupia. Wiedziała, że nie kłamał, jego oczy były przepełnione wściekłością, tak jak zawsze wtedy, gdy o coś go niesłusznie oskarżano. Dziś był spokojny, uradowany czymś jedynie w duszy. To było coś ważnego. Coś ważniejszego od podrzędnej lafiryndy, z którą się zabawiał. Minę miał taką, jakby zdobył prawdziwe trofeum. Ale nie była pewna, czy to trofeum, będzie ciążyło chwałą i jej, a o tym chciałaby wiedzieć wcześniej.


Patrzę przez okno. Widzę ją stojącą na środku pokoju, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, mina nieprzenikniona, myśli, rozważa możliwości. Zagryziona warga, paznokieć postukujący nerwowo o oparcie sofy. Radio brzdękające w tle, słyszę aż ja.
Cholerny kobieciarz. Rani ją. Ale i nawet mnie ona teraz nie obchodzi, obydwoje jesteśmy zajęci sprawami znacznie poważniejszymi. Choć mógłbym się zemścić. Za nią. Znam tę młodą, do której chodzi. Widziałem ją. Bellatriks nie, i to dobrze, furia opanowałaby ją niesamowita, bowiem i ona ją zna, choć o tym nie wie — a przekonywać się o tym, jak wielka, nie chciałbym.
Znam cię, kochana znam, i wierz mi, twoja śmierć na pewno nadejdzie, jak nie z rąk moich, to innych, choćby i jej, ale to byłoby wielkie wyróżnienie. Nie, nie wierzę, że ona mogłaby pozostać obojętna na Sprawę.

(1) Minny - Minerwa McGonagall.

V Nefesz

{nefesz ~ z hebr. dusza}

Widzę Cygnusa rozmawiającego z Milicentą Bagnolt. Ubrany w eleganckie szaty siedzi przed nią w fotelu w pozie rozluźnionej, w końcu przychodzi do przyjaciółki. Uśmiecha się, żartuje, czasem sypie komplementem. Ona nie pozostaje dłużna, rozmawia z uroczym mężczyzną, miła przerwa w pracy, a że to i Cygnus, ten wspaniały, jest niemal przeszczęśliwa. Nie zbaczają na tematy zawodowe, Cygnus jest emerytem, polityka to jego hobby. Milicenta uwielbia rozpływać się w swoich monologach, uracza go nimi, ale nie określa tego mianem „rozmowy”. O Bellatriks nie ma ani słowa; spojrzenie Cygnusa w czasie rozmowy o Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów mówi wszystko.
Prawie nie zauważam, kiedy w szufladzie Milicenty ląduje niczym niewyróżniająca się sakiewka, pełna złotych monet.


Ostatnia sobota kwietnia była nadzwyczaj spokojna. Urlop, który wzięła Bellatriks, był dokładnie przemyślany i uzgodniony z Cygnusem; musiała się upewnić, że nie będzie jej w pracy tego dnia, gdy ojciec będzie rozmawiać z Minister Magii. Choć konkurs na stanowisko szefa Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów miał się odbyć dopiero za kilka tygodni, a władzę nad nim objął, póki co, jego zastępca, chciała być już pewna, że ma choć małe szanse.
Rudolf coraz częściej znikał bez wyjaśnienia z jej życia. Nie przyznawała się do tego przed nim, ale czasem wściekłość roznosiła ją od środka, kiedy nie miała się do kogo odezwać. Rozmowy z matką i ciotką unikała jak ognia, gdyż zauważała, że robią się z nich typowe starsze panie, bez grama wyobraźni, świeżych pomysłów, które niegdyś były ich znakami rozpoznawczymi; bez tej zawiści przepełnionej prawdziwą pasją i oddaniem. Andromeda zaszyła się gdzieś z tym swoim Tonksem, podobno się jej oświadczył; Bellatriks nie zamierzała uczestniczyć w ślubie. Ciotka przebąkiwała coś o usunięciu jej z drzewa genealogicznego, ale Druella na razie nie wyrażała na to zgody — bądź co bądź wierzyła jeszcze, że Andromeda pozbędzie się haniebnej ciąży i mugolaka, i powróci na łono rodziny. Bellatriks była w domu ciotki. Andromedy już dawno nie ma „na ścianie”.
Siedząc na werandzie, z nogami opartymi na gankowej poręczy, piła kawę, patrząc na wschód słońca. Rudolfa nie było. Nie wrócił na noc, co stało się dziwną tradycją. Bellatriks nie ciskała się już więcej; wiedziała, że u kochanki nigdy na noc nie zostawał, a więc pasjonują go inne sprawy, co ją, przyznawała się, niewiele w sumie obchodziło.
Oprócz tej samotności, doskwierającej coraz silniej.
Bała się zapomnienia.
Na końcu uliczki coś pstryknęło. Ujrzała wyłaniającego się z zarośli Rudolfa, otrzepującego szatę. Popatrzył na swój dom i ujrzał Bellatriks. Zasępił się, dojrzała to wyraźnie, ale zignorowała go. Kiedy podszedł, zauważyła, że niesie w ręce nowy numer Proroka. Bez słowa wyciągnęła rękę, ale Rudolf rzucił go na mały stolik i opadł na krzesło stojące naprzeciw Belli.
— Ciężka noc? — zapytała kpiąco, chwytając gazetę i przeglądając ją pobieżnie.
— Do lekkich nie należała — odsapnął, mrużąc odruchowo oczy, gdy spojrzał na słońce.
Nie było nic ciekawego. Prorok wylądował na ziemi.
— Czekałaś na mnie? — zapytał, patrząc na nią. Uśmiechnął się delikatnie. Niepokojące.
— Nie. Patrzyłam na wschód słońca, wzięłam sobie dziś urlop. Nie chcę być przy rozmowie ojca z Bagnolt.
Kiwnął głową, jakby akceptując jej wyjaśnienia. Zamyślił się. Zauważyła, że przez ostatnie dni jakby uszło z niego powietrze, twarz zastygła w wyrazie przygnębienia, jakby coś wciąż go uwierało.
— Coś ci jest — stwierdziła, popijając swoją wypowiedź potężnym łykiem. Rudolf posłał jej wątły uśmiech.
— Problemy z organizacją — mruknął i wstał, ruszając w stronę drzwi, drapiąc się po lewej ręce. Zmarszczyła czoło. Rola kochającej i zatroskanej żony też należała do jej obowiązków. Zadanie zaliczone, odfajkować.

Spotkali się znów dopiero późnym wieczorem.
W czasie dnia Bellatriks uczestniczyła w cosobotnim spotkaniu rodzinnym, Rudolf odsypiał noc. Kiedy wróciła z domu rodziców, była w dobrym humorze; odwiedziła ich ciotka Lucretia; chrzestna Bellatriks, podziwiana przez nią za mądrość i sposób bycia. Była jedyną osobą, której bał się Cygnus Black. Miły obiad rodzinny przerwało jednak coś, czego nikt się nie spodziewał; przybycie trzech mężczyzn, za którymi nie przepadała ani Druella Black ani Walburga; obie, znów, przeklinała Bellatriks, wstały raptownie na widok Xaviera Selwyna — seniora, oraz jego syna, Kaspjana i Amycusa Carrowa. Ci trzej, niewiele się tym przejmując, zajęli ich miejsca, kiedy zniknęły w ogrodzie wraz z Lucretią. Ich dumę uraziło to, że ich mężowie wcale nie przejęli się faktem, iż nie były one zadowolone z nowego towarzystwa.
Przy stole pozostali tylko oni, Cygnus, Orion i Bellatriks, ona z rękami złożonymi na piersi i spojrzeniem niemal wrzeszczącym: „Jaki jest cel waszej wizyty?! Wyduście to z siebie!”. Kaspjan znów się zawahał, nie wiedząc, czy może mówić przy niej, ale Cygnus machnął ręką i wyjaśnił:
— To nie jest jej ślub, nie zepsujesz nikomu humoru. A ona wiedzieć ma prawo o wszystkim.
Xavier położył dłoń na ramieniu syna i powiedział, głosem tak melodyjnym, że Bellatriks niemal się zachłysnęła; nie znała wcześniej Selwyna seniora, ale nie sądziła, że istnieje człowiek o tak pięknym głosie, czego zdecydowanie nie można było rzec o Carrowie. Ale tylko to wyróżniało sędziwego Selwyna; jego uroda była nadzwyczaj pospolita. Oczy duże, lekko zielonkawe, ale ze starości wyblakłe; włosy powypadały, zapewnie żegnając się ironicznie, a mała, kozia bródka, którą najwyraźniej pielęgnował z największą uwagą, prezentowała się nieco żałośnie.
— Musimy omówić plan naszego działania, Cygnusie, i przekazać na dłonie Amycusa decyzję o waszym stosunku do… rewolucji.
Bellatriks niemal zadrżała. Czuła, że dzieje się coś niesamowitego, coś, w czym uczestniczy. Zerknęła na ojca, ale on siedział z miną nieprzeniknioną, natomiast Orion rzucił:
— Rozumiem, w takim razie, że Amycus jest wysłannikiem…
— …Czarnego Pana — przytaknął Carrow, a na jego rumianą, okrągłą twarz wyprysł wielki rumieniec.
Teraz zapanowało milczenie. Tysiące pytań cisnęło się do ust Bellatriks, ale nie ważyła się odezwać. Orion wymienił spojrzenia z Cygnusem, który, unikając szybkiej odpowiedzi, jakiej oczywiście oczekiwał Carrow, zwrócił się do Selwynów:
— A jaka była wasza odpowiedź, Xavierze?
Odpowiedział mu Kaspjan, który tylko czekał, aby wtrącić się do rozmowy.
— Nasza rodzina jest od wieków przeciwnikiem mieszania krwi czarodziejskiej z mugolską i nie splamiliśmy się nawet oczekiwaniem na propozycję przyłączenia się do szeregów Czarnego Pana, tylko sami wyciągnęliśmy przyjacielską dłoń, którą on natychmiast uścisnął, zawierając z nami tym samym pakt — wydusił na jednym oddechu.
— A na czym polega wasza działalność… jako śmierciożerców? — zapytał Cygnus, tonem tak spokojnym, że oczy Amycusa zdołały spocząć na nim. Black uciszył stanowczym ruchem dłoni brata, który wyraźnie gotował się, aby coś powiedzieć.
Xavier poruszył się niespokojnie, nie pozwalając odpowiedzieć na to pytanie synowi.
— Wszyscy ci, którzy czują się na siłach, aby stanąć w kręgu, zostają obdarowani tą możliwością. Ci, którzy wyrażają chęć jedynie ustnego poparcia dla Sprawy, pozostają mu wierni w chwilach szczególnie ważnych.
— Wobec tego, skoro nie wszyscy działacie dla niego, czym zawdzięczam waszą wizytę? Rozumiem, że nie jesteście w tej sprawie żadnymi autorytetami, a więc…
— Chcieliśmy was przekonać, że nie bylibyście sami… — przerwał Cygnusowi Kaspjan.
— … a więc nie rozumiem, dlaczego postanowiłeś mnie urazić brakiem zaufania, Xavierze, przychodząc tu jako przyzwoitka. — Cygnus ukłonił się w stronę staruszka, który wyraźnie się zmieszał, po czym spojrzał na jego Kaspjana surowo. — A tobie, synu, nie pozwoliłem mówić, wobec czego powinieneś milczeć. — Zamilkł na chwilę, ale po chwili, nie pozwalając nikomu pisnąć choćby słowem, zwrócił sie do Carrowa. — Chciałbym cię prosić, Amycusie, abyś zapewnił swojego pana, że nasza rodzina, podobnie jak Selwynowie, jest przekonana o wyższości czystej krwi i zawsze będziemy stać za Czarnym Panem murem. Ponadto przekaż, że ja, osobiście, czuję się lekko urażony, że poddawał w wątpliwość nasze rodzinne przekonania i obraził mnie przysłaniem tutaj kogoś, kto miał, tak wnioskuję, przekonywać mnie w razie wahania.
Amycus kiwnął głową gorliwie. Orion patrzył na brata z nieukrywanym rozdrażnieniem, ale córka z podziwem. Uśmiechnął się do niej pokrzepiająco, a to zadziałało na nią wyzwalająco; nabrała powietrza w płuca i zapytała głosem pustym Carrowa:
— Amycusie, co trzeba zrobić, aby dostać się do szeregów? Jak bardzo trzeba poświęcić swoją duszę?

Kiedy wróciła do domu, Rudolf zaniepokoił się, widząc ją w tak wyśmienitym humorze. Przypatrywał się, siedząc na stołku w kuchni, jak uwija się, przygotowując coś na wzór kolacji.
Czasem ogarniało go pożądanie, nawet jakaś dziwna odmiana miłości, swoiste przywiązanie do Bellatriks; w chwilach, gdy widywał ją w dobrym humorze, wesołą, co zdarzało się niezwykle rzadko. W czasie, gdy pokonywała codzienne czynności z wielkim trudem; dla niej pojęciem ciężkim było ugotowanie wody, a teoria jej matki, że do trzydziestego roku życia powinna się obyć bez pomocy skrzata, czymś absurdalnym — coś kłuło go pod mostkiem i wiedział, że jest to ta część jego ciała, która zawsze była odpowiedzialna za trzymanie się na dystans.
— Masz dziś wyjątkowo dobry humor — stwierdził w końcu, kiedy podała mu wysoki puchar wypełniony winem. — Jest tego jakaś przyczyna?
Pokręciła głową, co go zaalarmowało. Nie ma odbitej piłeczki, coś się stało.
— Jak spotkanie rodzinne?
— Udane.
Krótka odpowiedź, cholera, coś jest nie porządku.
— Wspominałaś, że była ciotka Lucretia. Co u niej?
— W porządku. — Okręciła się i biodrem zamknęła szufladę. Rudolf śledził jej ruchy, kiedy wkładała brudny garnek do zlewu. Wyciągnęła serwetki z komody, świece zapaliła krótkim machnięciem różdżki i brała się za suszenie talerzy, kiedy ktoś zapukał. Rzuciła spojrzenie w stronę drzwi i odłożyła talerz.
— Otworzę — mruknął Rudolf. Wyprzedził ją w drodze, ale uchylając drzwi wejściowe, pożałował swojego czynu.
— Evan! — wykrzyknął na widok siostrzeńca Druelli, udając radość. Wyszło całkiem zgrabnie, podsumował w myślach. Przepuścił niezwykle wysokiego, smukłego mężczyznę w drzwiach i zaprosił go gestem do kuchni. — Wejdź, rozgość się, Bellatriks przygotowuje właśnie kolację, pewnie jesteś głodny…?
— Nie, dziękuję — odparł krótko, przestępując próg i uśmiechając się do kuzynki. — Przyszedłem ci przekazać wiadomość, że pierwsze spotkanie pojutrze. Idziesz ty, ja, wuj Cygnus i Orion. — Zerknął na Rudolfa, a Bellatriks podążyła za jego spojrzeniem. Zastygła z ścierką w dłoni, nie bardzo rozumiejąc, dlaczego Evan się zawahał. Dokończył, ciągnąc swoją wypowiedź w tym samym tonie — Rudolfie… ty już chyba jesteś zaproszony, prawda?
Chyba właśnie zrozumiał, gdzie popełnił błąd. Nie uchronił Bellatriks przed własną rodziną. Zapomniał postawić zapory milczenia przy Cygnusie, zapomniał postawić straży.

Cygnus Black wychodzi z gabinetu Minister Magii zadowolony. Widzę, jak idzie korytarzem; wszyscy kłaniają się mu niemal w pas; ale tylko swojej rodzinie się odkładnia, tylko czystej krwi. Mugolaków nie dostrzega, zdrajców krwi obdarza surowym spojrzeniem. To on tworzy reguły w obecnych czasach. To on jest dwudziestowiecznym przywódcą rodu Blacków, to on decyduje, kto powinien być szanowany. Niech się go boją, niech się podlizują. Miłe to jest, użyteczne równie, ale żałosne, jeśli popatrzeć z właściwej perspektywy.
Widzi już swojego następcę. Ale najpierw musi mu załatwić mocną pozycję w Ministerstwie. Nie, cofnij się, Cygnusie, przed momentem właśnie się dokonało. Teraz tylko trzeba ją wprowadzić w życie, w trudne sprawy, w coś, co zawsze stało koło niej.

VI Tipesz

{tipesz ~ z hebr. głupi}

Jest pierwszy maj. Piękny poniedziałek, upał, lekka bryza znad morza. Stoję w otoczeniu moich dwóch towarzyszy nad stromą skarpą. W oddali majaczy statek rybacki, walczący z falami. Dziwi mnie to, morze wydaje się być spokojnie. Dopiero po chwili zauważam, że mój prawy towarzysz trzyma w dłoni różdżkę wycelowaną w wodę nieopodal kutra i macha nią z pasją. Ma ubaw, mnie to nie śmieszy. Nie interesują mnie błahostki, małe cierpienie, do niczego nieprowadzące.
Oglądam się za siebie. Czekamy już długo, tracę powoli cierpliwość.
— Już powinni tu być — mruczę. Lewy kompan, równie znudzony, kiwa głową i odpowiada:
— Mówili, że mogą się spóźnić, ale nie sądziłem, że aż tak dużo. — Wzdycha. — Ale i tak pozostaje nam tylko czekać.
Czekać. Ale czasu mieliśmy niewiele. Do wieczora zostały trzy godziny, trzy godziny do szóstej, jakieś siedem do spotkania. A przecież wszystko musiało być idealnie.
Po raz pierwszy stanę przed Bellatriks w pełnej okazałości, bez maski łagodności. Po raz pierwszy zobaczy moje oczy, bo na więcej jej nie pozwolę.


Wróciła z pracy zmęczona, ale nawet go nie odczuwała; wbiegła do domu, trzaskając drzwiami. Rudolf drzemał na sofie, z okularami na nosie. Zaśmiała się złośliwie pod nosem i rzuciła w niego Prorokiem. Wzdrygnął się, poruszył i otworzył oczy. Wymruczał coś, podnosząc się na łokciu:
— Już szósta? — krzyknął za Bellatriks, która zniknęła w łazience. Odparła, że nawet wpół do siódmej i zatrzasnęła drzwi.
Wiedział, do czego się przygotowywała, dlaczego była tak podekscytowana. Bał się spotkania w Gronie z nią, nie chciał tego nigdy. Obiecywał sobie, że nie dopuści, aby mogła wstąpić w szeregi. Ale wiedział, że już wszystko stracone. Idzie tam dziś. Z ojcem, wujem, kuzynem bliskim i z nim; z mężem.
Wstał i ruszył do sypialni, aby się przebrać. Musiał stawić temu czoła, choć tak bardzo pragnął po raz pierwszy w życiu schować głowę w piasek i zamknąć oczy, aby przypadkiem czegoś nie dostrzec.
O dziewiątej trzydzieści zszedł na dół. Zamknął się uprzednio na dwie godziny w gabinecie i nie wychodził stamtąd, odkrzykując od czasu do czasu Belli, że ma raport do skończenia. Wierutne kłamstwo, doskonale o tym wiedziała. Ale zdawało egzamin, otwarcie przeszkadzać mu nie mogła. Spotkali się niemal w drzwiach. Ona zakładała ciemny płaszcz, on chciał po kryjomu wyjść.
— Nie uciekaj, i tak nie idę z tobą. Możesz wyjść otwarcie — powiedziała, przepuszczając go w drzwiach.
Zawahał się, ale skorzystał z okazji. Wyczuła jego nastrój, lub po prostu dziką niechęć do uczestnictwa żony w zebraniach. Ale również doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nie miał już wyjścia; był usidlony.
Teleportowała się do domu rodziców. W korytarzu, kiedy przestąpiła Szkraba, małego, prywatnego skrzata Narcyzy, zauważyła Evana Rosiera przyglądającego się obrazom wywieszonym wzdłuż holu.
— Cudowne — powiedział, wskazując na trzeci z lewej, przedstawiający autoportret Artemizji Lufkin. — Naprawdę namalowała to osobiście?
— Tak — przytaknęła Bellatriks podchodząc do Evana. — To chyba największy skarb ojca. Jest wart wiele tysięcy galeonów, ale wątpię, żeby ktokolwiek z naszej rodziny — i nie wyłączając z tego grona nawet Andromedy — sprzedałby go nawet w najcięższych chwilach.
— Ach tak, słyszałem o Dromie. — Westchnął. Zawsze za nią przepadał, słodko skracał jej imię; jako jeden z nielicznych miał to pozwolenie. Bellatriks też się do tych osób zaliczała, ale teraz nie był to żaden zaszczyt; Ted Tonks z pewnością mógł jeszcze bardziej zdrabniać to imię. — Szkoda, lubiłem ją.
— Widać niesłusznie — odparła Bellatriks. — Ale fakt faktem niezłomnym, dużo się ostatnio dzieje w naszej rodzinie.
— Wasz ślub, Andromeda… choroba wuja Charisa… — mruknął. — No, i nie można pomijać ostatnich wydarzeń, wszystko się komplikuje.
— Prawda. Ale wszystkiemu można podołać, jeśli pozostaje się jednością — powiedział Cygnus Black, wchodząc do pokoju. Uśmiechnął się Evana, podając mu rękę, po czym objął ramieniem Bellatriks i ruszył z nią w stronę drzwi. Na ramionach miał zarzucony płaszcz podróżny, a do twarzy przyklejony radosny uśmiech. — Piękny mamy wieczór, prawda?
Teleportowali się łącznie, bo tylko Evan wiedział, gdzie spotkanie nastąpi. Bellatriks drżała z podniecenia, kiedy chwytała za ramię ojca. Nie mówiła, że spełniały się jej marzenia, ale przepełniało ją uczucie, że uczestniczy w czymś doniosłym, wielkim, czymś, co daje jej przynależność do pewnej wspólnoty o wielkiej sile. Obracając się w miejscu rozpoczynała się dla niej nowa era.
Poczuła słony zapach morza, delikatny wiatr oplatający jej ramiona. Świeżo skoszona trawa, wieczorna rosa, skroplona na długich łodygach kwiatów. Otworzyła oczy. Stali na kamienistym klifie, o którego ściany uderzały wysokie fale, pieniąc się z irytacji, że napotkały przeszkodę, której pokonać nie mogły.
Piaszczysta dróżka, wiodąca do drewnianego dworku z dwiema, dziwnie sterczącymi wieżyczkami. Pozabijane okiennice, łuszcząca się, biała farba. Drzwi uchylone, zapraszają gości do środka, ale wszędzie ciemno — w środku wydawało się nie być nikogo.
— Idziemy, czekają na nas.
Lekki absurd.
Bellatriks ruszyła za ojcem i wujem Orionem, zamykając mały pochód. Przekroczyli granicę działki, odchylając trzymającą się ledwo w zawiasach furtkę i ruszyli brukowaną dróżką w stronę wejściowych drzwi. Kiedy Evan wtargnął do domu, nie zapaliwszy różdżki, Orion mruknął:
— Może zaświecimy światło, przyznaję, nie posiadam na tyle dobrego wzroku, aby chodzić w ciemnościach. Powinniście to uszanować…
— Wybacz, wuju — powiedział szeptem Evan — ale nie ma takiej możliwości. Taki jest jego wymóg.
Bellatriks dojrzała w ciemnościach, jak twarz wuja wykrzywia grymas; nie był on przyzwyczajony do odmowy, toteż naburmuszył się lekko, ale nie zaoponował.
Ruszyli po schodach na pierwsze piętro. Zwolnili trochę, aby Cygnus mógł złapać oddech i dopiero po pięciu minutach stanęli na pierwszym piętrze. W myślach Bellatriks tłukło się uporczywe pytanie, czego powinna oczekiwać. Nie sądziła, że stanie przed obliczem tego, którego wszyscy się boją; nie tak szybko.
Ruszyli długim korytarzem. Przez dziury wyżłobione przez korniki w deskach zabitych okien sączył się delikatny, chłodny blask księżyca, który oświetlał drogę Orionowi.
— To tutaj — szepnął Evan, stając przed dużymi, dwuskrzydłowymi drzwiami, obracając się w stronę swoich towarzyszy i patrząc na Cygnusa. Ten natomiast patrzył przez kilka sekund na klamkę, po czym zerknął na swoją córkę i przywołał ją ruchem dłoni. Bellatriks pochyliła się nad staruszkiem i usłyszała lekko zasapany, ale uszczęśliwiony głos:
— Przeobrażasz się z księżniczki w królową.
Uśmiechnął się do niej i poprosił Evana, aby otworzył drzwi.
Najwyraźniej musiało być to wejście do jednej z wieżyczek. Znaleźli się w wielkim, okrągłym pomieszczeniu, którego okiennice były otwarte. Z lampionów zawieszonych pod samym sufitem sączyło się lekkie światło, pogrążając pokój w tajemniczym półmroku. Było to o tyle zdumiewające, że z zewnątrz całe domostwo wyglądało na opuszczone; ale niewiele rzeczy dziwiło już Bellatriks. Poziom pokoju był nieco obniżony; aby znaleźć się na tym samym poziomie, co około trzydziestu innych ludzi, musieli zejść czterema schodkami. Bellatriks rozglądała się wokół; dojrzała ciemne firany, zawieszone na obróżkach, obrazy lasów w dużych, bogato zdobionych ramach, kilka krzeseł obitych w ciemną skórę i olbrzymi, drewniany stół, wciśnięty w kąt pokoju. Całość tworzyła dziwną atmosferę, z nutką tajemniczości, ale z przytłaczającą bardziej ogromnością; w wystroju pokoju było coś z burżuazji. Bellatriks wyczuwała unoszącą się w powietrzu drożyznę, zapach patosu i podniosłości.
Zerknęła na ludzi: wszyscy odziani byli w ciemne płaszcze, na twarzach mieli coś na wzór masek; srebrne okręgi, z czarnymi wstawkami zakrywały połowę ich twarzy. Przebiegła wzrokiem więc tylko po ich oczach, natychmiast rozpoznając Rudolfa; stał w środku, patrzył na nią.
— Proszę, usiądźcie. — Bellatriks odwróciła się w stronę uprzejmego głosu, ale spotkał ją zawód. To tylko Travers, którego Bella poznała od razu — spotykała go nieraz na przyjęciach ciotki Lucretii. Zaprosił Oriona i Cygnusa gestem, aby spoczęli na fotelach. Kulturalne zachowanie nie pasowało jednak ani do jego charakteru, a tym bardziej do jego aparycji, niemniej jednak Bella wyczuła, że całość była zaaranżowana, idealnie wykreowana. Zastanawiając się szybko, co chcieli przez to uzyskać, do głowy przyszło jej tylko jedno wyjaśnienie — starsi członkowie rodów dużą wagę przywiązywali do szacunku dla ich osoby i oprawy, w jaką przyjmuje się gości. Lord Voldemort albo miał wielkie mniemanie o Cygnusie Blacku, albo wielkie wymagania.
Wuj Bellatriks chętnie skorzystał z propozycji, ale ojciec jej, poprosił tylko śmierciożercę, żeby pomógł mu zdjąć płaszcz i odwiesił w miejsce, gdzie nikomu nie będzie przeszkadzał. — Czarny Pan przybędzie za chwilę — powiedział Amycus, przywodząc na myśl Bellatriks gospodarza, który martwi się, że jego goście nie będą usatysfakcjonowani z wizyty i gościny. Gdyby nie to, że nie chciała narazić na szwank opinii o ojcu, zaśmiałaby się drwiąco. Ociężały, gburowaty i ordynarny z wyglądu Amycus Carrow był ostatnią osobą, która posądziłaby o dobre wychowanie. — Spocznij Cygnusie, nie krępuj się…
— Nie ma dla mnie bardziej krępującej rzeczy, Amycusie — rzucił Cygnus — niż starcza niedołężność. Wybacz, ale postoję. Powinieneś zaproponować krzesło mojej córce, jak widzę jest tu jedyną kobietą…
Amycus zerknął na Bellę, jakby chciał się upewnić, czy na pewno jest płci żeńskiej. Pokręciła głową, zbyt zaaferowana, aby odpowiedzieć coś kąśliwego.
— To oznaka niegrzeczności, Carrow, że kobietę pomijasz… choć przyznaję, nie przypominam sobie, abym ją zapraszał…
Serce Bellatriks zabiło mocniej. Obróciła się w stronę drzwi, drżąc lekko. U szczytu małych schodków ujrzała wysoką, niezwykle smukłą postać ubraną w ciemną szatę, z kapturem opadającym na twarz. Spod niego wystawały tylko niezwykle cienkie usta, wąska, czerwona linia i biały, ostro zarysowany podbródek. Postać wsunęła się do pokoju bezszelestnie, zdumiewająco cicho; niemal jak duch. Za nią kroczyło dwóch innych mężczyzn, ukrytych pod maskami.
Wszyscy stojący w okręgu schylili nieco głowy; Bellatriks powstrzymała parsknięcie śmiechem. Mimo powagi sytuacji, wszystko przypominało groteskę. Kiedy jednak Lord Voldemort schodził powoli w dół, ogarniała ją ponownie magia sytuacji. Cofnęła się do tyłu, stając za ojcem.
— Cygnus i Orion Black… — wyszeptał w absolutnej ciszy Voldemort, patrząc uważnie na staruszków. Milczał, a i Cygnus nie śmiał się odezwać; dla Bellatriks była to sytuacja niespotykana, to zawsze ojciec wzbudzał respekt, to przed nimi stawali maluczcy ludzie, ogarnięci dziwną niemożnością przemówienia. — Cieszę się, niezmiernie cieszę się, że przyjęliście moją propozycję… Nie kryję, że na rodach czystej krwi zależy mi najbardziej, najmocniej… och tak, to w was jest moc…
— Uściśliłbym to — powiedział spokojnie Cygnus, kłaniając się lekko w stronę Voldemorta. — Nie we mnie i moim bracie jest siła, a w młodych, w tych, co siłę fizyczną mają.
Wzrok Voldemorta prześlizgnął się przez Bellę, ale nawet nie mrugnęła.
— Jestem przekonany, że i wasze doświadczenie… — zaczął Voldemort, ale Cygnus znów mu przerwał; tłum śmierciożerców zafalował. Cygnus wykazywał się sporą odwagą i bezczelnością, przerywając Czarnemu Panu po raz drugi.
— Nasze doświadczenie, wybacz, Panie, jest znikome; i ja, i mój brat jesteśmy starcami, którzy przez większość życia zajmowali się jedynie dyskutowaniem i mówieniem, że nadchodzą zmiany; ale taka jest polityka. Teraz jednak, dotarło do mnie, że trzeba działać w obronie przekonań; jednak tłumaczę sobie, w jaki sposób, skoro moje kości chore, umysł sprawny, ale nie szybki jak kiedyś? — Zrobił teatralną przerwę. — Dlatego oddaję się do twojej dyspozycji; ja i Orion, w chwilach ciężkich, gdy sił będziesz potrzebował największych. Ale gdy konieczna będzie szybkość i wspaniały, nieokiełznany talent, podarować ci mogę tylko moją najstarszą córkę. — Uśmiechnął się do Bellatriks. — Najmłodsza bowiem nie jest jeszcze w stanie działać samodzielnie, a średnia rodu się wyparła. Orion również: syna młodszego odda, gdy tylko Hogwart skończy; starszy poszedł w niedolę, podobnie jak moja Andromeda.
Voldemort patrzył teraz na Bellatriks takim wzrokiem, jakby kpił nie tylko z niej, ale z wszystkich słów, które wypowie za chwil kilka. Pobudziło to jej zaspaną dumę, która schowała się w odmętach serca Belli, przykryta nieznośnym uczuciem wyższości nad innymi.
— Cygnusie… — wyszeptał Voldemort podchodząc do Bellatriks. Stanął przed nią, wyginając usta w uśmiechu. Patrzyła mu odważnie w miejsce, gdzie powinny być jego oczy, a minę miała zaciętą; Przeobrażasz się z księżniczki w królową.— Oddajesz mi w zamian za twoje nieocenione umiejętności, kontakty… — Tu znów chciał Cygnus zaoponować, ale tym razem Voldemort nie pozwolił mu na to .— Córkę. Pewnie najdroższą? — zakpił, wyciągając ku niej długi, biały palec. Podniósł nim jej podbródek. — Młodą, naiwną jeszcze… niewiele potrafi, jestem tego pewien… kobieta. — Dodał tak cicho i tak ironicznie, że tylko Bellatriks dosłyszała jego uwagę.
— W niejednym lepsza od mężczyzn! — rzuciła hardo, przeklinając się w duchu za tą dumę. Nie powinna ryzykować, tyle słyszała o jego bezwzględności.
— Doprawdy? — zapytał Voldemort, jakby usłyszał niesłychaną nowość. — Wątpię, abyś była bardziej przydatna od swojego ojca, wątpię…
Coś gotowało się w jej sercu. Niewiele potrzeba, aby wściekłość uderzyła ją w głowę, a…
— Odrzućmy na razie ten temat — powiedział Voldemort lekkim tonem, co zabrzmiało nienaturalnie do granic możliwości. — Zaprosiłem was, abyście ujrzeli, jak wyglądają nasze zebrania — zwrócił się do Cygnusa i Oriona. — Chciałem wam pokazać, jak bardzo potrzebujemy waszych wpływów w Ministerstwie.
Zatoczył dłonią wokół, ale na Cygnusie nie zrobiło to wrażenia. Patrzył na Voldemorta wprost, bez cienia strachu.
— Doskonale zdaję sobie z tego sprawę… milcz, Orionie — dodał Cygnus, gdy Orion otworzył usta, aby coś rzucić. — Jednak będę się upierał przy tym, że moja córka jest ci niezmiernie potrzebna. I byłbym skłonny zrobić wiele, abyś i ty, Panie, to pojął.
Wracanie do tematu Bellatriks, który Voldemort definitywnie zamknął, mogło okazać się poważnym błędem; ale mimo iż nie okazało się sukcesem, ściągnęło uwagę Czarnego Pana na młodą kobietę — widział, jak bardzo zależało na jej udziale w jego szeregach Cygnusowi.
— Niezmiernie potrzebna… głupia, młoda, słaba kobieta… do czego mogłaby mi być potrzebna…?
— Do ciężkich, trudnych i niemal niemożliwych do wykonania zadań — odpowiedziała dumnie Bellatriks, zadzierając głowę do góry. — Jestem gotowa na wszystko, nie lubię ignorancji. Potrzebuję tylko… inspiracji. Autorytetu — dodała ciszej, acz najmocniej jak potrafiła. Wydawało się jej, że dojrzała pod kapturem błysk czerwoności. Wiedziała, że to złudzenie. Głupi przejaw naiwności.
— Powinnaś mi to udowodnić, zasłużyć na moje zaufanie… — szepnął znów, po chwili przenikającej komórki ciała Bellatriks ciszy, zamykając jej sprawnym ruchem usta, które otworzyły się, aby przyrzec. — Nie sprostałaś temu zadaniu.
Pewien swego, przekonany, żywnie kpiący w jej oczy w duszy. Wariacki śmiech, szaleńcza wściekłość. Jego obecność…
Zapomniałeś o mnie, o mnie, o mnie? Trzymasz dłoń, masz mnie całą, ale gorszą nazywasz, kpisz, upokarzasz… wyjdź!
Cichy jęk, na więcej się nie odważy. Chce walczyć, krzyczeć. Patrzy tylko, wzrok mówi więcej, więcej, Rudolf cofa się dyskretnie. Ona zaciska pięści, obraca się powoli za Voldemortem, śledzi jego ruchy, usta zbielały, powieki zamknęły się w stalowym uścisku. Wszyscy patrzą na nią, tylko nie on, w myślach swoich zatopiony, plany snuje, nie obraca się. Ona czeka. Może coś rzuci, popatrzy na nią, ale dostrzeże błysk w jej oku, zapał, chęć… czynu.

Jestem tuż obok. Na wyciągnięcie ręki. Koło brata. Tuż, tuż. Patrzy na niego z nieukrywaną złośliwością, po mnie jej wzrok prześlizguje się bez odzewu. Nie zauważa mnie. Wychodzi zwycięsko ze swojej malutkiej bitwy. Teraz nadchodzi wojna.

VI i pół Hacala

{hacala ~ z hebr. ratunek}

Coś mnie kusi, kłuje w prawy bok, ale milczę jak zaklęty. Mózg stawia opór, wie, że każde słowo rzucone teraz bezmyślnie, może skończyć żywot innych części.
Chowam się niemal za plecami brata i Avery’ego. Znam ich obydwu, wiem, że oni sobie poradzą. Ja stoję i cieszę się po cichu, że nie muszę być w rzędzie pierwszym, kiedy On się ciska. Cieszę się z mojej skromnej kryjówki, lepszej nie mógłbym znaleźć w tym momencie; cieszę się ogromnie.
— Zawiedliście mnie…
Słyszę po prawej stronie. Wbijam wzrok uporczywie w ziemię, chłodną i zimną; staliśmy chwilę w deszczu, ale już chmury umilkły, zgodnym pomrukiem żegnając się i odchodząc. — Liczyłem, że będziecie bardziej przydatni…
Nie było mnie w czasie drugiej misji, ale w pierwszej udział miałem, całkiem pokaźny, całkiem dobry; ale i tak zakończyło się wszystko fiaskiem, zwykłą porażką. Działacze drugiej mają gorzej, teoretycznie było im znacznie łatwiej, a i tak zhańbili się klęską. Wszystkich czeka kara, pozostaje tylko pytanie, w jakim stopniu zaboli ona nas… albo nasze rodziny, Rudolf się tym nie przejmuje.
Wywołał po nazwisku dwóch. Pierwszy raz widziałem ich oblicza, kiedy zdarł maski z ich twarzy jednym, sprawnym ruchem. Upadli na kolana, szeptali coś gorączkowo, ale on tylko przerwał im jednym krótkim słowem, wysyczanym z prawdziwą pasją i krótkim szarpnięciem różdżki. Rozbłysło i wili się już, już, jak węże, przyciskając do piersi nogi, wbijając paznokcie w dłonie, krzycząc przeraźliwie.
Ustało. Teraz tylko przyśpieszone oddechy, urywane, charczące słychać; później obcas buta, jeden z nich przewrócony został na plecy kopnięciem. On pochyla się nad nimi i słowa rzuca, których nie słyszę; tylko po błagalnym spojrzeniu jednego z leżących poznaję, że groźba i odważnego skróciłaby o cząstkę bohaterstwa.
Prostuje się i omiata nas spojrzeniem. Nie potrafię go zdefiniować, jest chłodne zarazem i puste — czyż to nie absurd?
— Chyba nadeszła pora, abyście zrozumieli, jaka jest wasza rola…
Rudolf marszczy brwi. Co go tak zastanawia?
— Wydaje się wam… a błędne jest to nadzwyczaj… że posiadacie władzę większą, że obwieszczając się moimi sprzymierzeńcami, nie musicie walczyć, że wystarczy wasze przyznanie się do tego… ono nie jest nic warte.
Rudolf wzdrygnął się, jakby coś go w słowach Czarnego Lorda poruszyło. Zerkam na niego z ukosa, widzę, jak kąciki jego oczu wyginają się w łuk — uśmiecha się pod maską?
Czarny Pan robi niemal teatralną przerwę, podczas której słyszę tylko stękniecie młodego śmierciożercy. Wracam do niego spojrzeniem, a On przemawia dalej, głosem monotonnym, choć przydałby się karcący ton, coś, co głupich i bojaźliwych pobudziłoby do działania.
— Zaufać wam…

— Czekaj. — Rudolf łapie mnie za łokieć, kiedy niemal wyskakuję za dwoma siłaczami z komnaty. Ciągnie mnie z powrotem stanowczo, w głąb pokoju. Stawiam opór, patrzy na mnie karcąco, ulegam. — Pozbądź się maski — dodaje, a ja posłusznie, nie wiem czemu, wyciągam różdżkę i zrywam swoją ukochaną przykrywkę.
Komnata niemal opustoszała. Zostaliśmy tylko my we dwoje, Czarny Pan, widocznie czekający na Rudolfa i dwóch mężczyzn, biednych torturowanych, którzy przywarli do posadzki jak do ostatniego ratunku.
Rudolf upada na kolana, obnażając swą twarz przed panem, ciągnąc mnie ze sobą. Kiedy zerknęliśmy do góry, na Niego, zapytał, jakie informacje mamy mu do przekazania, że nie mogliśmy zrobić tego w tłumie, gdzie każdy mógłby wnieść swoją opinię. I tak byłaby zgodna z jego, myślę, unikając spojrzenia.
— Panie… myślę, że możemy zaradzić złemu losowi naszych ostatnich zamiarów. Sądzę, że znalazłem… nie, jestem przekonany, że potrafię utrzymać całe niepowodzenie w zamkniętym na zawsze kręgu.
Ręka odskakuje ode mnie nieświadomie, jakby chciała uciec. Czego ode mnie żądał Rudolf? Ja, który nie mam pojęcia, jak można zaradzić małżeńskiej kłótni, mam zająć się łataniem dziur po kolegach?
— Chciałbym dzięki temu odbudować reputację, jaką zapewne przypisujesz mojemu bratu... — Wskazał ręką na mnie — I, tu moja osobista prośba… zuchwała, zdaję sobie z tego sprawę… chciałbym, aby moja żona, Bellatriks Lestrange, nie mogła dołączyć do naszego ugrupowania.
Białe palce zaciskają się na ramionach skrzyżowanych na piersi. Nie śmiem jednak spojrzeć wyżej. Rudolf podnosi się z klęczek, rzuca spojrzenie na dwóch mężczyzn, którzy już siedzieli, nabierając siły i przysłuchując się rozmowie uważnie.
— Dałem słowo Cygnusowi Blackowi, że szansę jego córce podaruję — mówi Pan. — A ja, Lestrange, nie łamię obietnic.
— Nie to sugeruję, Panie! — Głos Rudolfa zatrząsł się, ale kontynuował. — Szansę jej dać trzeba, ale jestem przekonany… pewien… że jej osoba wniosłaby tylko zamęt do naszej… organizacji…
— Nie tobie o tym decydować — ucina Czarny Lord, a Rudolf natychmiast milknie. Wzrok Pana prześlizguje się po dwóch młodych śmierciożercach, chwilę panuje nadal przenikająca cisza, a dopiero po krótkiej chwili, kiedy wbijam spojrzenie w rąbek szaty, przemawia: — Hitchens i Macnair spisali się słabo, a misja była istotna dla moich przyszłych planów… Tak, Lestrange, masz moje pozwolenie, aby zająć się wyciszaniem sprawy. Nie twierdzę przy tym jednak, że szansy twojej żonie nie podaruję. Macie mu w tym pomóc — rzucił w stronę Harolda Hitchensa i Waldena Macnaira, którzy kiwnęli głowami energicznie, mrucząc obietnice i przeprosiny na przemian.

Idziemy ramię w ramię z Rudolfem przez piaszczystą plażę. Nadmorska bryza ciągnie się za nami i zaczepia rąbki szat, które umykają pod nasze stopy. Potykam się, czuję drobne okruszki piasku w butach, dręczą mnie niemiłosiernie, strzepuję co chwilę nogę, mam ochotę krzyknąć na Rudolfa, żeby poczekał, a się ich pozbędę. Ale on mknie, zirytowany do granic możliwości, prze naprzód niczym lodołamacz i nie zwraca na mnie uwagi. Mijając skały, przywodzące mi na myśl nieustępliwe zasłony, rzucam:
— Chyba powinienem ci podziękować za wstawiennictwo…
— Jak cholera powinieneś! — Jego ślina opryskuje moją szatę. Zatrzymuję się na ułamek sekundy, po czym doganiam go, dodając:
— Sam nie raz…
— Zachowujesz się jak dzieciak! — Teraz on staje jak wryty. Patrzę na jego twarz: mocno zarysowa szczęka — podobnie jak u mnie, nieogolone bokobrody — podobnie jak u mnie, brązowe oczy — ja mam piwne, śniada cera — ja jestem blady, zarost lekki, dwudniowy — ja zainwestowałem w brzytwę, długa szyja i postura zwycięzcy — ja krótki szpadel wystający z tułowia i krępa budowa. On — przystojniak, ja — nieudacznik. Dwie krople wody, z innego kranu cieknące. — Ratuję cię z opresji, kombinuję, jak cię wydostać z tego gówna, a ty stoisz i obserwujesz wszystko, jakbym był twoim gorylem i wstawianie się za tobą było moim obowiązkiem!
— Przecież nie robiłeś tego dla mnie, chciałeś, żeby Bellatr…
— Jeśli Bellatriks, idioto, dostanie się tutaj, możesz się pożegnać z podwójnym życiem. Będzie się obnosić z bycia pierwszą śmierciożerczynią jak jakaś cholerna gęś i wierz mi — nawet Bagnolt, a tym bardziej Dumbledore, nie jest tak ślepy, żeby tego nie zauważyć!
— Ale to nie jest moja wina! — oponuję zażarcie, wznosząc ręce do góry. Rudolf zamyka je w ciasnym uścisku i przybliża swoją twarz do mojej, po czym szepcze:
— Gdyby nie twoje, tego durnia Hitchensa i trolla Macnaira — który ma ciasto zamiast mózgu — nieudolne wyczyny, to, kurwa, nie musiałbym dzisiaj się płaszczyć i błagać jak ostatni idiota o wybaczenie!
— Ale on nic by…
— On wysłałaby was kolejnym razem na pewną śmierć — przerwał mi, puszczając moje dłonie, które opadają bezwładnie do boków. Rusza, nie oglądając się na mnie, a ja podbiegam po chwili i tłumaczę się istotnie jak dzieciak:
— To nie była moja wina. Ich było więcej. Wiesz, że nikt nie poradziłby sobie z trzema olbrzymami naraz…
— Nie mieliście z nimi walczyć — warknął Rudolf. — Tylko przekonać, po czyjej stronie mają stać w tej wojnie! Do tego nie trzeba różdżek!
— Skąd mogliśmy przypuszczać, że pilnuje ich Ministerstwo! — krzyczę. — Nie myślałem, że prze…
— Właśnie! — Znów staje i uśmiecha się do mnie, jakby przyłapał mnie na gorącym uczynku. — Nie pomyślałeś, Rabastanie, co może i ciebie i mnie kosztować życie. Jeśli musiałbym was za coś pochwalić, to tylko za to, że zabiliście tych dwóch z Ministerstwa… ale z nimi to chyba przeciętny drugoroczniak z Hogwartu by sobie poradził…!
— Oni… — zaczynam, ale on nie dokończył i nie przejmuje się tym, że chcę zaoponować, tylko mówi dalej:
— …i żeby było jasne: to jest pierwszy i jedyny raz, kiedy ratuję ci dupę. Następnym razem obrócę się plecami i będę udawał, że cię nie znam, jeśli spieprzysz coś tak łatwego. A teraz zabieraj się, jestem już spóźniony.
Rusza. Ja zerkam na zegarek; jest za dziesięć druga nad ranem.
— Gdzie niby…? — zagrywka typowa, rozładowanie atmosfery?
— Umówiłem się z kimś.
Brnie do małego lasku. Patrzę za nim, bo na mnie nie czeka. Znika za wysoką sosną nadmorską i więcej się nie pojawia. Zastanawiam się, czy idzie do tej małej łachudry, Alecto, i zastanawiam się, skąd czerpie radość z tych spotkań. Tracę zapał. Widzę skąd.
Z każdym lepiej.

VII Dwora

{dwora ~ z hebr. pszczoła}

Był tam, gdzie go zostawiła.
Chyba w sercu. Nie. W marzeniach?
Gdzieś zakopany. W przyszłości. We mgle, którą jedynie czas potrafi rozwiać całkowicie; jasnowidze potrafią wynaleźć mały uskok. Uskok, w którym prześwit gra rolę pierwszoplanową, a przyszłość tworzy piękne dekoracje.

Stwierdziła z pewnym rozczuleniem, że gdyby nie rodzina, byłaby nikim.
A teraz jest. Kimś. Tak jej się wydawało. Wstawała rano podniesiona na duchu, choć czasem, w chwilach przepełnionych samotnością zastanawiała się, co ją do takich wniosków skłoniło; nie zmieniło się w jej życiu nic — jako jedynej — przyznawała się przed sobą, choć nie przyjmowała do wiadomości nigdy. Nie miała jak Rudolf delikatnego zarysu czaszki na lewym przegubie, nie wychodziła nocą, aby rano poczytać o swoich czynach w gazetach, nie chodziła dumna, nie miała się czym chwalić. Nikt jej nie przyjął.
Pracowała nad tym.
Ojciec pracował nad jej awansem z równą siłą; nad Milicentą Bagnolt, nad Voldemortem — choć do tego nie przyznawał się z upartością godną lwa, tylko pomrukiwał coś pod nosem, gdy posyłała mu pełne nadziei spojrzenie. Znacznie łatwiej szło mu w Ministerstwie. Znacznie łatwiej z Minister Magii, nieco trudniej reprezentował interesy Czarnego Pana. Ale to dziwne, że nikt go jeszcze nie podejrzewał, dla Bellatriks było to tak czytelne, tak oczywiste…
Jak dla niej skończyły się dni oczekiwana, przeglądania porannej prasy w poszukiwaniu dziwnych wydarzeń. Była na bieżąco; choć wydawało się, że świat czarodziei zamilkł, biorąc oddech długi i świszczący, to wszystko swoje miejsce miało i działo się z zaplanowaną prędkością i gracją. Po cichu wsiąkali ludzie ważni i pozornie błasi — co do tego, gdzie znajdowali się po długich nieobecnościach, nie było wątpliwości.

Bellatriks pracowała normalnie; codziennie biegała z różnymi zaświadczeniami po Departamentach, podpisywała wezwania na przesłuchania dla podrzędnych kryminalistów, od czasu do czasu wzywano ją do Sali Przesłuchań.
W środowe popołudnie miała wyjątkowo wiele zajęć. Od rana biegała z różnymi dokumentami, błagając zainteresowanych, aby się pod nimi podpisali. Kilka razy wysyłano ją do niewymownych, aby ściągnęła ich do tymczasowego dyrektora jej Departamentu, aż w końcu wysłali ją i do pokoju Brygady Uderzeniowej, aby zebrała podpisy zainteresowanych pod dodatkowym szkoleniem.
Idąc krótkim korytarzem, spięła się, gotowa na stawienie czoła dwudziestce facetów znudzonych wieczną stagnacją, którzy — widząc kobietę — wybuchali radosnym śmiechem, każdy zeń do uporu przypominając szatjana*. Nie wiedzieć czemu, każdy był żonaty.
Popchnęła grube, czerwone drzwi i znalazłszy się w wąskim, ale długim pokoju pełnym biurek — i porozwalanych papierów, które układała dwa dni temu — przystanęła, ogarniając bałagan i szukając w nim rosłego, dobrze zbudowanego mężczyzny o nazwisku Williamson. Wyszukała go w małym tłumie innych czarodziei, pochylonych nad drewnianym stołem. Podeszła do nich, postukując obcasami, co natychmiast zwróciło uwagę tych bystrzejszych — kilku z nich zachichotało, ale — ku uciesze Bellatriks — nie odezwało się.
— Mam petycję, o którą pan prosił — powiedziała, stając przed Godwinem Willamsonem i wyciągając dłoń z teczką w jego stronę. Chwycił dokument i posłał jej uśmiech.
— Dziękuję, pani Lestrange.
Dopiero teraz zauważyła, że obok niej stał Rudolf. Nie patrzył na nią; zignorował jej obecność kompletnie, choć wzrok się po jej twarzy prześlizgnął. Nie, nie przyznawał się do niej. Mały truteń.
Złośliwa pszczółka.
— Kochanie, wróć dziś wcześniej do domu, bo twoja mama znów spędzi u nas wieczór, zamartwiając się o swojego skarbeńka — dodała, opierając dłoń na ramieniu męża. Kilku jego kolegów zachichotało, odprowadzając tym samym Bellatriks do drzwi. Nie lubiła, kiedy przechodził koło niej bez słowa; czuła się nieistotna, a było odwrotnie. Dlaczego tego nie manifestować?
Ruszyła środkiem pokoju, rozglądając się ukradkiem; niegdyś marzyła, że będzie jedną z nielicznych kobiet w tym wydziale. Teraz jej sny się zmieniły, ale wciąż czuła pewną tęsknotę za tym miejscem. Wiedziała, ile dzieje się w życiu Rudolfa, w odróżnieniu od niej… A ile się dziać mogło.
Na białych, wysokich ścianach powywieszane były ogromne plakaty z podobiznami przestępców — Bellatriks kilku rozpoznała z kartotek, które układała, ale z pewną dumą stwierdziła, że nie ma tam żadnego śmierciożercy. Z kolei pozostałe plakaty przedstawiały różne — nieco dziwne — magiczne przedmioty: koło wahadłowych drzwi prowadzących do schowka, wywieszone było zdjęcie małej, czarnej kuli, która lśniła się zielonkawym światłem, nad drewnianą komódką wisiał plakat z przedmiotem przypominającym wazon o wariackich kształtach, a dalej długi, srebrny nóż, z wygrawerowanymi trzema czaszkami u rękojeści — środkowa ozdobiona była małym brylantem. Na ostatnim plakacie, umieszczona była śnieżnobiałą rękawiczka, pozbawiona środkowego palca — zamiast tego, lśniła tam pozłacana obręcz.
Bellatriks przemknęło przez głowę, że piękno tych przedmiotów wcale nie wywodzi się z ich powierzchowności, a ponurej aury, która je otacza.
— Trzeba było pracować — szepnęła do siebie, zamykając drzwi.

Z piątkowym wieczorem wiązała spore nadzieje. Chciała stworzyć go unikalnym, romantycznym. Zdecydowanie brakowało jej przedmałżeńskich rozmów z Rudolfem, kiedy obydwoje udawali, że łączy ich silne uczucie, a Bella jest ślepa i nie wie o jego kochance; tęskniła za wkładaniem zmarzniętych stóp pod jego uda, za piciem wina skrzatów ze wspólnego kieliszka i całowania się w przerwach gorących dyskusji. Do tej jednej istoty przyznawała się otwarcie: z uwielbieniem spędza takie wieczory i to jedno odpowiada jej w małżeństwie z rozsądku.
Stawiając butelkę i jeden kieliszek na małym stoliku była pewna, że ten wieczór będzie równie magiczny. Zapaliła w kominku, zamówiła proste danie z Magicznego Kotła, zakazała przychodzić Rabastanowi na co piątkową partię szachów i zasunęła wszystkie firanki, zapalając jedynie kinkiety przy drzwiach; światło rozchodziło się długimi promieniami, niczym rozłożysty kwiat próbujący dosięgnąć słońca.
Czekając, aż Rudolf wróci z pubu, przebrała się w wygodniejsze spodnie i ściągnęła ze strychu ulubiony koc. Dopiero wtedy usłyszała szczęknięcie zamka we frontowych drzwiach. Zbiegła po schodach, z kpiną stwierdzając, że zachowuje się jak nastolatka. Stanęła przed Rudolfem, który pozbywał się letniego płaszcza.
— Jest coś do jedzenia? — zapytał, zerkając do kuchni. Skrzywił się, kiedy dojrzał zlew wypełniony po brzegi brudnymi naczyniami.
— Jest. Zamówiłam kolację — powiedziała bez zmrużenia oka, machając dłonią w stronę salonu. Na stoliku, koło lampki wina stał jeden, większy talerz wypełniony kilkoma potrawami — Wiosennym Bukietem — jak głosiła karta dań. Rudolf uśmiechnął się lekko i kiwnął głową.
— Wieczorek — mruknął, wchodząc do salonu i podwijając rękawy koszuli. Usiadł na niewielkiej, skórzanej sofie w pozie rozluźnionej i wyszczerzył zęby do swojej żony, która, po krótkim wahaniu, zrobiła to samo. Usiadła, przyciągając nogi do piersi i patrząc na Rudolfa spod rzęs. — Jesteś dzisiaj w tym swoim jedynym pozytywnym nastroju, prawda?
Kiwnęła ledwie dostrzegalnie głową. Nachylił się i pocałował ją. Dopiero wtedy odważyła się wsunąć stopy pod jego nogi. Kiedy oderwał od niej usta, chwyciła kieliszek i patrząc mu w oczy upiła pokaźny łyk.
— Tylko w takich momentach cię lubię — zaśmiał się. Uniosła jedną brew i odpowiedziała, podając mu lampkę:
— Ja cię w ogóle nie lubię.
Przytaknął. Ta informacja była mu znana.
— Hitchens się wyrobił — mruknął po pełnej milczenia chwili, chwytając oliwkę z talerza i wrzucając ją sobie do ust. Bellatriks oparła się o zagłówek i przymknęła oczy.
— Co, zdążył wyciągnąć różdżkę na czas?
Rudolf zaśmiał się niemrawo, ale odpowiedział:
— Nie, ale niewiele brakowało. Nie mówię o sprawach zawodowych.
— Sądziłam, że nie ma życia prywatnego.
Obrócił głowę w jej stronę i popatrzył na jej profil; zgrabny nos, usta pełne, nieco nieregularne, podbródek wysunięty, ostro zarysowany pod bladą skórą. I ciężkie powieki, z czarnymi rzęsami. Miała coś w sobie.
— Wiele osób o to podejrzewasz.
— Mam kilku pewniaków — przytaknęła. Wysunęła stopy spod niego i obróciła się, kładąc głowę na jego kolanach. — Nie jestem głodna.
— Ja też nie — stwierdził, głaszcząc jej policzek.
— Pytałeś o kolację — powiedziała, patrząc na niego z dołu. Z tej perspektywy był bardziej przystojny.
— Lubię patrzeć, jak krzątasz się w kuchni — powiedział z uśmiechem i nachylił się nad nią, żeby znów dotknąć jej ust.
— Chyba się zapędzasz — rzuciła, uśmiechając się i dłonią odciągając jego twarz.
— Chyba mam do tego prawo — odpowiedział, odginając jej rękę i dopinając swego. — Powiedziałbym, że nawet na więcej.


Kiedy wysłała sowę, byłem pewien, że zjawić się muszę; teraz żałuję, kłuje mnie coś w środku, powinienem odwrócić wzrok. Odejść. Nie mogę jednak, trzyma mnie coś kurczowo, przywiązany jestem do tego parapetu, do małego przesmyku w zasłonach.
Widzę ją i jego; splecionych w czymś, czego nawet gorącym uściskiem nazwać nie można. On bawi się jej włosami, ona ręką obejmuje go w pasie; całując się, przerywają sobie, aby szepnąć krótkie słowo, pozbyć się zbędnej przeszkody, ułożyć się wygodniej. Widzę, że i ją poniosło. Napiera na niego gwałtowniej. To zboczone, przebiega mi myśl, o charakterze bardzo bezpośrednim, patrzysz na brata. Próbuję przymknąć powieki, bo dłoń wciąż zaciska się na framudze okna. Ale one wciąż prą do góry, jakby znajdowały się na głębinie oceanicznej i brakowało im tlenu; może zaraz osłabną, może ciśnienie umocuje u ich zwieńczeń małe ciężarki i nie będę musiał patrzeć…. Nie, natura się sprzecza, oczy korzystają.
Podnoszę powieki.


Był tam, gdzie go zostawiła.
Chyba w sercu. Nie. W marzeniach?


* szatjana ~ z hebr. pijak

VIII Mikre

{mikre ~ z hebr. przypadek}

Widzę, jak wchodzi do gabinetu Minister Magii. Wyprostowana, z plikiem kartek, które miała dostarczyć w dłoni. Do twarzy ma przyklejony uśmiech, ale oczy pochmurne i szpony zaciśnięte na torebce. Do sekretarki bezpośrednio się nie zwraca, tylko do ściany tuż za nią — pamięta tę młodą Marlenę Eaton — dwa lata starsza, Krukonka, prefekt — mugolak najczystszej krwi. Ignoruje zaproszenie do spoczęcia w fotelu, czeka niczym posąg na krótkie „Wejść!” zza wysokich wrót i wtedy posyła Marlenie spojrzenie ironicznie. Przekracza próg i zamyka z trzaskiem drzwi, odcinając mi możliwość obserwowania jej. Patrzę jeszcze chwilę przez szybę na biuro Minister Magii, po czym odwracam się i znikam za załomem korytarza. Tam poczekam.
— Poprosiłam was tu wszystkich — powiedziała charczącym głosem Milicenta Bagnolt — ponieważ chcę przeprowadzić mały rekonesans wśród kandydatów. Pewnych od razu odrzucić — dodała bardziej złowieszczo, przemykając wzrokiem po wszystkich zebranych. — A do pewnych odpowiednio się ustosunkować. Chciałam, żebyście się wszyscy razem spotkali chociaż raz, bowiem pierwszym krokiem do wyeliminowania konkurencji jest poznanie przeciwnika. Zastrzegam sobie — powiedziała, unosząc zakrzywiony palec do góry — że prowadzę eksperyment. Jeśli ten sposób mianowania władzy się sprawdzi, w innych Departamentach również będę go stosować.
Bellatriks spojrzała na nią z ukosa; strączki szarych włosów zwisających z wysokiego, płaskiego czoła i twarz posiekana głębokimi bruzdami stanowiły najlepszy dowód, że Milicenta powinna już odejść na emeryturę; ale brązowe, głębokie oczy i usta zaciśnięte w cienką linię przeczyły takim ideom; nawet binokli nie nosiła, zdrowie miała wyśmienite.
Gabinet przesiąknięty był zapachem jej perfum — wszędzie unosił się zapach delikatnej sosny, umykającej między kwiatami, przenikającej przez stronice ksiąg wciśniętych w zwalisty regał przy południowej ścianie, wokół biurka z ciemnego, ciosanego drewna i pięciu krzeseł z bogato zdobionymi oparciami — piekielnie niewygodnymi. Przemykał przez firany, kartki, ramki ze zdjęciami, umykał pod dywan. Uciekinier.
Bagnolt zerknęła na kartkę, którą miała położoną przed sobą i powiedziała:
— Kogo my tu mamy… Teodhor Dauther, z Biura Aurorów. — Podniosła wzrok na wysokiego mężczyznę, o pociągłej twarzy i małych, szpakowatych oczach, który skłonił się lekko w jej stronę. — Andrea Johnson z Wydziału Prawnego. — Uśmiechnęła się wysoka murzynka, z burzą brązowych włosów. — Bellatriks Lestrenge z Administracji. — Bella nawet się nie poruszyła. — Oraz Bartemiusz Crouch z Wydziału Sądownictwa. — Zakończyła Minister, rzucając spojrzenie drugiemu z mężczyzn, o jasnej szczecinie na czubku głowy i inteligentnych oczach. — No, to jesteśmy wszyscy. Teraz — ciągnęła — chcę coś o was usłyszeć. Podstawą do osądzenia przeze mnie, które z was choć w najmniejszym stopniu nadaje się do objęcia tej funkcji, jest taki teścik… — Popatrzyła na nich, uśmiechając się. — Osobiście za nim nie przepadam, ale bardzo dobrze weryfikuje wyniki. Poproszę was o to, ażebyście wypowiedzieli się w dwóch, krótkich zdaniach o swoich konkurentach.
Bellatriks była zaskoczona taką prośbą. I nie wiedziała, jak się ma zachować; czy powiedzieć to, co sądzi o innych, czy wypowiedzieć się pozytywnie.
Zaczął Dauther, który określał wszystkich przymiotnikami niezwykle miłymi; o Bellatriks powiedział, że to: „…kobieta urocza, bardzo pracowita, ceniąca swoją rodzinę”. Nieco inaczej uformowała swoją wypowiedź Andrea Johnson — zdecydowanie bezpieczniej: „Pani Lestrange nie znam osobiście, nie miałam przyjemności nigdy z nią rozmawiać, ale jestem przekonana, że jako osoba wywodząca się z rodziny silnej politycznie potrafi swojego zdania dochodzić”. Bellatriks, zapytana o swoje poglądy, zmierzyła wszystkich spojrzeniem przymilnym, ale powiedziała:
— Wszyscy aurorzy mają coś na sumieniu; nie wierzę, żeby pan Dauther nie popełnił kilku błędów w swoim fachu, ale słyszałam, że walczy świetnie — czy takich potrzebujemy do papierkowej roboty? Pani Johnson to kura domowa, która marzy o gromadce dzieci i zapewne kiedyś się ich dorobi; pytanie, czy znajdzie wtedy czas na zajmowanie się Departamentem. A Barty — wybaczcie, jesteśmy spokrewnieni, mówimy sobie po imieniu — to człowiek zacny, ale bardzo podatny na wpływy innych, doświadczyłam tego choćby na spotkaniach rodzinnych.
Sformułowawszy zdania w ten sposób, była z siebie zadowolona. Rozmowa zakończyła się krótkim „podsumowaniem” Croucha, który, nauczony szorstkością Belli, określił ją jako „Dochodzącą do swoich przekonań kobietę, która nie zwraca uwagi ile trupów po sobie zostawia”. Było to trafne określenie, ale nie śmiała tego przyznać, choć coś ją kusiło.
— Cóż, wasze opinie były ciekawe — powiedziała Milicenta, zapisując coś sobie na małym bloczku. Omiotła całą czwórkę spojrzeniem, po czym sięgnęła po teczkę i wyciągnąwszy z niej kawałek pergaminu dodała: — Patrząc na stronę czysto formalną, najwyższe wykształcenie posiada pan Crouch i Dauther… — zamilkła na chwilę. — Ale do pani Lestrange też nie mam zastrzeżeń.
Siłą woli Bellatriks powstrzymała się, żeby nie zamrugać. Z utrzymaniem odpowiedniej mimiki twarzy problemu nie miała, ale bała się, że tym razem nie będzie w stanie utrzymać zdumienia w tajemnicy. Ojciec musiał uszczuplić swój budżet o sporo galeonów, bowiem jej owutemy przedstawiały się zapewnie kiepskawo na tle innych. Ale — tego sobie nie ujmowała — talent miała i zapewniała się w duszy, że potrafi go wykorzystać.
— Natomiast pani Johnson… — pokręciła głową, cmokając. Popatrzyła na Andreę i zapytała: — Jakie ma pani plany na przyszłość?
— To zależy od tego, jaka będzie decyzja… — zaczęła.
— Czy wiąże pani przyszłość z Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów?
— Tak, wydaje mi się…
— Jest pani mężatką?
— Od dwóch lat. — Po raz pierwszy udało się jej dokończyć.
— Chce mieć pani dzieci — spojrzenie Milicenty Bagnolt znów powędrowało w akta.
— Tak, z… — Kobieta ożywiła się lekko, ale Minister Magii przerwała jej po raz ostatni raz: — Nie, to nie było pytanie… Pani Johnson, myślę, że powinnyśmy się już rozstać — stwierdziła powoli. — Nie widzę pani w żadnym wypadku na tak odpowiedzialnym stanowisku.
Twarz kobiety pokryła się lekkim szkarłatem, ale przełknęła tę przykrość i kiwnęła głową. Zawahała się przez ułamek sekundy, jakby czkając na jakiś protest, ale w końcu chwyciła torebkę i wstała z krzesła. Uśmiechnęła się — co bardziej przypominało grymas — do wszystkich po kolei, może kiedy zwróciła się w stronę Bellatriks jej uśmiech nieco zbladł, po czym opuściła pokój, rzucając bezpłciowe i zakłamane „Do widzenia”. Dopiero po jej wyjściu Milicenta Bagnolt odłożyła teczkę, oparła kościste łokcie na oparciu krzesła i odchyliła się w rozluźnieniu.
— Od początku chciałam się pozbyć tej dziewuchy — powiedziała — marne wyniki, nijaka osobowość, brak zachowań przywódczych. Nadaje się co najwyżej do sprzątania biura szefa Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziei. Natomiast wy… — Ożywiła się lekko. — Podejmiecie wyzwanie. Za dwa tygodnie odbędzie się spotkanie Wizengamotu. Specjalnie dla was. Jak wiecie, czasy są ciężkie. Już nawet Prorok o tym grzmi, a nasi rzecznicy prasowi machnęli ręką; cały świat niedługo się dowie, że stoimy w obliczu wojny. Potrzebujemy energicznego człowieka, który kierowałby z biura Aurorami, Brygadą Uderzeniową i grupą podrzędnych, głupich urzędników. Zależy mi na odpowiedzialności. I to będzie poddawane próbie. Także za dwa tygodnie stajecie wszyscy troje przed wielką radą i — tu radzę się przygotować — wygłaszacie płomienne mowy o swoich konkurentach i waszym planie wojennym. Nie interesuje mnie czy będą pochlebne, nijakie czy obraźliwe. To wy decydujecie, nie wiemy, co się spodoba jajogłowym. Potem będzie krótka… debata, tak to nazwę i wtedy, po naradzie, wybierzemy jednego z was. Jakieś pytania?
Milczeli. Odpowiadało im takie rozstrzygnięcie sprawy.
— Wobec tego do zobaczenia za dwa tygodnie. — Zatrzasnęła bloczek i posłała im coś na wzór matczynego uśmiechu.

Założyła nogę na nogę i powiedziała, że nic, co ma do zrobienia, ją nie obchodzi; była tak dumna z tego „przesłuchania”, zadowolona ze swoich odpowiedzi, z przebiegu tego spotkania, że postanowiła to uczcić w taki dziwny sposób, ale — w końcu — niedługo będzie rządzić tymi ludźmi!
Ardena Phiophillus i Barbra McMillian popatrzyły na nią z ukosa, nie wiedząc, czy śmiać się czy zachować powagę — z takim zachowaniem Bellatriks jeszcze się nie spotkały.
— Wszystko w porządku, Bellatriks? — zapytała podejrzliwie Ardena, kładąc jakąś księgę na skraju boksu Belli.
— W najlepszym. — Popatrzyła na nią i pokiwała głową. — Mówię to całkowicie poważnie — zapewniła.
— Wyglądasz… na zadowoloną, co najmniej — dodała Barbra, zaintrygowana wyraźnie.
Bellatriks wzruszyła ramionami, uśmiechając się pod nosem. Tak, nawet kochane nie wiecie, jak bardzo była z siebie zadowolona.
— Muszę się po prostu odprężyć. Potrzebuję chwili, aby poukładać sobie w głowie…
— Bella!
Gwałtownie podniosła głowę z irytacją. Jeśli mówi, że oczekuje chwili spokoju, to tego chce; ci ludzie wyraźnie ignorowali jej potrzeby, zanosili się śmiechem z próśb, które kierowała. Otworzywszy oczy napotkała przed sobą Harolda Hitchensa, stojącego z miną skorumpowanego łapówkarza, który został przyłapany na gorącym uczynku; za serce chwycił ją instynkt mordercy.
— Jestem Bellatriks, Hitchens — poprawiła go oschle. Dopiero niedawno w jej sercu rozlała się prawdziwa nienawiść do potomka odłamu jej rodu, który zhańbił się wyraźnie; od głupiej kłótni z Rudolfem, od tego poniżania. — Zapamiętaj to raz i na wieczność.
— Bellatriks — podjął niecierpliwie. — Właśnie wróciliśmy z wezwania… Stało się coś, o czym powinnaś wiedzieć. — Uniosła brew w geście pytającym, parząc na dłonie Hitchensa, które wyginał nerwowo. — Rudolf jest u Świętego Munga. Oberwał, i to mocno.
— Dureń — mruknęła po pełnej milczenia chwili, ale powstała z miejsca i chwyciwszy torbę oraz płaszcz ruszyła krokiem szybkim za znienawidzonym kuzynem. Ardena wymieniła spojrzenie z Barbrą i podsumowała:
— Tak to jest, gdy ryzykuje się swoją opinią.

Sala w której leżał, była sterylnie czysta. Nawet obłoczek kurzu nie przywędrował za Bellatriks, kiedy przekroczyła próg pokoju. Przez okno, zasłonięte bladoniebieskimi zasłonami przedzierał się promień letniego słońca, rzucając piękny cień na mały, okrągły stolik stojący tuż koło wysokiej szafy wypełnionej eliksirami. W pokoju znajdowało się tylko jedno łóżko; umieszczone tuż przy ścianie, pod tanim bohomazem przedstawiającym łąkę z cwałującym koniem. Żyrandol zwisał smętnie z oberwanego sufitu, a krzesło, na którym Bellatriks przysiadła, wymagało dokręcenia śrubek — skrzypiało przy każdym jej ruchu.
Rudolf leżał z głową obandażowaną i opatrzoną czymś zielonym, ale był przytomny. Wykrzywił się w stronę Belli, co zapewne miało być uśmiechem. Spod kołdry wystawały tylko jego krótkie, smukłe palce. Nauczona własnym doświadczeniem odgarnęła nakrycie i przekonała się, że przeczucie jej nie myliło; pierś i ramiona Rudolfa obandażowane były tym samym opatrunkiem, ale maź miała kolor fioletowy.
— Coś zrobił? — zapytała chłodno, przykrywając go ponownie i rzucając mu zirytowane spojrzenie.
— Tego mi brakowało — powiedział — głosu pełnego pretensji. Jesteś niezastąpiona, kochanie.
— Wyrwałeś mnie z pracy — rzuciła, jeszcze raz przyglądając się pokojowi. — To wystarczy, żebym się wściekła. Mam urwanie głowy. A ty, oczywiście, bawisz się w bohatera.
Milczał chwilę, po czym zawahał się, otwierając usta.
— Musiałem. On mi kazał — wydusił ciszej, wyciągając się, żeby się upewnić, że nikt ich nie usłyszy.
Bellatriks machnęła różdżką, rzucając zaklęcie wyciszające na drzwi.
— Co ci kazał? Dać się posiekać jak ostatni dureń?
Pokręcił głową tak zamaszyście, że syknął z bólu. Poprosił, żeby Bella wyczarowała okład i przyłożyła mu do potylicy po czym odpowiedział:
— Nie. Po prostu mój plan do końca się nie powiódł… Widzisz, naprawiałem zadanie zawalone przez młodzików i musiałem się poświęcić.
— Mój ty bohaterze… — wycedziła. — Mam cię teraz podziwiać?
— Bellatriks… — jęknął. Przybrał udręczoną minę i patrzył na nią długo. Nie odzywała się. W końcu, po upływie kilku minut, rzekł: — Chyba nie mam wyjścia… Leżąc tu jak inwalida nie jestem w stanie dokończyć mojego zadania. Chyba pora, abym poprosił cię o pomoc.
Odchyliła się na krześle w geście zadowolenia.
— Ach… — mruknęła, śmiejąc się lekko. — To dlatego uśmiechnąłeś się, jak mnie zobaczyłeś.
— Twoje zadanie — powiedział, ignorując jej słowa. — jest dosyć proste. Musisz jedynie kogoś zabić. Proste — powtórzył. — Bez żadnych rewelacji, żadnych tortur, nic. Nie musisz wyciskać żadnych informacji, tylko wejść, machnąć różdżką i zniknąć niezauważoną. Banał. — Chciał przekonać siebie samego.
— Oczywiście — przytaknęła.
— Słuchaj i nie przerywaj — upomniał ją. — Nie mogę o to prosić Rabastana, ostatnio coś dziwnie się zachowuje, a cała sprawa powinna pozostać w największej tajemnicy. Poza tym nikomu innemu nie ufam. Jeśli zrobisz to dokładnie tak, jak ci zaraz opiszę, kiedy wyjdę, będziesz miała zasługi u Czarnego Pana. Pierwsze, żeby go przekonać do twojej kandydatury…
— Nie wydawałeś się jej wielkim entuzjastą.
Skrzywił się.
— Ludzie zmieniają zdanie pod wpływem presji. Teraz słuchaj mnie uważnie. Mężczyzna nazywa się Storm Dearborn…

Wychylam się zza filaru. Widzę wychodzącego Croucha, kroczy dumnie z aktówką pod pachą, tego durnia Dauthera i ją. Wszyscy milczą. Atmosfera przyjacielska ulotniła się, widzę na twarzy Durnia strach przemieszany z odrazą. Ciekawe rzeczy wydarzyć się musiały, ale gromy zdecydowanie nie leciały; Bellatriks jest odprężona, coś ją cieszy. Zapewne nie to, co Andreę.
Idę za nią kilka kroków. Wraca do biura. Przez szybkę widzę, jak siada za biurkiem, odburkuje coś dwóm, pięknym paniom. Potem dołącza do nich Harold. Znam go, znam. Bellatriks wychodzi za nim pośpiesznie, mija mnie, trąca ramieniem, nie odwraca się. Wtopiłem się w szybę, jestem dla niej niewidzialny.

IX Mangina

{ mangina ~ z hebr. „melodia”}

Cichy świergot. Melodia z włoskich przedmieść. Rytm równy, takt przyzwoity; trzy czwarte i wesoły, pijacki rechot. Obcas. Stukot o brukowaną uliczkę. Skrzypienie szyldu poruszanego przez wiatr. Rynna oddająca ostatnie krople popołudniowego deszczu. Mugolski samochód przejeżdżający uliczką zygzakiem, obryzgujący deszczówką przechodniów, dzierżących do połowy opróżnione butelki. Urocze panie stojące pod barami, wyciągające swoje wdzięki przede mną, rzucają coś, kiedy odchodzę. Cofam słowo — nie są urocze.
Skręcam na prawo. Uliczka.

Storm Dearborn, Storm Dearborn, Storm, Storm…
Kojarzyła. Słyszała to nazwisko. Czy to istotne?
Stała na czymś, co było zapewne swoistym podestem pod kosz na śmieci. On sam, przewrócony na lewy bok, leżał kilka metrów dalej. Wiał wiatr, pewnie uniósł się marzeniami o lataniu.
Zastąpiła jego miejsce. Znajdowała się w cieniu dwóch bungalowów, dokładnie naprzeciw drzwi wejściowych prowadzących do domu Storma Dearborna. I stała tak ostatni kwadrans, nie poruszając się nawet o milimetr. Tylko czarny płaszcz powiewał jak flaga i łopotał powietrze, jakby chciał się z nim policzkować.
Bij się, bij.
Przez ten czas policzyła trzy osoby znajdujące się w domu; jej obiekt, mężczyzna starszy, o wzroście nikczemnym, z siwą, krótką bródką i wydatnym brzuchem. Nosił owalne okulary, które zsuwały mu się za każdym razem, kiedy schylał się, aby wyjąć piwo. Drugą osobą była krępa blondynka z cerą jak suszona śliwka węgierka; oczy miała mętne i równie pijane jak jej mąż. To ona wysyłała go do kuchni po „zaopatrzenie”. Przewinął się też i chłopak dorosły, choć jeszcze młody. Przystojny, ale też raczej niski; wyszedł już z samego początku. Pożegnał się z rodzicami, zatrzasnął drzwi wejściowe i po krótkim rozejrzeniu się po ulicy, teleportował się z głuchym trzaskiem.
Teraz byli sami. Zapewne już do końca, tak przypuszczała Bellatriks. Zadanie było jeszcze łatwiejsze, niż przewidywał Rudolf; obydwoje byli pijani i rozleniwieni, syn odwiedził rodziców i odszedł do siebie, pewny, że pozostawił ich w bezpiecznym domu.
Wyciągnęła różdżkę z kieszeni i spojrzała w obie strony uliczki. Puste, oświetlone skąpo latarnią, która migała złowieszczo, grożąc, że za chwilę zgaśnie. Ruszyła powoli do przodu, przekraczając na wskroś jezdnię. Stanęła dopiero przed drzwiami domu numer dwadzieścia i zastukała różdżką w klamkę. Jak przypuszczała, nawet się nie poruszyła. Niezadowolona, że będzie się musiała uciekać małego podstępu, ruszyła wydeptaną ścieżką na tył domu. Po drodze przykucnęła pod oknami w salonie i stukając w zeń różdżką, wymruczała zaklęcia blokujące ich otwarcie. Ogród był zaśmiecony świeżymi liśćmi, które spadły z drzew pod naporem wiatru i stertą drewna ułożoną bez składu pod szopą. Do kuchni prowadziły małe schodki; weszła kilka stopni do góry i, biorąc oddech głęboki, zastukała knykciami w drzwi. Usłyszała śmiech kobiety, jęk fotela, kroki tłumione przez dywan i chwilę potem widziała, jak klamka opada. Już uniosła różdżkę, kiedy usłyszała odległy krzyk:
— Millvina, sprawdź pierw czy to nie jakiś szaleniec!
Millvina Dearborn zachichotała i mruknęła do drzwi:
— Caradoc, to ty?
Bellatriks, przytykając dłoń do ust i radując się teraz, że za jej plecami hula wiatr i pogłębia jej głos, odkrzyknęła:
— Tak, mamo!
Klamka opadła i rozbłysło zielone świtało.
— Naiwność ludzka — stwierdziła, słysząc jakieś szamotanie w salonie i przekleństwo. Szyby okien zatrzęsły się. — Nauczycie się dopiero wtedy, gdy połowa zginie — powiedziała Bellatriks, przekraczając ciało kobiety i zatrzaskując za sobą drzwi. — Colloportus! — mruknęła wskazując na drzwi frontowe i tylnie. Zamek zatrzeszczał, przyrzekając, że nie wpuści ani nie wypuści nikogo.
Bellatriks przeleciała spojrzeniem króciutki korytarz; dwie pary drzwi po lewej, jeden łuk drzwiowy prowadzący do kuchni, drugi do salonu. Po prawej pusta ściana, na niej zawieszone fotografie trzech osób w różnym wieku. Buty pod szafką tuż przy drzwiach frontowych, wieszak i mała komódka wciśnięta w róg. Typowe.
Ruszyła do salonu, ostrożnie i cicho stawiając kroki. Z tej perspektywy dostrzegła, że fotel, w którym uprzednio siedział Storm Dearborn, jest pusty. Przyległa do ściany, nasłuchując uważnie. Słyszała przyśpieszony oddech, co ją cieszyło; grubas jest zaszczuty i przerażony. Tacy są najmniej czujni, najmniej przygotowani wewnętrznie na zdecydowany atak, choć, zapewne, adrenalina buzowała w ich żyłach niczym rozgrzana lawa.
Bellatriks rozejrzała się ponownie i chwyciła małą figurkę, stojącą na komodzie wciśniętej w róg korytarza. „Nefrytowy lisek, jakie to dziwne” — przeleciało jej przez myśl, gdy brała go do ręki. Nic to jednak nie zmieniało.
Gotując się na wtargnięcie, zrzuciła kaptur z głowy, będąc przekonaną, że już się nie przyda. Przestąpiła krok do przodu wyrzucając liska w powietrze. Tak jak przypuszczała, przerażony Storm Dearborn walnął zaklęciem niemal na oślep, pewien, że to jego oprawca wyskoczył jak ostatni głupiec. Wtedy szybko wychyliła się zza ściany, celując w niego i wrzeszcząc: „Petrificus Totalus!”.
Nie był jednak nieprzygotowany do końca. W ręce drugiej dzierżył sztylet, którym cisnął w Bellatriks, gdy ta wyskoczyła. Zaklęcie, które go trafiło powaliło skutecznie na ziemię, ale nóż prześlizgnął się po prawym ramieniu Bellatriks, rozdzierając skórę. Syknęła z bólu, łapiąc się za uszkodzoną część ciała i czując, jak ciepła krew przelewa się przez jej palce, oblewając je niczym fala gorąca.
Uczucie dla niej nieznane, bo fizyczne; cierpkość krwi wypływającej z uszczerbku, jej płynność i palący ból w ramieniu — figlarny uśmiech, bo to nie straszne, coś silniejszego ją ściga.
Zaciskając zęby chwyciła nóż, wbity do przeciwległej ściany. Pięknie wykuty, srebrny, z urzekającą rękojeścią, zdążyła zauważyć, kiedy spostrzegła, że jest to sztylet, który widziała na plakatach w pokoju Brygady Uderzeniowej. Musiał być pamiątką rodzinną albo jakimś trofeum. Urzekającą pamiątką.
Wchodząc do zakurzonego dymem papierosowym pokoju dostrzegła, że na kominkowym gzymsie stało coś na wzór podstawki — teraz puste. Zapewne tam do tej chwili przebywał sztylet.
Storm leżał, w dziwnej pozie unieruchomiony — oczy miał szeroko otwarte, okulary rozbite i zawieszone tylko na jednym uchu. Leżał na obrzydliwym, pomarańczowym dywanie, obok równie obskurniej sofy. Bellatriks sprawnym ruchem zmusiła zielone firanki aby zasłoniły okna i przysunęła sobie krzesło do swojej ofiary. Nóż otarła o koszulę mężczyzny, pozostawiając cząstkę siebie na nim samym. Zaznaczyła teren, niczym… bała się skojarzeń.
— Cholerny samuraj — mruknęła, patrząc mu w oczy. — Zraniłeś mnie. Mnie. A jesteś teraz zdany na mój los. Mój. Zachowujesz się irracjonalnie, głupcze.
Przytknęła nóż do jego szyi i przejechała lekko po podbródku. Cienka stróżka krwi popłynęła z wąskiej rany, prześlizgując się po podwójnym podbródku, aby skręcić na grubej szyi i znaleźć ujście we włochatym dywanie. Wzrok mężczyzny utkwiony był w jej twarzy.
— Dobrze myślisz. I tak cię zabiję, wiec warto było próbować zrobić ze mną to samo.
Uniosła nóż na wysokość swoich oczu i przyjrzała mu się ostentacyjnie; palcem przesunęła po ostrzu.
— Zastanawia mnie, jakim cudem coś tak pięknego, dostało się w dłonie takich śmieci jak wy.
Przegryzła teatralnie wargę po czym roześmiała się.
— Gdybyś nie próbował mnie zabić, pewnie pozwoliłabym ci opowiedzieć tę historię i oszczędziłabym trochę bólu… ale to twój wybór. Widzisz, twoja żona była rozsądniejsza — wybrała szybką i sprawną śmierć.
Bellatriks wstała na nogi równe i włożyła sztylet za pas spodni. Teraz to będzie jej trofeum. Jej urzekające trofeum.
Z góry Storm Dearborn wyglądał jeszcze żałośniej. Bellatriks, nie czując niczego oprócz bólu w ramieniu i palącej potrzeby zemsty, wycelowała różdżkę w pierś mężczyzny. Utkwiła spojrzenie w falującej lekko klatce piersiowej i szepnęła, skupiając się na chęci mordu, jaką wtedy pałała:
— Crucio!
Nie wił się.
Nie mógł.
Widziała tylko w jego oczach mękę przeogromną; w nich bowiem każde naczyńko krwionośne pokrywało się szkarłatem i tworzyło gęstą siateczkę na białku, ryczącą z bezsilności. W momencie poderwała różdżkę i pochyła się nad Stormem:
— Myślisz, że mnie nie bolało? Że nóż utkwiony w ramieniu nie pozostawił po sobie gorzkiego bólu? Że nie cierpiałam? Że jest ono nieporównywalne z twoim? Crucio!
Ból był tak straszny, że mimo unieruchomionego ciała, Storm przewrócił się na brzuch. Napawając się tym widokiem czuła, że ogarnia ją dziwne podniecenie, powoli wędrujące ze stóp, aż do serca i głowy — uczucie to było piękne, czyste i dodające siły. Znów poderwała różdżkę, ale tym razem schyliła się i przewróciła mężczyznę na plecy. Oczy miał wywrócone, a powieki przymknięte.
— Te tortury są takie… puste — powiedziała — brakuje mi towarzystwa… wybacz, Storm, ale jesteś kiepskim kompanem do zabaw. Crucio!
Przepełniona ekstazą patrzyła na zmagającego się w swoim umyśle mężczyznę, który przegrywał z bólem; jego ciało opanowały drgawki, ale zaklęcie znieruchomienia wiązało trwale; ręce przywarły do tułowia, a opadłe powieki tworzyły z grubego mężczyzny starożytną mumię wstrząsaną konwulsjami.
Po raz ostatni oderwała od niego różdżkę i zmusiła go, aby na nią spojrzał. Wzrok miał pusty, a oczy do szczytu przekrwawione; ledwo widać było spod siateczki naczyniek szare, zapijaczone tęczówki.
— Wybacz, Storm, że tak prędko kończę naszą pogawędkę, ale obiecałam mężowi, że przygotuję mu kolację. I tak wątpię, żeby miło się z tobą piło. Dobranoc! — rzuciła, posyłając mu całusa i zamachnęła się, aby później tylko wysyczeć: — Avada Kedavra!
Ciało Storma Dearborna nie zmieniło się ani o jotę. Wzrok był dalej pusty, utkwiony daleko w przestrzeni, tylko palce trochę się jakby rozluźniły.
Bellatriks patrzyła na niego z góry czując, jak fala instynktu zwierzęcego odpływa z niej z prędkością światła; już nie słyszała włoskiej, piskliwej melodii w swoich uszach, nie była w ciemnej uliczce, nie mściła się. Była w domu z dwoma trupami i sztyletem utkwionym za paskiem spodni.
— Pora się zmywać. Wybacz stary, ale jesteś już dziś nie do pogadania — mruknęła, gasząc krótkim machnięciem różdżki światło w salonie. To samo uczyniła w korytarzu, rzucając ostatnie spojrzenie na swoją pierwszą ofiarę — leżała, z ramionami rozpostartymi, a jej blond włosy tworzyły koronę wokół twarzy wykrzywionej w wyrazie zdumienia.
— Dobranoc pani — dodała jeszcze kłaniając się lekko i zakrywając swoją głowę kapturem; i w korytarzu, i w kuchni światło zgasło, za pomocą jednego, krótkiego machnięcia różdżki.
Wyszła z bungalowu, zamykając za sobą drzwi. Wiatr nie ucichł, wręcz przeciwnie — grzmiał niemal, ale i tak cisza dzwoniąca w uszach Bellatriks potrafiła nie dopuścić go do jej świadomości; była głośniejsza, donośniejsza, dostojniejsza.
Zeszła ze schodków i oddaliła się do miejsca, gdzie teleportował się Caradoc Dearborn.
Uliczka była pusta.
Z figlarnym uśmiechem uniosła wysoko różdżkę i wyszeptała:
— Morsmorde!
Snop światła wystrzelił z jej różdżki i uformował się w najpiękniejszy znak jaki widziała w swoim życiu; jego blask odbijał się w szybach sąsiednich domów i samochodów — był jaśniejszy niż cokolwiek innego, ale aura dumy, jaką grzmiał, była mocniejsza od bezwzględności, która zawsze go poprzedzała.
Jej śmiech rozniósł się po małym osiedlu jak zły omen; cztery razy kąt prosty na pięcie i ulica znów jest pusta. Nie ma już trzech serc, które biły jeszcze kilka minut temu.


Odfajkować.
Brawo, Bellatriks.

X Newua

{newua ~ z hebr. przepowiednia}

Dlaczego mówisz, że zabrano nam szansę na początek nowy, lepszy, na ruszenie w bój z głową uniesioną, z myślą pozytywną, przekazem obiecującym? Dlaczego mówisz, że nie wolno nam podarować pięknie zapakowaną, z czerwoną wstążką nadziei? Dlaczego mówisz, że to co się stało to się nie odstanie i pozostało nam usunąć się w skraj, z głową spuszczoną, ze wzrokiem wbitym w szary kamień, z palcami zaciskającymi się na naszej nadziei? Dlaczego twierdzisz, że się nie mylisz?

Słyszała tykanie zegara; miarowe otarcia serca o ścianki brzozowej skrzyneczki, jęknięcie bukowej deseczki w podłodze w korytarzu, rozpaczliwy krzyk lipowej podstawy łóżka, kiedy Rudolf przewracał się na drugi bok.
Leżała ostatnie pół godziny w bezruchu. Była piąta rano. Nie potrafiła zasnąć. Z rękami za głową splecionymi, ze wzrokiem utkwionym w punkcie sufitu, w którym tynk żegnał się powoli ze stropem. Starała się wsłuchiwać w odgłosy nocy; bardzo subtelne, z nutą wariactwa. Nie słyszała nic.
Zamiast tego wirował w jej głowie mały chochlik, z zębami wyszczerzonymi w uśmiechu Irytka, drąc się wniebogłosy. Krzyczał, pluł, wił się tylko po to, aby zwrócić na siebie jej uwagę; ciskał się z kąta w kąt, łapał się myśli przykutych do jej duszy, próbował interweniować u nich; miały największy autorytet.
— Odczep się. — Ledwo poruszyła ustami. Zawahał się na chwilę, po czym skwitował jej uwagę szyderczym wybuchem śmiechu i rozpoczął dziwny taniec.
Przewróciła się na bok w nadziei, że potknie się o coś i nie będzie w stanie wstać. Widziała przed sobą obandażowany bark Rudolfa, jego ostro zarysowany profil i małe wybrzuszenie pod kołdrą, gdzie trzymał najpewniej dłoń zaciśniętą w pięść.
— Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz! Jestem twoim nowym przyjacielem, powinnaś mnie…
— Dobrze — rzuciła z irytacją na głos, podnosząc się gwałtownie do pozycji siedzącej. — Musimy się porozumieć.
Rudolf zachrapał, ale nie zareagował na jej wybuch. Tylko mały chochlik ucieszył się, że ma w swoim posiadaniu kogoś, kto dla chwili podniosłej zrobi wiele.
Wyskoczyła z łóżka i pobiegła do łazienki. Było jej zdecydowanie niedobrze.

Czerwiec był wyjątkowo parny; pierwszy dzień jego należał do najgorętszych w tym roku.
Termometr, który Rudolf zawiesił pierwszego dnia ich małżeńskiego życia, wskazywał temperaturę znacznie przewyższającą średnią, a kiedy Bellatriks rzuciła okiem na mugolską ulicę, widziała delikatną mgiełkę unoszącą się nad asfaltem.
— Jeszcze kawy? — zapytała, unosząc dzbanek, ale Rudolf pokręcił głową, przeżuwając chleb w milczeniu. To był jego pierwszy dzień w pracy po wypadku. Do tej pory Bellatriks udało się tylko ustalić, że kiedy usiłował dotrzeć do Aurora, powiadomionego o akcji z olbrzymami, w której brali udział śmierciożercy, napotkał opór nieprzewidziany; dwóch młodych stażystów na praktykach u tegoż czarodzieja. — Chyba się nie denerwujesz — dodała z niesmakiem, siadając naprzeciw niego.
Znów nie odpowiedział, tylko zaprzeczył krótkim machnięciem ręki.
— Czy… — zawahała się. Właściwie nie zamierzała o to pytać Rudolfa, ale jego milczenie spotęgowało jej rozwiązłość w rozmowie, której nie mogła powstrzymać. Kiedy na nią popatrzył, zdecydowała się dokończyć — Czarny Pan wspominał coś o mnie… po załatwieniu Dearbornów.
Odłożył przypalonego tosta na talerz i popijając go sokiem patrzył w okno. Dopiero kiedy odstawił szklankę na stół, odpowiedział, wciąż nie patrząc na żonę.
— Nie. Myślę, że to, co zrobiłaś to trochę za mało. Dla nas morderstwo nie jest czynem specjalnie wyniosłym, niezwykłym… Myślę, że on oczekuje większego oddania, potężniejszego dowodu.
Podniósł się z krzesła i odstawił naczynia do zlewu, pozbywając się niedokończonych resztek jedzenia. Unikał spojrzenia Bellatriks, bojąc się, że mogłaby wyczytać z jego oczu kłamstwo; nigdy nie miała z tym problemów, a obawiał się, że i tym razem nie stanowiłoby to większego wyzwania.
Zbyt wiele nazmyślał, nakłamał, żeby to teraz zaprzepaścić.
— Idę do pracy — odpowiedział, stając w drzwiach i po raz pierwszy na nią patrząc. — Zobaczymy się wieczorem.
Posłał jej całusa z odległości kilku metrów i po chwili widziała, jak kroczy ścieżką przed domem. Kiedy rozległ się krótki odgłos teleportacji, chwyciła kubek z kawą i poskromiła całą jego zawartość. Była zbyt przygnębiona tą informacją. Co musi poświęcić, skoro Amycus Carrow powiedział, że: „Oddanie, Bellatriks, jest najważniejsze. Jeśli nie będziesz się liczyć z własną opinią i poddawać jego władzy w całości, obdarzać go zaufaniem, chronić i wypełniać rozkazy bez zastanowienia, będziesz kimś… wielkim. Może nie od razu, może za miesięcy kilka; wszystko zależy od ciebie.”?

— Dają ci teraz strasznie dużo luzu. Nawet nie wiesz, jak ci zazdroszczę — paplała Ardena Phiophillus, opierając się o ściankę boksu Bellatriks i lustrując cały pokój uważnym spojrzeniem.
— Też mogłaś startować — odpowiedziała krótko Bella, notując coś w małym bloczku.
— Nie — pokręciła głową Ardena, krzywiąc się. Jej nadzwyczaj wydatny nos zmarszczył się wyjątkowo brzydko, a usta znikły całkowicie, przytłoczone krzywymi zębami. — Natychmiast bym odpadła, zresztą sama zdaję sobie sprawę, że nie mam predyspozycji do takiego stanowiska. Nie chodzi tylko oczywiście o wykształcenie, głównie, powiedziałabym, o charakter, nie uwierzysz, że jestem nadzwyczaj nieśmiała, a…
Nie słuchała jej. Mały chochlik zawitał właśnie w myśli Bellatriks, zapowiadając się z wizytą na wieczór. Próbowała wypędzić go z myśli, ale głupoty, jakie wygadywała Ardena wcale jej w tym nie pomagały.
Jako osoba przygotowująca się do konkursu miała faktycznie więcej czasu; obowiązki, które dotychczas na nią spadały zostały porozdzielanie na innych, przez co przez większość roboczych godzin Bellatriks poszukiwała inspiracji do wygłoszenia mowy przed Wizengamotem. Było to zadanie ciężkie, bo o tyle o ile wiedziała, że Milicenta Bagnolt jej nie odrzuci, o tyle nie miała pewności, że Wizengamot będzie tak przychylny.
— … w każdym razie, nie wiem, czy to prawda, ale Barbra przysięgała na własny zapas Ognistej Whisky, że to był on…
Chichotając pod nosem z porównania Barbry, Bellatriks rzuciła, ciskając teczkę w mały regał:
— Barbra zawsze się myli, opierając się na swoim wzroku. Jest ślepa.
— To oczywiste, ale tam były też inne osoby…
Bellatriks pokręciła głową z zażenowaniem i popatrzyła na Ardenę. Nie miała już dziś nic więcej do roboty.
— Poranna poczta! — rozległ się głos jakiegoś mężczyzny spod drzwi, a Ardena, słysząc to, przerwała wpół słowa i rzuciła:
— Poczekaj, zamówiłam sobie katalog eliksirów wyszczuplających, podobno są rewelacyjne…
Bellatriks, nie mogąc się powstrzymać od śmiechu patrzyła, jak Ardena znika w swoim boksie, niemal chwytając w locie małą sówkę płomykówkę. Okręciła się na krześle i ku swojemu zdumieniu ujrzała olbrzymie oczy innej sowy, która chwyciła się biurka, ostrymi pazurami rysując lakier. Wyciągnęła w stronę Bellatriks nóżkę, do której przywiązany był list. Odwiązawszy go, nie zaczekała nawet na zapłatę, tylko odepchnęła się mocno od biurka i wyleciała z kilkoma innymi, aby, zapewne, poroznosić paczki po innych Departamentach.
Bellattriks odwinęła rulonik i z rosnącym zdziwieniem przeczytała tylko jedno zdanie, zapisane niezwykle kwadratowym stylem pisma: „Bądź dziś wieczorem w domu. A.”
— Amycus? — zapytała sama siebie, nie rozpoznając autora listu po piśmie. Miała nadzieję, że to on. Wielką nadzieję. W jej głowie zakiełkował pomysł, że zapyta go, co może zrobić. Co powinna zrobić, aby zyskać zaufanie Voldemorta.
Po krótkiej chwili wzruszyła ramionami. Odłożyła list do szuflady i założywszy nogę na nogę oparła się o krzesło wystawiając twarz do sztucznego słońca.
— Ardena! — zawołała. — Chodź, pokaż mi ten katalog!

Czuła się źle.
Wróciwszy do domu, położyła się niemal natychmiast do łóżka, zrzucając szatę w wejściu. Rudolfa nie było, co jej wcale nie zdziwiło. Przykrywając się narzutą, odetchnęła z ulgą; myślała, że ten parny, gorący dzień się nie skończy. Był przeraźliwie nudny, obiad i popołudnie spędzone z gadającą Ardeną znużyły ją do tego stopnia, że najchętniej padła by teraz na poduszki i przymknęła powieki.
Ale list.
Tak, przypomniał jej o tym chochlik, kiedy zjeżdżała windą do atrium. Miała mieć gościa, gościa, który zapewne przywoził istotne dla niej informacje. Nie, nie mogła sobie pozwolić na zignorowanie go. Od tego, być może, zależała jej przyszłość, i — co więcej — była w tym momencie niezależna od Rudolfa, co niezwykle Bellatriks cieszyło.
Czekała bezczynnie. Skupiała się na swoim złym samopoczuciu, żałując, że nie ma koło niej nikogo, do któremu mogłaby się naskarżyć ze swoich dolegliwości. Wybiła siódma, kiedy postanowiła zejść na dół po herbatę. Przeklinając brak skrzata, zeszła do kuchni i postawiła wodę w czajniku. Oparła się od stół, przymykając oczy. I, wtedy, jak na złość usłyszała pukanie do frontowych drzwi. Zaklęła po raz drugi, bo znalazła właśnie pozycję, w której nie czuła dotkliwego bólu żołądka i ruszyła w stronę drzwi. Odruchowo sprawdziła, czy ma różdżkę przy sobie i uchyliła drzwi.
— Cześć siostrzyczko — powiedziała Andromeda Black, machając do niej, jakby chciała zwrócić na siebie uwagę.
Bellatriks jęknęła w duszy. Ty naiwna dziewczyno, powiedział chochlik, „A” to Andromeda! — Mogę wejść? — zapytała, a jej uśmiech zbladł, kiedy Bellatriks otworzyła drzwi z miną co najmniej zgorszoną.
Andromeda Black była bardzo podobna do Bellatriks — miała bujne, ciemne włosy, podobnie opadłe powieki i ładny, prosty nos. Jedyne, co siostry odróżniało, to aura, jaką rozsiewały. Od Andromedy czuło się sympatię i towarzyskość. Może to z powodu uśmiechu, który zawsze kwitł na jej twarzy, rozważała Bellatriks, a może to przez te błyszczące uciechą oczy — z pewnością jednak najstarsza z sióstr podobnej cechy nie odziedziczyła.
Bellatriks zaprosiła siostrę do kuchni, proponując nieco oschle herbatę. Andromeda przystała na tę propozycję i usiadłszy przy stoliku uśmiechała się.
— Mam nadzieję, że ci nie przeszkadzam. Wolałam nieco wcześniej napisać ci o wizycie, ale byłam tak zagoniona, że nie byłam w stanie napisać nic dłuższego…
— Nie szkodzi — odparła krótko Bellatriks, chwytając czajnik i wlewając wodę do dwóch kubków. — Nie miałam ciekawszych planów na wieczór.
Wybacz, chochliku, dodała w myślach, to niewinne kłamstwo.
Postawiła herbatę przed Andromedą i popatrzyła na nią przenikliwie.
— W każdym razie przyszłam tutaj — powiedziała szybko, wyczuwając niechęć siostry do długich, przyjacielskich rozmów. Pamiętała, szczerze mówiąc, taką tylko jedną — kiedy Bellatriks miała trzynaście lat i problem miłosny z Rudolfem. — Z zamiarem zaproszenia ciebie i Rudolfa na mój ślub.
— Ślub? — powtórzyła tępo Bellatriks. W pierwszej chwili nie dotarło do niej, o czym Andromeda do niej mówi; wysłuchując co sobotę od matki, która wciąż snuła plany małżeńskie swojej młodszej córki kiedy ta odrzuci tego Tonksa, uwierzyła już niemal, że faktycznie Droma pozbyła się swojego „chłopaka”.
— Tak — potwierdziła Andromeda, uśmiechając się radośniej, jeśli to jeszcze możliwe. — Wiesz, chcemy się pobrać zanim nasze dzieciątko… — Poklepała lekko swój zaokrąglony brzuch. — Przyjedzie na świat. Nie chcę nikomu dawać powodów do nazywania go bękartem.
Bellatriks kiwnęła głową, przypominając sobie rozmowę, kiedy to określiła tym mianem dziecko Andromedy przy Rudolfie. Wykrzywiała się pod nosem.
Andromeda sięgnęła po torebkę i wyciągnęła z niej dwa, małe kartoniki, opatrzone napisem — jakże oryginalnym, stwierdziła Bellatriks — „Zaproszenie”. Podała je siostrze, mówiąc:
— To dla ciebie i Rudolfa. Mam nadzieję, że przyjdziecie. Wiem, że niewiele osób będzie z naszej rodziny, bardzo bym się ucieszyła, gdybyście zaszczycili nas swoją obecnością…
— Wątpię w to — przerwała jej Bellatriks, a Andromeda natychmiast posmutniała.
Zastanawiając się, czy to zagranie było przemyślane, odpowiedziała, zerkając na datę ślubu do zaproszenia, tonem usprawiedliwiającym się: — Ostatnio mam pewne problemy zdrowotne… a Rudolfa samego nie puszczę.
— A co ci się dzieje? To coś poważnego? — zapytała natychmiast z przerażeniem. Och, ty przeklęta aktorko!, krzyknęła w duszy, ignorując chochlika, który wypowiedział się o niej w słowach nieco ostrzejszych.
— Nie… — odpowiedziała, choć nie miała pojęcia, czy takie rzeczywiście nie są. — To tylko nieco uciążliwe bóle, czasem jest mi niedobrze… pewnie jakieś zatrucie. Nie masz się czym przejmować, ale, niestety, uniemożliwia mi to przyjście na ślub. Wybacz — dodała, a następnie przeklęła w myśli. Znów.
— Wielka szkoda. Liczyłam na waszą obecność, cieszyłam się z niej — powiedziała, wstając.
Wyglądała na naprawdę przygnębioną. Dopiła herbaty i ruszyła do przedpokoju, odprowadzana przez Bellatriks. Stanąwszy w drzwiach, posłała jej naprawdę przyjacielski uśmiech i, ku zaskoczeniu Bellatriks, objęła ją mocno i szybko — z zaskoczenia, skomentował chochlik — ale jeszcze prędzej ją puściła, nie czując odzewu z jej strony.
— Cieszę się, ze chcesz ze mną rozmawiać. Ciotka Walburga i rodzice nie chcą mnie widzieć. Bardzo się cieszę, naprawdę — powtórzyła, jakby sama się o tym przekonywała. Da się jeszcze szerzej rozciągnąć usta?
Wyszła, ale kiedy tylko przekroczyła próg, obróciła się jeszcze i dodała:
— Wiesz, Bellatriks… miałam podobne objawy… no wiesz, mówię o twoich dolegliwościach. A później dowiedziałam się, że będę miała tego szkraba.
Pomasowała się teatralnie po brzuchu, po czym pomachała Bellatriks i oddaliła się za posesję, teleportując się niemal natychmiast.
Bellatriks stała w progu osłupiała. Dopiero po chwili zamknęła drzwi i oparła się o nie. Przymknęła oczy, zaciskając palce na biednym kubku herbaty.
— Chochliku — powiedziała na głos, przerywając grobową ciszę panującą w domu. — Powiedz, że nie jesteś małym Lestrangem.
Ale on tylko się zaśmiał.

Dlaczego twierdzisz, że nie powinnaś słuchać osób zhańbionych, nawet gdy wypowiadają się na tematy doskonale im znane?
Rudolf drapie się po brodzie i patrzy na mnie w zamyśleniu. Właśnie mi powiedział, że nie wie jak odciągnąć Bellatriks od tematu posługi. Żałuje, że poprosił ją o pomoc. Bardzo żałuje. Nie odpowiadam. Udaję, że nie wiem jak można temu zaradzić — a przecież właśnie rozwiązanie samo się dokonało.

XI Jeled

{jeled ~ z hebr. dziecko}

Zaprosili mnie na wspólny posiłek; jestem zaintrygowany, jako brat wkupującego się do rodziny rzezimieszka nie sądziłem, że posiadam takie względy — cieszę się jednak bardzo, sobotni poranek spędzam na starannym przygotowywaniu szaty, ułożeniu włosów, przybraniu odpowiedniego tonu głosu do ciężkich rozmów. Uważam, że jestem gotów.

Bellatriks chwyciła Rudolfa za rękę, uważając przy tym jednak, żeby nikt tego nie zauważył. Stali, obydwoje, w sporym kręgu. Z prawej strony Belli przystanął Rabastan, a dalej Amycus i kilku innych mężczyzn, choć z pewnością nie byli to wszyscy, którzy służyli Czarnemu Panu.
Bellatriks czuła napięcie pieszczące jej podbrzusze. Chochlik ucichł, po raz pierwszy od kilku dni; wyczuł wyraźnie, że dzieje się rzecz dla jego pani ważna. Wolał posłuchać najpierw sprawozdania, a później komentować zażarcie wszystko, co będzie godne jego uwagi.
Wysoka postać w ciemnej szacie przeszła z jednego kąta pogrążonego w mroku pokoju do drugiego. Siedziba Voldemorta zmieniła się z rozpoczęciem szóstego miesiąca roku; z małego, nadmorskiego dworku przenieśli się w opuszczony dom w górskim lesie. Jego głównym atutem były rozległe pokoje, osłonięte kurtynami wysokich sosen. Zbędne były wszelkie zasłony, nie trzeba było ukrywać tego co się dzieje w środku. Jeden pokój, w którym właśnie się znajdowali, przeznaczony był do spotkań grupowych; tak przynajmniej nazywał je Rudolf. Był obszerny, skąpo urządzony, bo tylko dębowy stół przeszkadzał w swobodnym poruszaniu się po nim; i ta dziesiątka ludzi wpatrzonych z uwielbieniem w jedną postać.
— Możecie odejść — powiedział, kierując swoje słowa do bezimiennych śmierciożerców, którzy tylko na to czekali; rozkazy na tę noc dostali, pragnęli tylko jak najszybciej je wypełnić i pokazać się tu znów, ale okryci w chwale. Opuścili pokój bez słowa, pozostawiając tylko troje ludzi; Bellatriks, Rudolfa i Amycusa.
Voldemort przystanął. Jego zimny wzrok prześlizgnął się znów po postaci Bellatriks z podobnym obrzydzeniem jak niegdyś, ale jej dumnie zadarta głowa, mówiła więcej niż słowa, które chciała wypowiedzieć tego wieczora.
— A więc nasz odwieczny problem… uparty Cygnus, próbujący przehandlować własną córkę za kilka przyjaznych uścisków…
Patrzył jej w oczy niepokojąco długo. Starała się nie mrugać, nie odwracać spojrzenia, nie okazać ani trochę wahania czy strachu. Rudolf odchrząknął cicho, ale znacząco i schyliwszy głowę, mruknął:
— Panie… ja wciąż chciałbym podtrzymać moją prośbę… chciałem przypomnieć, że udało mi się uratować sytuację… zamaskować wpadkę z olbrzymami…
Voldemort milczał, patrząc wciąż na kobietę stojącą przed nim.
— Orientuję się, że i ona miała swój wkład w waszym działaniu.
Rudolf wzdrygnął się i zerknął na Bellatriks; uśmiechała się pod nosem, a ręka jej wślizgnęła się z jego. Postanowiła sama wywalczyć sobie pozycję? Niedoczekanie!
— Panie… ale…
— Milcz, Rudolfie. Twoje słowa są teraz zbędne — uciął Czarny Pan, ruszając i okrążając ich.
Szedł krokiem spokojnym, jakby obserwował zwierzynę, na którą ma się rzucić. Bellatriks wciąż stała wyprostowana, wbijając spojrzenie w pustą już ścianę. — Carrow?
Amycus ukłonił się, podobnie jak Rudolf i zachrypiał:
— Panie, mój stosunek jest ci znany.
Znów zapanowała cisza, ale tym razem Rudolf nie ważył się już odezwać. Bał się, zaiste, bał się bardzo, że błędnym słowem, może tylko pogorszyć sytuację, która i tak wyglądała na beznadziejną. Z uporem maniaka zastanawiał się, co tak diametralnie zmieniło stosunek Czarnego Pana do Bellatriks; wchodząc do starego domostwa denerwowała się bardzo, bo przyszła bez zaproszenia. Słuszność poniekąd miała, bo Voldemort wciekł się, gdy zobaczył ją skulną przed nim. Ale rzuciła kilka cichych słów do niego, podała zwinięty pergamin i zniżyła się na oczach wszystkich. I coś się wtedy zmieniło. Tylko Rudolf, przeklinając wszystko w myśli, nie wiedział co.
— Odejdźcie — rzucił Voldemort do Rudolfa i Amycusa. — Ty zostań.
Chochlik huknął jej w ucho okrzyk radości.

Rudolf odsunął krzesło i zaprosił gestem Bellatriks, aby na nim usiadła. Uśmiechając się wdzięcznie spoczęła między ojcem a swoim mężem, lustrując zebranych szybkim spojrzeniem; standartowo zebrało się wujostwo, tym razem jednak wraz z ciotką Lucretią i wujem Ignatusem oraz z dziadkami Bellatriks: Polluxem i Irmą. Wcisnął się też Rabastan z jakąś dziewczyną o rozbieganym spojrzeniu, która przedstawiała się jako siostra Amycusa Carrowa, Alecto. Rudolf popatrzył na nią krzywo raz i nie odzywał się do niej do końca spotkania; Bellatriks zaśmiała się w duchu, zastanawiając się, co Rabastan widział w tej młodej, przysadzistej kobiecie o bladej cerze i niebieskich oczach.
— Nie zaprosiliście Andromedy — stwierdził w końcu Rudolf, kiedy usiedli. Walburga prychnęła, a Druella odpowiedziała ozięble, chwytając sztućce:
— Nie zasługuje na nasze towarzystwo skoro postanowiła pobrać się z tym czymś. Zadecydowałyśmy z Walburgią, że trzeba ją wykreślić z drzewa genealogicznego — tak będzie najlepiej.
— Brudną krew najlepiej unicestwić już w zarodku — przytaknął Orion, kiwając głową.
— Ale to zastanawiające — odezwał się Pollux Black, niski staruszek o krzywym uśmiechu z zapadniętymi policzkami — że w każdej waszej rodzinie znalazła się zła latorośl. Za moich czasów nie było takich przypadków. Sądzę, bez urazy Cygnusie, że zawiniło wychowanie… nam nakładano nacisk na naukę o przodkach, teraz się to zaniedbuje…
— Jestem pewna, że to jej dziecko będzie takie same — powiedziała Lucretia — równie przychylnie nastawione do mugoli, równie tolerancyjne…
Pokręciła głową z troską malującą się na twarzy i popiła swój strach winem. Teraz odezwała się babka Bellatriks, Irma, zwracając się bezpośrednio do niej:
— Mam nadzieję, kochanie, że jak przyjdzie czas na twoich potomków — Bellatriks zakrztusiła się kawałkiem jagnięciny, który próbowała przełknąć, ale Irma się tym nie przejęła, tylko kontynuowała: — to nałożysz sobie dodatkowy obowiązek wychowywania ich w myśli naszego rodu, w myśli czystości krwi… żebyśmy mieli powód do dumy, może i jedyny.
— Och, z pewnością — ucięła Druella — Bellatriks to odpowiedzialna dziewczyna, zresztą podobnie jak Narcyza. Możesz mi zaufać, mamo, obie będą wspaniałymi matkami, które nigdy nie wyrzekną się prawdziwych wartości. Zresztą, ale to się mówi cichaczem, Cyzia znalazła sobie wspaniałego chłopca, syna Malfoyów…
— Wspaniale… — skomentowała Walburga, ale znów zagadnęła Bellatriks, zapewne wyczuwając jej niechęć do odzywania się w tym temacie. — Ale powiedz mi, Bello, czy myślicie już o dzieciach? — wycelowała skrzywiony palec najpierw w nią, a później w Rudolfa. — Sądzę, że to najwyższa pora, kiedyś, oczywiście, myślało się inaczej, robiło kariery… ale teraz to, co dzieje się w Ministerstwie nie jest już takie istotne, prawda? — popatrzyła na Oriona, który zmieszał się wyraźnie pod spojrzeniem szwagra.
— Nie rozmawialiśmy o tym jeszcze — powiedział Rudolf, obejmując żonę ramieniem — sądzę jednak, że nie będziemy z tym zwlekać specjalnie, prawda kochanie?
Bellatriks podniosła głowę, nieco przerażona; chochlik jęknął i zaprotestował w jej umyśle. „Tak, nazywaj mnie chochlikiem, choć dobrze wiesz, że jestem cząstką ciebie. Cząstką, o której teraz się mówi. Słyszysz? Mówią o mnie! Pytają się o mnie, ciekawi, chcą wiedzieć. A ty milczysz. Głupia, przecież zaraz się domyślą, że mnie ukrywasz. Powiedz im. Powiedz im, że istnieję. Że ujrzą mnie za osiem miesięcy.”
Bellatriks zerknęła na ojca i odpowiedziała z uśmiechem:
— Sądzę, że owszem, doczekacie się wnuków i prawnuków, ale… nie widzę powodów, żeby się z tym śpieszyć. Jesteśmy młodzi, powinniśmy się spełniać, póki mamy siłę.
Starła cwany uśmieszek chochlikowi z ust. Druella kiwnęła głową, kładąc dłoń na ramieniu Irmy i powiedziała:
— Wiesz, mamo, jaka jest ta młodzież… wszystko w swoim czasie.
Rudolf pocałował ją w policzek, żeby upewnić rodzinę o ich wielkiej miłości. Bellatriks uśmiechała się sztucznie, mając nadzieje, że wygląda to jednak naturalnie; starała się ignorować przerażonego chochlika, który nie rozumiał, co się wokół niego dzieje.
— Nie ma się co śpieszyć — przytaknął Cygnus, po raz pierwszy odzywając się tamtego popołudnia. Tylko on wiedział ze wszystkich zebranych o małym, niebieskim stworku, który rozbijał się po umyśle jego córki i który powinien zamilknąć.

Alecto całuje mnie w policzek. Teraz zajmują się nami. Matka Belli pyta, czy jesteśmy ze sobą. Alecto potwierdza, szczerząc się radośnie, czuję kopnięcie pod stołem. Rudolf mówi, żebym się opanował, ale mnie to tylko podjudza; mówię o naszym wzajemnym zaufaniu, uraczam ciotkę Lucretię romantyczną historią, którą właśnie zmyślam, śmieję się w duchu z wściekłości Rudolfa. Kradnę mu ukochaną. On mi moją ukradł.
Vice versa.

XII Comet

{comet ~ z hebr. skrzyżowanie}

Dugi, czerwony pociąg. Bura para buchająca z komina, przeraźliwe skrzypnięcie nienaoliwionych kół; mozolnie, opornie poruszają się centymetr po centymetrze. Wesołe śmiechy, radosny okrzyk pożegnania, machniecie ręką, łza matczynej nadopiekuńczości. Stukot obcasów dwóch dziewczyn, które przeciskając się przez tłum próbują wskoczyć do odjeżdżającego pociągu. Głośny gwizd zarządcy, oznajmujący, że za późno, dziewuszki, za późno.
Biedny chochliku, ty z kolei pośpieszyłeś się za bardzo; nie ten moment, nie ta chwila.

Nóż leżał koło niej. W rękojeści odbijały się promienie letniego słońca. Ostrze przysłaniała buteleczka dyptamu, zaklejona woskiem. Ręcznik położyła pod plecami, obawiając się, że zbrudzi pościel. Różdżkę odłożyła, nie była jej potrzebna.
Fala gorąca oblała ją, nie zważając na upał; czuła, jak ogarnia ją przerażenie sięgające serca, mózgu, rozsądku. Denerwowała się jak diabli. Kosztowało ją to więcej, niż przypuszczała; palce drgały jej miarowo, kiedy sięgała po sztylet. Oczy przymknęła, starała się skupić na tym, czego dokonać powinna. Chochlik darł się w niebogłosy, jęczał przeraźliwie, próbowała zamknąć go w małej komórce mózgu, ale wciąż słyszała odległy głos.
— Proszę, zamilcz — szepnęła, zaciskając pięści na rękojeści noża. Paznokcie wbiła w czaszki i starała skupić swoje myśli na nim; ale wciąż odpływały w stronę niebieskiego stworzenia — nie, była zdecydowana, jeśli chce osiągnąć… — MILCZ!
Wrzasnęła, jej głos odbił się echem po pustym domu. Doprowadzał ją do szału swoimi jękami, miała ochotę wydostać się z własnego ciała, aby się go pozbyć… właśnie miała to zrobić.
Otworzyła oczy, czuła dziwną suchość w ustach; panika ją ogarniała, nieznana dla niej, obca jej duszy. Coś nowego, doświadczenie inne, cieszyć się powinna. Ale strach był przytłaczający, skończ z tym, mówiła do siebie, ale dłoń nie słuchała.
— Puść! Zostaw! — wrzeszczał chochlik, wydając z siebie dziki szloch.
— Och, ty nie będziesz mi mówił, co mam robić — powiedziała, wpadając w stary ton; zirytował ją.
Odsunęła nóż od siebie po czym wbiła ostrze w podbrzusze, bez zawahania.
Poczuła ostry, przeszywający ból; nie zdziwiło ją to. Wrzasnęła jednak, nie potrafiąc powstrzymać cisnącego się do jej ust głosu udręki; zawtórował jej chochlik, połączyli się w dziwnym okrzyku, wspólnym jęku tęsknoty za sobą nawzajem, za dłońmi wspólnie złączonymi. Wrota Małej Komórki otworzyły się, chochlik wyskoczył z niej niczym furiat machając rękoma, ciskając się i krzycząc błagalnie, ale ona wciąż trzymała nóż w jego serduszku, małym, zarodku filigranowym; krople łez opadły z małych kącików ust, nierozpoznane przez czas późniejszy długi — cierpienia fizycznego były czy bólu ogromnego, który ogarnął ją po stracie małego towarzysza?
Skrzyp?
Miała plamki przed oczyma, małe, wirujące, układały się w dziwny taniec, zmieniały się kolorami, chcąc pozostać nieuchwytnymi, skakały z jednego oczodołu do drugiego, przy akompaniamencie śmiechu chochlika, „Brakuje tylko, żeby stepować zaczęły…” przemknęło jej przez myśl, błogi uśmiech rozlał się na jej twarz, bo to już przecież koniec tego sporu, wypełniła to, co zrobić miała, teraz tylko trzeba pozbyć się tego uwierającego kawałka srebra z brzucha, chwycić i wyciągnąć, mocno, ruszaj… ręce miała jak z ołowiu, przywarły do sztyletu ale ruszyć się nie mogły, coś ją powstrzymywało…
— OSZALAŁAŚ?!
Pod rzęsą sklejoną jedna do drugiej dojrzała cień, który przysłonił jej okno, piękną zieleń, słoneczko, chłodną wodę, mały świat… Coś szarpnęło, poczuła, jak jej palce odrywają się od noża, później głuchy dźwięk uderzającego o ziemię srebra. Wrzask chochlika w momencie ucichł, przerwany drastycznie, nastąpiła błoga cisza, ciemność, w którą zapadała z prawdziwą lubością, „Czuła kochanko, choć do mnie, poświęcę ci trochę czasu…”.
Kiedy się ocknęła, Rudolf na niej klęczał. Czuła jakieś dziwne mrowienie w okolicach podbrzusza, a obraz miała zamazany; wariackie kolory, ostry zapach w powietrzu i jakiś patyk wywijający koziołki nad jej głową. Chwyciła trzeźwo dłoń męża i zapytała:
— Co robisz? — Jej oczy musiały być wytrzeszczone, bo popatrzył na nią jak na wariatkę; wyrwał dłoń i nie przeszkadzając sobie mruczał jakieś zaklęcia na nią. — Co robisz?! — wrzasnęła, a on wreszcie zamarł. Poderwał różdżkę i ześlizgnął się z niej. Wstał z łóżka i popatrzył na nią wzrokiem artysty, oceniającego dzieło; krytycznym.
— Ratuję ci życie, a przynajmniej tak mi się wydaje.
Podniosła się gwałtownie, przypominając sobie co robiła w jednym momencie. Zerknęła na swój brzuch; pokrywała go wąska szrama, szerokości ostrza noża, zaczerwieniona, skrzepnięta. Cała była ubabrana krwią, ręcznik przesiąkł i bordowa ciecz oblała jaśminową pościel. Rudolf stał za łóżkiem, z twarzą w krwi, z rękami w krwi; z oczami pełnymi przerażenia. Czego się bał?
— Chochlik… — jęknęła. Cisza. — Chochlik? — Cisza. — Chochlik!
Cisza, cisza, cisza. Zniknął. Nie było go. Głos mu się nie załamał, nie ucichł, pożegnał ją rozpaczliwym wrzaskiem, prośbą. Pozbyłaś się go, skutecznie, brawo?
Wiła się po łóżku, trzymając się za podbrzusze, wyzywając go na pojedynek; Chochlik! Chochlik, draniu, wracaj!. Rudolf wpatrywał się w nią z rosnącym zdumieniem, stał, przerażony, zaskoczony wybuchem histerii; poruszył się dopiero gdy Bellatriks znieruchomiała w momencie, a w oczach pojawił się znajomy błysk — doskoczyła jednym susem noża i uniosła go. Ale wtedy otrzeźwiał. Na dobre. Lub na niedobre. Machnął różdżką, a sztylet wyleciał jej z dłoni i wylądował w kieszeni Rudolfa.
— ODDAJ! — ryknęła, wstając na nogi i ruszając w jego stronę niczym rozwścieczony byk; zaczął się cofać pod naporem jej spojrzenia, ale wyczuł zimną ścianę za plecami; nie wiedział co robić.
— Drętwota! — wyszeptał, zdumiony.

Bellatriks.
Tak? Tak miała na imię?
Wyciągnęła dłoń przed siebie, ale nic tam nie było; przyjemny powiew chłodnego powietrza. Obróciła głowę; okno było uchylone, gwiazdy za szybą przyjaźnie mrugały. Księżyc znikł za kominem sąsiedniego domu. Sypialnia pogrążona była w mroku — dostrzegła fotel zawalony szatami, lustro, przed którym co dzień spędzała kilkanaście minut, drewnianą szafę z otwartym skrzydłem, biurko zawalone trzema księgami i obrotowe krzesło, zwrócone do niej przodem.
— Dać ci coś?
Na progu stał Rudolf, przebrany w stare ciuchy, z okularami do czytania na nosie, z rękami splecionymi na piersi. Popatrzyła na niego nieprzytomnie i kiwnęła głową, wychrypiawszy:
— Herbaty.
Kiwnął głową i znikł. Pojawił się kilka minut później z kubkiem gorącego płynu i zwykłą kanapką. Położył obie rzeczy na małym stoliku i usiadł w fotelu zrzucając ubrania na ziemię. Patrzył, jak sięga drżącą dłonią po kubek i przykłada do spierzchniętych warg.
— Miałem myśl, żeby zabrać cię do szpitala. Ale chyba czujesz się już lepiej.
Kiwnęła głową, krzywiąc się lekko.
— Dobrze, że tego nie zrobiłeś.
— Ja nie mogę tego samego powiedzieć o tobie — odparł natychmiast. Popatrzyła na niego, a on dodał: — Wytłumacz mi, ale przekonująco, co to w ogóle miało znaczyć.
Rozkazujesz mi, Rudolfie Lestrange?
Chwyciła kanapkę i natychmiast zatopiła w niej usta, choć głodna nie była; skuteczny sposób, aby zyskać trochę czasu. Czekał cierpliwie, widocznie sądząc, że tylko prawda go przekona i że Bellatriks przekonującego kłamstwa nie wymyśli; nie mylił się. Jedyna wymówka, jaka jej przyszła do głowy, to próba samobójcza, ale to było i tak naiwne i tak obelżywe…
— Zabijałam — odpowiedziała w końcu, wzruszając ramionami, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie.
— Kogo? — zapytał. — Siebie? Swoje myśli chore? Z jakiego powodu?
— Nie siebie —odparła. Głupiec, pomyślała, uwierzyłby w samobójstwo. — Twoją córkę albo syna, nie wiem.
Przez ułamek sekundy jego twarz nie zmieniła się, ale dopiero potem na policzki wyprysły różowe plamy, podejrzany pomruk wydobył się z jego piersi, a nogi poderwały resztę ciała. — Kogo? — zapytał złowrogo, zbliżając się do niej. — Kogo zabiłaś?
— Twoją córkę lub syna — powtórzyła uparcie, odkładając kubek i talerz. Wyprostowała się.
— Ty… — Zająknął się. — Zabiłaś… moje… moje!…. Dziecko!
— To był warunek, abym stać się mogła śmiericiożercą. — Wzruszyła ramionami, mówiąc jakby o najzwyklejszej rzeczy na świecie. — Czarny Pan przekonał się, że zasługuję na to wyróżnienie, a moja obietnica, że dla niego poświęcę własne dziecko, skutecznie go utwierdziła w tym przekonaniu.
Powiedziała to spokojnie, przekonana o swojej racji. A była to najzwyklejsza koloryzacja wydarzeń, ale o tym Rudolf nigdy nie miał prawa się przekonać.
— Zbiłaś własne dziecko! — wrzasnął, otrząsając się z szoku. — Dla głupiej dumy! Jesteś nienormalna! Obłąkana! Wariatka!
Ruszył po pokoju, wymachując dłońmi i rzucając bluzgi pod jej adresem. Siedziała rozluźniona, wszystko obchodziło ją bokiem, za plecami, drzeć się mógł w nieskończoność, wyzywać od najgorszych.
— Popierdoliło ci się w tej główce, powinienem ci pozwolić umrzeć tu, z nożem wbitym w brzuch! Tak, to byłaby wspaniała śmierć, taka jak sobie wymarzyłaś… upokarzająca…
Przewróciła oczami z irytacji.
— Skończyłeś? — zapytała lekko zniecierpliwiona. Była zmęczona, a on rozkręcił się na dobre. Nie zauważył, że jego słowa przechodzą gdzieś obok niej.
— Tak! — ryknął, opadając na fotel z powrotem. Ukrył twarz w dłoniach, ale wiedziała, ze nie płacze. Udaje. Cwaniak. Udaje. Cwaniak. Cwaniak.
— To była moja decyzja — powiedziała spokojnie — dzieci będziemy mogli mieć w przyszłości. Uważam, że teraz nie jest odpowiednia chwila, obydwoje powinniśmy poświęcić się wyższym intencjom.
— Ale to już się stało — odpowiedział, a jego głos się zatrząsł. — Zaszłaś w ciążę. Mogłaś dotrzymać dziecka, mogliśmy oddać go twoim rodzicom, moim… komukolwiek. Mogło żyć, idiotko!
— Mogło, ale nie było mu dane — rzekła. — Gdybym utrzymała ciążę, nie mogłabym skończyć tego, co zaczęłam, a to jest póki co, dla mnie najważniejsze.
Odwróciła się do niego plecami. Milczał. Tego oczekiwała. Po chwili skrzypnął fotel, posadzka, trzasnęły drzwi pierwsze i drugie; opuścił dom.
Przewróciła się na plecy w boskim spokoju. Pogładziła się po brzuchu; nie było już żadnej blizny. Zamknęła oczy i wsłuchała się we własny oddech.
— Koszmarów tak łatwo się nie da pozbyć — szepnął chochlik, wyskakując z kryjówki.

Odwracamy się, widzimy tabliczkę z napisem: Peron 9 i 3/4. Chyba pomyliśmy drogi?
Przewodnik się omylił. Nie nasza wina.

XIII Bricha

{bricha ~ z hebr. ucieczka}

Siedzę naprzeciw niej, udaję, że czytam. Korzystam z okazji i popijając kawę zerkam na jej twarz. Siedzi skulona w kącie. Straciła werwy, zyskała dziwne reakcje.
Rudolf zostawił ją tu na noc. Powiedziała, że dzisiejszy wieczór musi spędzić w spokoju; on tego zapewnić jej nie mógł? Nasz przewodnik? Och, dlaczego, pytanie proste. Dlaczego? Odwracam się. Ktoś puka. Lila, skrzatka pani, podchodzi do drzwi.

Cygnus pocałował Bellatriks w czubek głowy, przechodząc koło niej. Uśmiechnęła się do niego, kiedy usiadł naprzeciw niej. Leżała pod kocem, skulona, w grubym swetrze, choć gorąco było jak co dzień; niepokojący objaw, zastanawiał jej rodziców, ale milczeli jak zaklęci.
— Przygotowujesz się? — zapytał, wskazując na długi pergamin z przemówieniem. Kiwnęła głową.
— Muszę to wygrać. Będę wtedy bardziej przydatna.
Staruszek kiwnął głową i odchylił się w fotelu. Bellatriks wróciła do tekstu; „…Bartemiusz Crouch swoje życie poświęcił ciężkiej pracy, to na każdym kroku widać, wystarczy spojrzeć na jego rodzinę odstawioną na tor boczny — dwóch rzeczy równocześnie robić nie potrafi, a więc możecie Państwo ślepi być na to, ominąć wzrokiem jego nieudolne działania w życiu prywatnym i kłamać, że jedno z drugim nic wspólnego nie ma, ale to będzie błąd, przyrzec mogę…”.
— To już jutro — stwierdził Rabastan, wystawiając nos znad książki. Cygnus poruszył się zaskoczony.
— Jutro? Już jutro, Bellatriks? — kiwnęła głową. — Dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Nie sądziłam, że cię to zainteresuje. Teraz wszystko zależy ode mnie.
Cygnus Black zaśmiał się dobrodusznie. Musiał przyznać w duchu, że Bellatriks była jego najbardziej udanym dzieckiem; i to z nią wiązał nadzieje wielkie, będąc przekonanym, że jemu życia wiele nie pozostało. Przeczucie to brało się z dziwnych przypadków, które ostatnio go spotykały — jego i Oriona. Ale do tego czasu chciał możliwie dobrze ustawić w szeregu innych czarodziei Bellę; najbliżej podium, najbliżej słodkich przywilejów. Niech zawsze świeci i mknie do przodu, lojalna tym, którym ufa.
Taki był cel, jaki postawił sobie z Druellą; tego próbował dopiąć i obiecał sobie, że jeśli jutro zostanie mianowana szefem Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, odda coś, co dzierżył w swoich dłoniach przez ostatnie dwadzieścia pięć lat w jej opiekę.

Ciemny kostium, na to równie czarna szata. Włosy rozpuściła, niech działają na podatnych mężczyzn, niech ich uwodzą. To może być atut, wielki, nawet potężniejszy niż słowa. Nerwowy dryg nogi, paznokieć uderzający o pomięty pergamin; uśmiech błąkający się bez celu, spojrzenie lustrujące dwóch mężczyzn.
— Barty — zagadnęła wesoło — nie wiesz czasem jaka jest kolejność przyjmowanias? — Kiwnęła głową w stronę drzwi.
— Alfabetyczna.
Ostatni będą pierwszymi, dodał chochlik złośliwie. Odejdź, upomniała go, po raz drugi tego dnia; z pewnym roztrzęsieniem przyznawała, że ją irytował. Pojawiał się jak zły duszek w chwilach, gdy potrzebowała konwersacji z własnym umysłem, spokoju i rozluźnienia; wtedy, gdy był najmniej pożądany.
— Gotowi?
Milicenta Bagnolt w ozdobnej, fioletowej szacie podeszła do nich, podpierając się na drewnianej lasce. Theodor Dauther podszedł do niej szybkim krokiem, podekscytowany wyraźnie — wyglądał jak pierwszoroczniak, który właśnie przybył do Hogwartu.
— Wchodzicie po kolei, alfabetycznie. Życzę powodzenia — dodała wolniej, spoglądając o sekundę dłużej na Bellatriks. Kiwnęli głowami. — Bartemiuszu, proponuję, żebyś wszedł ze mną. Myślę, że będziemy mogli już rozpocząć.
Crouch chwycił swoją nieodłączną aktówkę i podreptał za Minister Magii do Komnaty Obrad. Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, Theodor wypuścił głośno powietrze i posłał Bellatriks uśmiech.
— Strasznie się tym wszystkim stresuję — powiedział, a kiedy Bellatriks milczała, dodał: — Wie pani, dla mnie to wielka szansa. Ale — żona wciąż mi to powtarza — nie powinienem się tym tak przejmować i tak wygra najlepszy.
Akurat.
— Oczywiście — przytaknęła, zmuszając się do wątłego wykrzywienia warg. Zamilkli oboje. Chochlik coś tam mruczał pod nosem. Mijały długie minuty, podczas których Teodhor miął w dłoniach nerwowo pergamin; Bellatriks zauważyła, że na jego czoło wstępują kropelki potu. Gdyby wiedziała, że nie potrafi nad sobą zapanować, dodałaby to do swojej przemowy… ale kto mógł przypuszczać, że Auror ma problemy z opanowaniem emocji!
Po dwudziestu minutach dosłyszeli stukot obcasów i z sali wyszedł marszowym krokiem Crouch, uśmiechnięty, z nosem zdartym; widać powiodło mu się.
— Twoja kolej, Teodhorze — oznajmił, zostawiając uchylone drzwi. Podszedł do krzeseł, przy których siedziała Bellatriks i wcisnął do aktówki swoje dokumenty. Bella przyglądała się jego ruchom, a kiedy podniósł głowę i zerknął na nią, wyszczerzyła zęby:
— Jak było?
— Uroczo… Profesjonalnie — dodał po krótkim wahaniu i usiadł obok niej w pozie wyprostowanej, z aktówką na kolanach. Bellatriks pękała w duszy ze śmiechu z tej pozycji; ale na zewnątrz starała się dowiedzieć wszystkiego, co było możliwe.
— Zadawali pytania?
— Debata będzie po wszystkich przemowach — odpowiedział wymijająco. — I pozwól, że będziemy mieli równe szanse i pójdziesz w nieznane jak ja i kolega Dauther.
Bellatriks nie mogła już powstrzymać chichotu po usłyszeniu wyrażenia „kolega Dauther”. Zaśmiała się, ale Crouch nie zareagował. Wpatrywał się w ścianę, jakby chciał tam ujrzeć wyniki konkursu.
Kolejne dziesięć minut upłynęło w kompletnej ciszy; Bellatriks nie pytała już o nic zajętego oglądaniem swoich wypastowanych butów Bartemiusza, chochlik gadał coś tam sam do siebie, machając długim palcem jak różdżką. Dopiero po jakimś czasie usłyszeli odległy stukot obcasów, powoli zbliżający się do ich korytarza. Bellatriks wychyliła głowę i ułamek sekundy później dostrzegła zaczerwienioną, zgrzaną twarz wysokiego mężczyzny, którego rozpoznała natychmiast. Zerwała się na nogi, pewna, że coś się stało. Wyczytała to z twarzy Traversa, kiedy do niej podbiegł. Złapał ją za przegub i odciągnął od Croucha na bezpieczną odległość.
— Co się stało? — zapytała natychmiast, zbulwersowana nieco jego zachowaniem.
— Zabrzmi to wyjątkowo durnie… — sapnął, przeczesując jasną czuprynę — ale nie możesz tam wejść.
Wskazał dyskretnie palcem na drzwi do Komnaty Obrad, zerkając szybko na Croucha. Obserwował ich uważnym spojrzeniem, co wyraźnie śmierciożercę zaniepokoiło. Pociągnął Bellatriks w stronę załamania korytarza, ale ta stawiła nijaki opór.
— Travers, ja mam zaraz się przed nimi stawić i objąć stanowisko… co to za bzdury? — oburzyła się, w czym zawtórował jej chochlik.
— Nie możesz — uciął — bo ten sukinsyn — kiwnął głową nieznacznie w stronę Croucha — oskarżył ciebie, popierając dowodami, co prawda były to w sumie poszlaki, o działanie dla Czarnego Pana.
Zatrzymała się raptownie i wytrzeszczyła oczy.
— Przecież ja nawet na dobre jeszcze nic nie zrobiłam! To nawet nie jest słuszne! — szepnęła gorączkowo.
— Kogo to obchodzi! — warknął. — Oni tam siedzą i tylko czekają, aby zapędzić cię w kozi róg. Nie możesz tam wejść… — Szarpnął znów, ponaglając ją do ruszenia się z miejsca. Dla Croucha musiało to wyglądać dziwnie i podejrzanie; przyglądał im się badawczo, stopą zahaczył o nogę krzesła; jakby gotowy do skoku.
— Od kogo to wiesz? — zapytała.
— Co? — obrócił się i prychnął. — Czyś ty oszalała? Rusz się, a nie zadawaj takich głupich pytań, i tak ryzykuję, że przyszedłem ci to powiedzieć…
— Od kogo? — powtórzyła uparcie, posyłając mu twarde spojrzenie. Westchnął po chwili i odpowiedział z irytacją:
— Od starego Yaxley’a. Jest jednym z sędziów, kiedy tylko zrozumiał, do czego zmierza Crouch, powiadomił Rudolfa, a on przysłał mnie tu, żebym cię ostrzegł.
Stała chwilę nieruchomo. Chochlik komentował zażarcie całą sytuację: „Crouch obrał ścieżkę wojenną. Na pewno nie puszczą tego mimo uszu. Owszem, mamo, nie zrobiłaś jeszcze nic złego. Tak. Ale kto ci w to uwierzy? Bagnolt będzie drążyć temat, nie ośmieszy się protegując śmierciożerczynię, nie bądź naiwna… Zmywaj się stąd, tak…”. Wiedziała, że jeśli opuści ten konkurs, to straci wszystko; Crouch uzna za dowód wystarczający jej ucieczkę, przekona wszystkich; jej ustatkowane życie zmieni się diametralnie… czy nie tego pragnęła? A jeśli wejdzie? Może uda się ich przekonać, że nie ma nic wspólnego z Vodemortem, że to wszystko oszczerstwa… wykpiłaby się z wszystkiego, zwalczyła zarazem najcięższego konkurenta, objęłaby to stanowisko…! Ale jak można tłumaczyć się z czegoś, o czym się nawet nie ma pojęcia?
Co ten dureń nawymyślał?
W tym momencie drzwi za jej plecami się otworzyły i wyszedł zza nich już bardziej rozluźniony Theodor Dauther. Zaprosił gestem Bellariks do śordka. Zawahała się, Travers rozluźnił ucisk na jej dłoni i uniósł brwi do góry.
— Nie tu powinnam ryzykować — powiedziała do Traversa, kiwając głową i szybkim krokiem ruszyła za nim korytarzem.

— Pakuj się — mruknął, zaglądając za firankę.
Bellatriks, zażenowana nieco całą sytuacją, ciskała się po sypialni, machając różdżką jak szalona; spakowała do torby najpotrzebniejsze rzeczy, do drugiego plecaka przybory Rudolfa. Z ciężkim sercem to robiła, uświadomiła sobie, ale wyjścia nie miała; ucieczka z Komnaty Obrad było swoistym przyznaniem się do winy i byli pewni, że Ministerstwo wyśle kogoś do ich domu.
— Poinformowałeś Rudolfa? — zapytała.
— Tak — odparł Travers, obserwując jej ruchy — powiedział, że zmyje się przy najbliższej okazji. Macie spotkać się u Carrowa. Jego, o dziwo nie podejrzewają, choć zrobił już wiele — dodał z przekąsem, zarzucając jedną z toreb na ramię. — Wszystko?
Kiwnęła głową, ale zawała się.
— Nie, czekaj… mój nóż…
— Nóż? — powtórzył.
— Tak. Powinien gdzieś tu być, Rudolf go odkładał… rozglądnij się. — Obrzuciła uważnym spojrzeniem sypialnię, ale mimo tego, że była bardzo skąpo umeblowana, nie dojrzała nigdzie swojego ukochanego sztyletu. — Łazienka. Sprawdzę w łazience…
Pobiegła do ciasnego pomieszczenia, zaglądając do małej szafeczki pod umywalką, za lustro, do małej skrytki pod uchylaną płytką…
— Cholera! — usłyszała krzyk z korytarza, potem głośny trzask dochodzący z parteru i kilkanaście odgłosów stóp na schodach. — Impedimento! Drętwota!
Wypadła z łazienki, dosięgając różdżki. Dojrzała Traversa, cofającego się w ślepy zaułek korytarza, zawzięcie odbijającego zaklęcia dwóch… policjantów z Brygady Uderzeniowej, jęknęła w duszy.
— Drętwota! — dorzuciła od siebie, ciskając zaklęcie w młodego chłopaka, który zastygł przez ułamek sekundy nad stopniem, po czym runął z głośnym łoskotem w dół, przewracając drugiego mężczyznę. — Avada Kedavra!
Zielony płomień chybił czarodzieja walczącego z Traversem, ale nadział się wprost na jego zaklęcie oszałamiające.
— Avada Kedavra! — podchwycił Travers i ostatni jego oprawca padł trupem. Rzucili się wraz z Bellatriks natychmiast w stronę schodów, ale wbiegało już po nich kolejnych dwóch mężczyzn. Travers i Bellatriks rozpierzchli się, dopadając jednym susem drzwi od sypialni i zatrzaskując je za sobą. Podbiegli do okna i zawahali się; od gruntu dzieliło ich trzy metry, a skakanie było nieco ryzykowne. Wymienili spojrzenia.
— Idę pierwszy — powiedział Travers, przekładając nogę za framugę okna. Opuścił się na wysokość wyprostowanych rąk i zawahał się znów.
— Skacz! — ponagliła go Bellatriks, odwracając się niecierpliwie. Drzwi ledwo stały w zawiasach; zapewne kilku mężczyzn miotało w nie zaklęciami, a były zwykłą, dębową sklejką, wzmocnioną jednym prostym zaklęciem ochraniającym… Zmarszczyła brwi. Na biurku, pod zwalistą księgą błyszczał sztylet. Odskoczyła od okna, przemierzając pokój dwoma długimi krokami i słysząc jak Travers upada na ziemię z głuchym łoskotem. Chwyciła nóż i obróciła się, ale w tym momencie drzwi ustąpiły i wpadli dwaj czarodzieje.
— Drętwota! — wrzasnęła, machając różdżką i ciskając nóż w drugiego oprawcę. Rozbłysło czerwone światło, rzuciła się na podłogę, obawiając się kontrataku. Fioletowy promień minął jej głowę o kilka cali. Kiedy się podniosła, dojrzała dwa ciała, jedno nad drugim. Chwyciła różdżkę i na czworaka dotarła do nich; odciągnęła oszołomionego czarodzieja i zamarła na ułamek sekundy. W piersi Harolda Hitchensa tkwił jej sztylet, pokryty szkarłatną mazią powoli wypływającą z głębokiej rany.
— Wybacz, kolego — rzuciła, jednym ruchem wyciągając nóż. Podniosła się na nogi i dopadła okna; bez zastanowienia skoczyła. Dojrzała Traversa opierającego się plecami o ścianę. Zerkał przez okno kuchenne do środka domu, celując różdżką w poruszający się cień. Kiedy dobiegła do niego, warknął:
— Chyba nie szukałaś tego noża?
Nie odpowiedziała, tylko ponagliła go ruchem dłoni do zakończenia sprawy. Nie widziała nikogo więcej. W końcu, gdy czarodziej wszedł na pierwszy stopień, rozglądając się uważnie wokoło, Travers machnął różdżką, mrucząc jakieś zaklęcie pod nosem. Kiedy rozległo się ciche pacnięcie, Travers pojawił się u boku Bellatriks.
— Nikogo tam nie ma — powiedziała. — Możemy iść.
Ruszyli szybko na wskroś ogródka, przedzierając się przez wysoką trawę.
— Rudolf się obijał — wytłumaczyła się.
— Widać, że świetny z niego pan domu — przytaknął Travers, oglądając się wokoło siebie. Nikt już nie pozostał. Nikt?
Dobiegli do granicy zaklęcia antyteleportacyjnego i obrócili się, znikając w momencie, gdy zielony promień przedarł się przez pobliskie krzaki i uderzył w płot dokładnie w miejscu, gdzie przed chwilą stali.

Jak łatwo zniknąć z pola widzenia. Jak łatwo uciec. Trudnej jednak wrócić.

XIV Siman

{siman ~ z hebr. znak}

Jestem tym wyróżnionym. Jesteśmy nimi wszyscy; każdy z osobna, mogąc dzierżyć samodzielne małe brzemię odpowiedzialności, pudełeczko w tajemnicą; z nieszczelną pokrywką, dziurawym spodkiem. Choć wierni wszyscy jesteśmy, bo przecież strach paraliżuje nasze serca w razie wątpliwości, skutecznie zamraża poczucie odpowiedzialności, to małe zwierzątko lojalności potrafi odbiec od nas, kiedy myśli sięgają ziemi, są przesadnie dosadne.
Na wahanie się jest już jednak za późno, zbyt dawno zachwyciliśmy się bezmiarem władzy, siłą zdecydowania, możliwościami przemocy. Coś pojmało nas w ssący wir, z którego tylko zdrajcy mogą się wydostać.

Poły ciemnej szaty powiewały na suchym, świszczącym wietrze. Chłodne, styczniowe powietrze szczypało w policzki, a mróz sprawiał, że magia sytuacji urosła do tajemniczego spotkania, intymnego zarazem i czułego. Bellatriks stała po kostki zakopana w srebrzystym śniegu, czując przeraźliwe zimno ogarniające ją od stóp w górę, wyżej, wyżej.
Rudolf zakasłał za jej plecami, ale nie odezwał się. Ich stosunki zmieniały się stopniowo przez ostatnie miesiące; z etapu czułych małżonków, zwiedzionych lękiem rozpoznania przez postronnych obserwatorów ich tajemnicy, przeobrazili się w parę przyjaciół, nieco dla siebie oziębłych na co dzień, ale pomocnych w walce szybkiej i bezwzględnej; czas pokazał, co w ich charakterze było najmocniejsze.
— Spokojnie — rzucił Rabastan, kiedy obróciła się nerwowo. Stali na niskim wzgórzu, z którego doskonale widać było małą, mugolską wioskę. Księżyc jasno oświetlał asfaltową drogę wijącą się z osady wprost w ich stronę; schowała się jednak za drzewami, uciekając przed nimi.
— Dla mnie to najistotniejsza chwila w życiu — szepnęła.
Sześć długich, wspaniałych miesięcy. Sześć długich, wyczerpujących rozmów, cudownych, małych odkryć, szalonych wirów w głąb nieznanych dotychczas zakątków. I ten ostatni dzień, ukoronowanie trudu.
Wyprostowała się. Dosłyszała coś. Uniosła dłoń z różdżką, ulegając instynktowi, który się ostatnio zaostrzył; spojrzenie wbiła w ciemność za jej plecami, zabroniła ruchem ręki odwracać się Rudolfowi i Rabastanowi.
Dopiero po chwili dostrzegła ciemną postać wyłaniającą się z lasu, której szata powiewała za nią niczym flaga wiktorii, biała cera lśniła w blasku księżyca; ostre rysy twarzy przebijały się przez delikatną skórę, a czerwone oczy szkliły się w ciemnościach niczym dwa, wiecznie płomienie.
— Odejdźcie — szepnęła, a dwaj bracia, po krótkim, sekundowym wahaniu, obrócili się na pięcie i znikli w otchłani nocy.
Bellatriks Lestrange obróciła się w stronę swojego pana i opadła na kolana, uszczęśliwiona jego widokiem. Schyliła głowę przed nim , wbijając spojrzenie w lśniący śnieg i czekała chwilę, wsłuchując się w odgłosy nocy; nie zważała na zimno przenikające teraz każdą komórkę jej ciała, na wilgoć ogarniającą jej szatę; nawet na małe płatki śniegu, które posypały się z nieba, znikając w jej gęstych, ciemnych włosach.
— Tak długo na to czekałam… — oznajmiła cicho, iż wydało się jej, że Voldemort tego nie dosłyszał. — Panie… jestem taka szczęśliwa, taka uradowana…
Wyciągnął dłoń i długim, białym palcem podniósł jej podbródek w identyczny sposób co niemal pół roku temu; nie popatrzył jednak już ironicznie, krzta szyderstwa nie znalazła teraz swojej ostoi w jego spojrzeniu. Zagościł na jego twarzy delikatny, niemal niedostrzegalny wyraz radości, samozadowolenia.
— Młoda, naiwna jeszcze… — powtórzył, wykrzywiając wargi. Bellatriks uśmiechnęła się smutno, czując, jak łzy — coś dotychczas dla niej nieznanego — cisnęły się do jej oczu, ale broniła się przed nimi, ciskała przekleństwa, aby się od niej odczepiły.
— Myliłem się — powiedział to. Coś eksplodowało w jej sercu, mały chochlik, nieodłączny czarodziej jej życia zatańczył radośnie, wymachując rękami i krzycząc: „Osiągnęliśmy to, osiągnęliśmy!”
Jej pełen uwielbienia wzrok prześlizgnął się po twarzy Voldemorta. Była w swoim niebie. W raju. Nie potrzebowała niczego więcej do pełni szczęścia, głupich uścisków, wyznań miłości…
Jacy ludzie są głupi.
Nie odczytują znaków, nie patrzą na delikatne gesty, słowa rzucone mimochodem. Oczekują, naiwni, że ktoś rzuci TO słowo, zapewni ich i będą usatysfakcjonowani — a tak łatwo skłamać, skrzyżować palce za plecami i uśmiechać się do siebie. Gest i rzucenie się w wir za kimś jest silniejsze od obietnicy każdej, od Przysięgi Wieczystej, od końca.
— Wyciągnij rękę. Lewą.
Zadrżała, kiedy opuścił palec. Podwinęła rękaw szaty i wyprostowała rękę, zaciskając pięść. Patrzyła Czarnemu Panu w oczy, podążała pożądliwym wzrokiem za każdym jego lubieżnym ruchem.
Wyciągnął różdżkę i przejechał jej koniuszkiem od ramienia Bellatriks po jej palce, które rozprostowała wolno; dreszcz przebiegł po jej ciele, czuła rosnące podniecenie. Voldemort podłożył swoją lewą dłoń pod jej łokieć.
Machnął różdżką, zakreślając na jej przedramieniu znak czaszki z wężem zeń wyślizgującym się; szeptał do siebie kilka słów, złożonych zaklęć, beznadziejnych i pustych w obecnej chwili. Bellatriks przymknęła oczy, uniesiona dziwną magią, wydawało się jej, że błądzi po pustych przestworzach; ale wciąż była na pogrążonym w głębokim śniegu wzgórzu. Voldemort zamarł, z końcem różdżki przytkniętym do ostatniego punku Mrocznego Znaku i powiedział:
— Siman.
Kiwnęła głową ledwie dostrzegalnie. Czuła, jak miękną jej kolana, jak mózg przestaje racjonalnie pracować. Czarny Pan odciągnął różdżkę od jej ramienia. Zadrżała, przymykając oczy. Poczuła palący ból, który nie mógł równać się jednak z ekstazą, jaka ogarnęła ją po tym przeżyciu. Opadła, przyciskając rękę do piersi, niemal leżąc przed Voldemortem. Z jej piersi wydobył się cichutki jęk.
— To się dopiero zaczyna — powiedział Voldemort. Obrzucił pejzaż mugolskiej wioski badawczym spojrzeniem i wciągnął swoimi ledwo zarysowanymi nozdrzami chłodne powietrze. — Otwieram się na sam koniec.
Bellatriks spojrzała do góry, ale twarz jej pana zniknęła pod kapturem.
Nie przypuszczała, że istnieje jeszcze koniec.
Granice dawno się zatarły.

Setki mil dalej, małe zawiniątko obróciło się w silnych ramionach wysokiego mężczyzny. Odgarnął on kosmyk różowych włosów z czółka dziewczynki i popatrzył na jej czarne oczy, które błyszczały się w nikłym świetle świec; były równie niewinne, co jej matki, równie piękne i równie delikatne.
Dziewczynka machała rączkami, próbując uchwycić nos swojego tatusia; był jednak dla niej nieosiągalny, za daleko umieszczony, nie ta pora. Jeszcze nie ta.
— Ted — Andromeda Tonks przywołała męża słabym ruchem dłoni — pokaż mi ją.
Mężczyzna podszedł do łóżka swojej żony i złożył w jej dłonie dziewczynkę. Matka popatrzyła w oczka swojej nowonarodzonej córki, a mała łza spłynęła po jej policzku.
— Wiesz — powiedziała — niech Bellatriks mówi co chce; niech robi i decyduje za siebie, niech żegna się z dumą, która zawsze była dla niej największą istotą, niech wyzbywa się swojego człowieczeństwa. Ale jestem pewna, ze przyzna to zawsze — że nie ma wspanialszej rzeczy, niż oparcie w kimś bliskim. Oparcie w rodzinie. Tak zawsze myślała i wątpię, żeby to się zmieniło. Za dużo osiągnęła… — wyszeptała.

Cygnus Black przewrócił się na drugi bok i zamrugał nerwowo.
— Druello? — rzucił w ciemność. Nic nie usłyszał. Nic.
Jednym machnięciem różdżki zapalił lampkę i dotknął delikatnie ramienia żony. Było kruche i zimne.
Powinien zaszlochać.

Ktoś się raduje, smuci, umiera, rodzi.
Nie ma przypadków — istnieją jedynie przykre zrządzenia losu.
Koniec, mówi chochlik i kłania się w pas.

Szablon własny, skromny, bo taki ma być, panie Wybredny!